บทนำ

บทนำ

            ไร่ที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นของเมล็ดกาแฟกำลังถูกขยับขยายพื้นที่ให้กว้างกว่าเดิม ภายใต้การดูแลของโมกข์ ชายวัยสามสิบห้าปี เจ้าของนัยน์ตาดำขลับแสนมีเสน่ห์ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา         

            ภายในไร่มีบ้านหลังใหญ่ที่โมกข์เป็นเจ้าของ ห่างไปเล็กน้อยมีเรือนหลังเล็กที่ถูกสร้างขึ้นเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ผู้อาศัยไม่พ้นพาขวัญ เจ้าของร่างอุ้ยอ้ายที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา

            ดวงหน้าอิ่มอวบนิ่วเล็กน้อย มือข้างหนึ่งลูบหน้าท้องถี่ขึ้นเหมือนจะเป็นสัญญาณเตือนของบางอย่าง พาขวัญค่อยๆ ยันตัวลุกด้วยสีหน้าติดกังวล ยามนี้ใกล้จะสามทุ่มแล้วคงลำบากไม่น้อยหากต้องเดินทางออกจากไร่ รวมถึงลำบากใจหากต้องเอ่ยปากไหว้วานเขาคนนั้น                  

            แต่ทางเลือกของเธอมีแค่เขาจึงจำใจเดินออกจากเรือนหลังเล็กมุ่งตรงไปยังบ้านไม้หลังใหญ่

            ก๊อก ก๊อก ก๊อก   

            “คุณโมกข์คะ”

            พาขวัญส่งเสียงเรียก แน่นอนเธอรู้ว่าจะไม่มีเสียงตอบกลับจึงถือวิสาสะหมุนลูกบิดเข้าไปด้านใน           

            “คุณโมกข์คะขวัญปวดท้อง ช่วยพาขวัญไปโรงพยาบาลหน่อยได้ไหมคะ”           

            เธอเอ่ยบอกไปด้วยประโยคสำคัญ น้ำเสียงสั่นเพราะรู้สึกปวดท้องเป็นระยะ จนต้องกำกระโปรงตัวยาวไว้มั่น

            สิ่งที่ตอบกลับมาเป็นความเงียบ ชายร่างโตที่นั่งอยู่บนโซฟา ในมือกำลังถือหนังสืออยู่นั้นแทบไม่ได้ให้ความสนใจ เขาทำแค่มองมาด้วยสายตาว่างเปล่า

            พาขวัญจึงขบเม้มปาก เธอรู้ว่าเพราะอะไร เพราะสิ่งที่เธอทำไว้กับเขา    

            เธอทำให้คนรักของเขาต้องจากไปตลอดกาล

            พาขวัญที่รู้แล้วว่าคงไร้ประโยชน์ที่จะเอ่ยปากกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ตัดสินใจพลิกตัวเดินออกจากบ้านไม้กลับเข้าเรือนหลังเล็ก มองหาสมาร์ตโฟนของตัวเองเพื่อจะโทรขอความช่วยเหลือจากคนที่เธอให้ความเคารพ แต่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะกลับมาจากบ้านของญาติหรือยัง

            เพียงว่าโทรไปเท่าไรก็ไม่ติด พาขวัญมีอาการกระสับกระส่าย เกิดความกังวล แต่ไม่ทันให้ได้คิดอะไรเสียงเครื่องยนต์ก็ดังใกล้เข้ามา

            “หนูขวัญครับ”    

            เสียงเรียกนี้ทำให้พาขวัญยิ้มออกพร้อมรีบก้าวเท้าออกไปหาที่ด้านหน้าบ้าน                   

            “ขึ้นรถเถอะครับ คุณโมกข์โทรให้ลุงมารับ”               

            “ขอบคุณค่ะลุงไม้” พาขวัญฝืนยิ้ม ก่อนหันมองไปยังเรือนหลังใหญ่ อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีเมตตาต่อเธอที่เขาเกลียดเต็มหัวใจ

            หากมีทางเลือกเธอจะไม่ทำให้เรื่องน่าเศร้าเกิดขึ้นแน่ ตอนนี้ทำได้เพียงรอวันพ้นจากความเกลียดชัง เมื่อใดที่สัญญาสิ้นสุดเธอจะจากไปในทันที            

            ส่วนชายวัยห้าสิบหกปีรีบเข้ามาประคองร่างอุ้ยอ้ายขึ้นรถ แล้วทะยานออกจากไร่ ‘จอมใจ’ เพื่อนำตัวของว่าที่คุณแม่ส่งถึงมือหมอให้ไวที่สุด....