บทที่ 148

เซียงหรงกัดริมฝีปากแน่น โกรธจนอยากจะร้องไห้

หลี่จือหลินเห็นท่าทางนางน่ารักนัก ก็อดเลิกคิ้วพลางพูดต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ หยอกเย้านางต่ออีกสักหน่อยไม่ได้ “เช่นนั้น...ห้าอีแปะที่ข้าเคยให้เจ้าตอนเด็ก เจ้าจะชดใช้เมื่อไหร่ดี หืม?”

เซียงหรงเขวี้ยงหมอนใส่เขาทันที

“ห้าอีแปะนั่นหรือ! ข้าก็เคยบอกไปแล้วนี่! ได้! งั้นตอนนี้เลย ข้าจะคืนให้ท่านห้าพันอีแปะ หากห้าพันอีแปะยังไม่พอ ข้าแถมให้ท่านอีกห้าหมื่นอีแปะก็ยังได้!” ตอนนี้นางมีเงินแล้ว เงินรางวัลพระราชทานแก่โฉมงามยอดเมธีจากฝ่าบาทอย่างไรเล่า! ถ้าเงินที่เหลือจากการซ่อมบำรุงเรือนอี้หรงยังไม่พอ นางจำนำปิ่นหงส์ทองคำกับของโบราณพระราชทานมาสมทบให้อีกก้อนก็ยังได้ หากต้องอาญาหมิ่นเบื้องสูงเพราะเรื่องนี้ก็ยิ่งดี นางจะได้ถือโอกาสร้องทุกข์ เรื่องจวิ้นหวังจ๋างจื่อเจ้าเล่ห์บางคน ใช้เงินห้าอีแปะเป็นข้ออ้างมาเล่นลิ้นรังแกนางเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

“หึ...” หลี่จือหลินยิ้มเย็น ก่อนเอ่ยอย่างเน้นถ้อยเน้นคำ “ไม่ใช่ข้าเคยบอกไปแล้วหรอกหรือ ต่อให้เจ้าคืนมาสักกี่แสนอีแปะ แต่เงินพวกนั้นก็ไม่ใช่ห้าอีแปะที่ข้ามอบให้เจ้าครั้งนั้นอยู่ดี หากเจ้าหาห้าอีแปะนั้นมาคืนข้าไม่ได้ ข้าก็ไม่ยอมให้เจ้าจากไปไหน จนกว่าจะชดใช้ให้ข้าได้”

เซียงหรงโกรธจนตัวสั่น กัดฟันแน่นแล้วหันหน้าหนี “ท่าน...ท่านมันไร้เหตุผล ทั้งไร้เหตุผล ทั้งเจ้าเล่ห์ ทั้งไร้ยางอายที่สุด! ข้าเกลียดท่าน! เกลียดท่านแล้ว!”

ด้านนอกห้อง เฉินกั๋วกงที่แอบฟังอยู่ขมวดคิ้วแน่นจนใบหน้ายุ่งเหยิง สองมือกำหมัดแน่นจนข้อมือซีดขาว “ไอ้...ไอ้ลูกเขยสารเลว! ข้าจะเข้าไปกระทืบมันให้หายแค้นเดี๋ยวนี้!”

“ท่านพ่อ! ใจเย็นก่อนเถิดขอรับ!” เฉินจิ้งอี้รีบคว้าตัวบิดาไว้อีกครั้ง เขาถอนหายใจยาว “จวิ้นหวังจ๋างจื่อไม่ใช่คนเหลวไหลไร้ความรับผิดชอบ อีกทั้งพวกเขาสองคนเดิมทีก็เป็นคู่หมั้นคู่หมายตั้งแต่ยังเยาว์ ตอนนี้ก็ถึงขั้นเข้าพิธีหมั้นหมายอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม จวนเราเองยังรับสินสอดจากพวกเขามาแล้วด้วยซ้ำ...ไม่เพียงแต่รับสินสอดธรรมดา ยังจัดงานเลี้ยงต้อนรับในวันนั้นอีกด้วย คนล้วนรู้กันทั่ว นี่เป็นเรื่องระหว่างพวกเขา ปล่อยให้พวกเขาจัดการกันเองเถิด”

เฉินกั๋วกงจ้องประตูห้องเขม็ง ทว่าเมื่อนึกถึงวันแรกที่ครอบครัวพี่ภรรยาจากตำหนักจวิ้นหวังพากันมาเยี่ยมฟูเหรินของตน ก็พลันนึกได้ว่ามีการพูดจาหมั้นหมาย ซ้ำยังมอบกำไลหยกขาวโลหิตค่าควรเมืองไว้ให้ต่างของหมั้น ทายาทจวิ้นหวังเองยังสาบานว่าจะรักปกป้องบุตรสาวของเขานับตั้งแต่ครั้งแรกที่ถูกทารกน้อยกำมือไว้ด้วยซ้ำ...

แต่วิธีการที่ลูกเขยผู้นี้ใช้เข้าหาบุตรสาวของเขาก็ช่าง...

“ฮึ้ย!” เฉินกั๋วกงกำหมัดแน่นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อ เดินจากไปอย่างหงุดหงิด

ภายในห้อง หลี่จือหลินยังคงอมยิ้มขบขัน มองใบหน้างอง้ำของนางในดวงใจอย่างมาดหมาย

เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “หรงเอ๋อร์...ก่อนหน้านี้ที่หมู่บ้านเล็กๆ นั่น ไม่ใช่ว่าเจ้าตกลงปลงใจกับข้าแล้วหรอกหรือ หรือเพราะตอนนี้ตั้งครรภ์จึงเกิดอารมณ์แปรปรวนขึ้นมาเช่นนี้อีก” เขาพยายามกุมมือน้อยไว้ แม้จะถูกชักมือกลับหรือผลักมือออกสักเพียงใดก็ตาม “อย่าได้คิดหนีข้าไปไหนอีกเลย...เพราะไม่ว่าจะลึกสุดขอบนรกหรือสูงเหนือเก้าชั้นฟ้า ข้าก็จะตามหาเจ้าให้เจอให้ได้ ทั้งเจ้าและลูกของเรา...ว่าที่ทายาทผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของข้า”

เซียงหรงเมินหน้าหนี

แม้ว่าหลี่จือหลินจะกล่าวสิ่งใด นางก็ทำเหมือนไม่รับรู้ไม่ได้ยินไปทุกสิ่ง