บทที่ 146

ตายหรือ...

ตายอย่างไร้หลุมฝังศพ...

ถูกสังหารอย่างโหดร้าย...เหมือนที่นางกับหลี่จือหลินเกือบจะ...ตาย...

ใบหน้างดงามของเซียงหรงพลันขาวซีดไร้สีเลือด

หลี่จือหลินที่ยืนอยู่ไม่ห่าง เห็นสีหน้าหวาดผวาของเซียงหรงก็รีบยื่นมือไปประคองไหล่นางไว้เบาๆ เขากระซิบเสียงอ่อนโยน “ใจเย็นก่อน ข้าจะให้คนของตำหนักจวิ้นหวังตามหาเขาจนเจอให้ได้ ต่อให้คนไม่อยู่แล้ว ก็จะต้องหาตัวพบแน่นอน”

แต่ดูเหมือนคำปลอบนั้นจะไม่อาจช่วยให้นางสงบลงได้เลย

เซียงหรงกัดริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ดวงตาสั่นไหว “ข้า...เพราะข้าใจอ่อนและโง่เขลา...”

ความรู้สึกหวาดผวาสะเทือนใจและความเจ็บใจ ตลอดจนอารมณ์ตึงเครียดและคำพูดนินทาว่าร้ายที่ได้ยินก่อนหน้านี้ ทำให้นางรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบโถมทับลงมาอย่างแรง ร่างของเซียงหรงโงนเงนไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนที่ทุกคนจะได้ยินเสียงนางเอ่ยแผ่วเบา

“ข้า...เพราะข้า...”

“หรงเอ๋อร์!” หลี่จือหลินร้องเรียกพร้อมกับกอดประคองร่างบอบบางที่ทรุดฮวบลงทันที

“คุณหนูเป็นลมไปแล้ว!” ซู่ซินร้องเสียงหรง ทุกคนในห้องต่างพากันแตกตื่น เหล่าสาวใช้รีบวิ่งเข้าไปดูอาการของคุณหนูสาม ทว่าหลี่จือหลินกลับชิงอุ้มร่างของนางขึ้นจากพื้น ท่าทางของเขาไม่ตื่นตระหนก แต่ในแววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

“รีบไปตามหมอมาเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!” เฉินกั๋วกงสั่งเสียงดังจนบ่าวรับใช้วิ่งพรวดพราดออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว

หลี่จือหลินประคองร่างบอบบางของเซียงหรงไปวางลงบนตั่งอย่างระมัดระวัง เขากุมมือน้อยๆ ของนางเอาไว้ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้จะรู้ว่านางไม่ได้ยิน “เจ้าอย่าได้กังวลไป ข้าจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้และใครหน้าไหนมาทำร้ายเจ้าได้อีกแล้ว”

พวกสารเลวต่ำช้า!

ผู้ใดทำให้สตรีของเขาต้องเป็นเช่นนี้ เขาจะคิดบัญชีกับพวกมันไม่เว้นตัวคน!

เพียงไม่นาน ท่านหมอซึ่งเชิญมาจากร้านขายยามีชื่อเสียงที่อยู่ใกล้ที่สุดก็รีบเข้ามาตรวจอาการของคุณหนูสาม เฉินเซียงหรง

ทว่าเมื่อตรวจแล้ว ผู้เป็นหมอก็ใบหน้าซีดเผือดไปทันที

โอ้ยหยา! เหตุใด...เหตุใดต้องเป็นข้าที่มาตรวจคุณหนูสามในวันนี้ด้วยเล่า!

เฉินกั๋วกงถามอย่างใจร้อน “ว่าอย่างไรท่านหมอ หรงเอ๋อร์เป็นอันใด”

“เอ่อ...” ท่านหมอได้แต่อ้ำอึ้ง ดวงตากลอกไปมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร จึงได้แต่ยืนก้มหน้านิ่ง มือไม้สั่นเทา เมื่อถูกหลี่จือหลินมองด้วยสายตาเย็นเฉียบดุจคมดาบ

“บอกความจริงมาเสียดีๆ มิฉะนั้น ข้าจะริบทรัพย์เจ้า โทษฐานเป็นหมอเถื่อน ต้มตุ๋นผู้อื่น!” เสียงของหลี่จือหลินหนักแน่น ชัดถ้อยชัดคำ สายตาของเขาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายคิดโกหกได้เลยแม้แต่คำเดียว

หมอที่ถูกลากตัวมาหน้าซีดเผือดลงกว่าเดิม รีบยกมือขึ้นคารวะแล้วกล่าวละล่ำละลัก “จวิ้นหวังจ๋างจื่อโปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าไม่ได้โกหกหรือวินิจฉัยผิดพลาดเลยจริงๆ...คุณหนูสาม...” เขาอ้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าพูดเสียงเบา “ตั้งครรภ์ได้ประมาณหนึ่งเดือนแล้วขอรับ”

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่า ทั้งห้องพลันเงียบสงัด ไม่มีแม้กระทั่งเสียงหายใจ

หลี่จือหลินชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไร เสียงฟาดมือลงบนโต๊ะของเฉินกั๋วกงก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามอย่างโมโห

“ว่าอย่างไรนะ?!” เฉินกั๋วกงถลึงตามองหลี่จือหลินทันที ราวกับพร้อมจะกระโจนเข้ามาหาเจ้าตัวการตรงหน้า

“หลี่จือหลิน! เจ้าสารเลวนี่! เป็นเจ้า! คุ้มครองหรือ อารักขาหรือ! อารักขาบ้านเจ้าหรือ นางจึงได้ตั้งครรภ์เช่นนี้!” เฉินกั๋วกงคำรามลั่นพร้อมถลันเข้าหาชายหนุ่มอย่างเดือดดาล

ทว่าไม่ทันจะได้ก้าวถึงตัวอีกฝ่าย ก็ถูกเฉินจิ้งเสียนที่มาทันได้ยินเข้าพอดีถลาเข้ามารั้งตัวเอาไว้ด้วยสองแขน

“ท่านพ่อ ใจเย็นก่อนเถิดขอรับ!” เฉินจิ้งเสียนรีบเตือน “ตอนนี้ทะเลาะกันด้วยเรื่องนี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด ประโยชน์ของพี่หญิงจะต้องมาก่อนนะขอรับ!”