บทที่ 2 หัวใจด้านชา

หญิงสาวก้มศีรษะเพื่อขอโทษแล้วหลีกทางให้เขาได้เดินเข้าไปในห้องทำงาน ส่วนตัวเธอรีบหยิบเอกสารตามเข้าไป

          การเผชิญหน้าระหว่างคนทั้งสองไม่ต่างจากคนแปลกหน้ามาเจอกัน พาขวัญก้มหน้างุดขณะมือยื่นเอกสารไปให้ ด้านโมกข์กวาดสายตาอ่านเอกสารตรงหน้าอยู่สักพักก็ตวัดปลายปากกาเซ็นแล้วเลื่อนกลับไปให้คนที่ยืนรออยู่

          พาขวัญที่รู้ดีว่าเธอควรรีบออกจากห้องรีบหมุนตัวไปทางประตู ทว่าก็อดจะหันไปมองคนเย็นชาไม่ได้ ปากพึมพำประโยคที่เธอเอ่ยอยู่ในใจบ่อยครั้ง               

          “ขวัญขอโทษจริงๆ ค่ะคุณโมกข์ คุณนุริน…อโหสิกรรมให้ขวัญด้วยนะคะ”  

          เธออดจะคิดถึงเรื่องราวที่นำพาให้หัวใจย่อยยับไม่ได้ มันเป็นรอยอดีตที่กดทับทุกๆ คนเอาไว้ นัยน์ตาไหวระริก และความเกลียดชังที่โมกข์มีให้เธอถือว่า สมควรแล้ว จากนั้นเดินไวๆ กลับไปทิ้งตัวลงนั่งประจำหน้าจอสี่เหลี่ยม

          เข็มนาฬิกาเดินวนหมุนมาถึงเลขสิบเอ็ด ใกล้จะเที่ยงวันขาดแค่หกนาทีเท่านั้น หญิงสาวหันมองลูกสาวที่พากันหลับสนิท คงต้องปลุกพวกแกขึ้นมากินข้าวเลยขยับตัวเดินเข้าไปใกล้          

          ทันทีที่แตะตัวของลูกสาวคนเล็ก ใบหน้าต้องติดกังวล เพราะตัวของพาณิธิดาค่อนข้างร้อนคล้ายแกกำลังไม่สบาย  

          “หนูดา หนูดาตื่นสิลูก”  

          ชั่วครู่ใหญ่กว่าพาณิธิดาจะปรือตาขึ้น นัยน์ตาโรยราต่างจากทุกวัน          

          “เดี๋ยวแม่พาไปหาหมอนะ”       

          พาขวัญตัดสินใจช้อนลูกสาวคนเล็กขึ้นแล้วปลุกพาณิภัค จากนั้นจูงมือพากันเข้าไปในห้องทำงานของชายหนุ่ม

          “คุณโมกข์คะ ขวัญอยากจะขอลางานสักครึ่งวันค่ะ”        

          คนโดนเรียกขานเงยหน้าขึ้น มองไปยังสามแม่ลูกซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าประตูห้อง สายตากวาดมองไปยังร่างน้อยที่วันนี้แลดูแปลกไป         “ลูกไม่สบาย?” 

          “ใช่ค่ะ หนูดาน่าจะกำลังไม่สบาย” พาขวัญเอ่ยตอบ ถึงแม้ชายหนุ่มจะเย็นชามากเท่าใด แต่อย่างน้อยคำว่า ‘ลูก’ จะหลุดออกจากปากหยักลึกทุกหนยามรับรู้ได้ว่า ทั้งสองไม่สบาย            

          “รีบไปบอกให้ลุงไม้พาไปหาหมอ”         

          “ขอบคุณค่ะ”    

          หญิงสาวระบายยิ้มขอบคุณ สิ่งที่ได้คืนมาคือใบหน้าเรียบเฉย แต่เธอก็ชินกับมันแล้ว สองเท้าเดินไวๆ ออกไปโทรตามคนเก่าคนแก่ของไร่ ชั่วประเดี๋ยวเดียวรถกระบะสีน้ำเงินก็แล่นฉิวเข้ามาจอดหน้าออฟฟิศเพื่อนำคุณหนูน้อยแสนรักของทุกคนนำส่งถึงมือหมอให้ไวที่สุด            

บทที่ 2 หัวใจด้านชา

          เสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นยามมือนุ่มล้วงกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกง มือข้างหนึ่งยังอุ้มพาณิธิดาไว้ ส่วนลูกสาวคนโตยืนปรือตาอยู่ข้างกาย แกเจียนจะทรงตัวไว้ไม่อยู่เพราะความง่วง คนเป็นแม่จึงรีบไขกุญแจพาลูกสาวทั้งสองเข้าไปนอน

          พาขวัญผ่อนลมหายใจอย่างโล่งอก ลูกสาวคนเล็กไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงให้น่ากังวล แค่มีไข้นิดหน่อย ส่วนพาณิภัคนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เวลามีคนใดคนหนึ่งเกิดป่วย พาขวัญจะพาคนที่อ่อนแอมานอนกับตน เพราะไม่อยากให้คนที่เหลือพลอยป่วยไปด้วย

          ชั่วครู่หนึ่งพาขวัญก็มองผ่านหน้าต่างไปยังบ้านหลังใหญ่ เพราะลำบากใจที่ต้องเข้าไปวุ่นวาย แต่มีความจำเป็นต้องไปบอกอะไรบางอย่างกับเขาคนนั้น 

          ก๊อก ก๊อก ก๊อก

          มือเล็กยกขึ้นเคาะประตู

          ไม่นานนักประตูก็ถูกเปิดกว้าง ทว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็นคนที่ทำให้พาขวัญขบเม้มปากด้วยความละอาย ไม่ว่ากี่ครั้งกี่หนที่ได้พบเจอ หัวใจก็ราวถูกตอกย้ำในความผิดที่ก่อไว้

          “คะ...คุณนุ...”

          เสียงใสเลือนหายเข้าไปในลำคอ ดวงหน้าสำแดงความเศร้าออกมาอย่างเต็มเปี่ยม

          “คุณขวัญ”       

          ใครคนนั้นยกยิ้มกว้าง แต่ไม่ได้เป็นมิตรนัก ทว่าก็ไม่ได้มีสายตาชิงชังดังที่ควร จากนั้นทั้งสองยืนมองหน้ากัน หลากความรู้สึกผุดขึ้นในทันใด

          แค้น ชิงชัง เสียใจ...และให้อภัย

          “มีอะไร”