บทที่ 128

กระท่อมเก็บฟืนเล็กๆ ที่หลี่จือหลินพักรักษาตัวกลายเป็นจุดสนใจของชาวบ้านยิ่งกว่าตอนที่ตงหลินและตงหยางพักรักษาตัวที่นี่เสียอีก

ทันทีที่มีข่าวว่า ‘สองสามีภรรยาตกระกำลำบากถูกโจรปล้นระหว่างทางและได้รับบาดเจ็บ คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มรูปงาม อีกคนเป็นหญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามอ่อนหวาน’ ชาวบ้านหลายคนก็พากันมาเยี่ยมเยือนด้วยความอยากรู้และอยากเห็น

ภายในกระท่อม หลี่จือหลินยังคงหลับใหลอยู่บนเตียง เสียงลมหายใจของเขาสม่ำเสมอ แต่ใบหน้าซีดขาวยังคงบ่งบอกถึงความอ่อนแอ

เซียงหรงนั่งอยู่ข้างเขา คอยเช็ดเหงื่อและเปลี่ยนผ้าชุบน้ำตามที่ท่านหมอชราสั่ง ก่อนจะฝากให้ตงหลินและตงหยางมารับช่วงต่อ แล้วออกไปหาบรรดาสตรีในหมู่บ้านที่ยามนี้มาออกันอยู่ที่หน้ากระท่อมหลังนี้ พลางพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวในหมู่บ้านให้กันฟัง คล้ายกับเป็นพื้นที่แลกเปลี่ยนข่าวคราวกันไปเสียอย่างนั้น

เซียงหรงนั่งฟังพวกนางคุยกันอย่างสนใจ ชีวิตของชาวบ้านแท้จริงแล้วเรียบง่ายกว่าที่นางเคยจินตนาการเอาไว้มากมายนัก พวกเขาไม่ได้ต้องการสิ่งใดมากไปกว่าของกินของใช้ที่จำเป็น พวกเขาไม่ได้โลภต้องการบ้านหลังใหญ่หรืออาภรณ์งดงาม เพียงต้องการความสุขง่ายๆ อย่างเช่นการอิ่มท้องและมีหลังคาคุ้มฟ้าคุ้มฝนเท่านั้น…สุขกายสบายใจยิ่งกว่าพวกนางที่อยู่ในตระกูลใหญ่เสียอีก

"แม่นาง เจ้ากับสามีเห็นทีจะเป็นคู่แต่งงานใหม่กระมัง" หญิงชราผู้หนึ่งถามขึ้น นางใส่ชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเข้ม ทั่วทั้งร่างไร้เครื่องประดับอันงดงาม แต่ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอบอุ่นจริงใจ

เซียงหรงยิ้มอย่างเอียงอาย ทว่าในใจกลับบ่นอุบ

หมดกัน ชื่อเสียงข้า! แต่ก็นั่นล่ะ หากไม่บอกผู้อื่นว่านางกับหลี่จือหลินเป็นสามีภรรยากัน ชื่อเสียงนางคงป่นปี้ย่อยยับยิ่งกว่านี้เป็นแน่

เป็นสาวเป็นแส้ ยังไม่ได้แต่งงาน แต่กลับเดินทางกับบุรุษเพียงสองคนลำพัง คอยดูแลบุรุษผู้นั้นทุกวันคืน เสียหายยิ่งกว่าสตรีที่แต่งงานแล้วและต้องดูแลสามีตนเองเสียอีก

เฮ้อ...เกิดเป็นสตรีนี่ช่างลำบากเสียจริง!

เซียงหรงยิ้มบางๆ พยายามไม่สนใจสายตาหยอกล้อของซู่ซินและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ปิดไม่มิดบนใบหน้าตงหลินและตงหยาง ตอบว่า "เขาเป็นสามีของข้า ได้รับบาดเจ็บหนักเพราะพวกเราถูกปล้นระหว่างเดินทางดังที่พวกท่านได้รู้มาจากตงหลินและตงหยาง ข้าเองก็ได้ข่าวว่าที่นี่มีหมอเทวดาที่เก่งกาจอาศัยอยู่เช่นกันกับพวกเขา จึงพาสามีมาที่หมู่บ้านนี้เจ้าค่ะ"

คำตอบของเซียงหรงทำให้ผู้หญิงในกระท่อมพากันยิ้มขัน มีเสียงกระซิบแซวกันเบาๆ หลายคนมองไปทางห้องด้านในที่หลี่จือหลินหลับอยู่ด้วยสายตาชื่นชม

บางคนถึงกับเอ่ยว่า "สามีของแม่นางช่างสง่างามยิ่งนัก แม้จะบาดเจ็บก็ยังดูหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง!"

“เจ้านี่อย่างไร สามีผู้อื่นก็ชมต่อหน้าภรรยาเขาเลยหรือ” หญิงชราใจดีที่เคยเอาข้าวต้มข้าวฟ่างมาให้นางขัดขึ้น

“ก็เป็นคำชม ชมไม่ได้หรือ สามีนางหล่อเหลา หรือข้าต้องบอกว่าขี้เหร่”

“เจ้านี่มันไม่มียางอายเสียจริง” คนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะครื้นเครง

“ฮึ!” แม่นางที่เอ่ยชมหลี่จือหลินส่งเสียงพ่นลมจากจมูก “ข้าเป็นคนจริงใจต่างหาก”

เซียงหรงพลันหัวเราะไปกับพวกนาง การหยอกเย้ากันระหว่างสตรีที่จริงใจเช่นนี้ นอกจากเมื่อครั้งที่ได้พบกับ ‘พี่ชิงชิง’ ที่สวนชิงหลิงในวันนั้น ใช้ชีวิตมาถึงสิบห้าสิบหกปี นางกลับไม่เคยได้สัมผัสด้วยตนเองเลยสักครั้ง

เรือนหลังของท่านพ่อเต็มไปด้วยสตรีก็จริง พวกนางปากหวาน เต็มไปด้วยกิริยามารยาทที่งดงาม แต่ไม่รู้ทำไม ทุกครั้งที่เอ่ยปาก กลับพาให้ผู้อื่นต้องอึดอัดอยู่ร่ำไป…