3.ไม่เป็นดั่งหวัง /2

ร่างสูงของเจ้าบ่าวได้หยุดยืนที่กลางห้องราวกับชั่งใจ  แต่ความเป็นจริงจิ่นหรงกำลังตื่นเต้นต่างหาก

“นี่ท่าน…”  มู่หลิงเห็นอีกฝ่ายก็ยกนิ้วชี้หน้า

“อย่าเสียมารยาท  คนผู้นี้คือรัชทายาท”  มู่เฟิงรีบเอ่ยบอกน้องสาวของตน  ก่อนที่นางจะทำกิริยาหยาบคายใส่

“ระ…รัชทายาทหรือ”  คนตื่นตระหนกยังคงไม่เชื่อ

“เรื่องอื่นเอาไว้เราจะอธิบายภายหลัง  ว่าแต่นายของเจ้าที่แต่งเข้ามา  ใช่แม่นางที่ช่วยรัชทายาทเอาไว้วันนั้นหรือไม่” อี้ฟานเอ่ยถามแทนผู้เป็นนาย  ซึ่งยืนนิ่งจ้องมองเจ้าสาวของตนด้วยดวงตาเปล่งประกายราวกับเก็บของรักที่หล่นหายกลับคืนมาได้

“ใช่… เป็นคุณหนูของเราเองที่ช่วยพวกท่านไว้เมื่อครึ่งเดือนก่อน”  มู่หลิงเอ่ยบอกเสียงอ่อนลง  

จิ่นหรงยกยิ้มเล็กน้อย  ก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้างชายาของตนที่ยังคงนั่งนิ่งเหมือนรูปปั้นที่ถูกนำมาตั้งเอาไว้

“เปิดผ้าก่อนเพคะ”  แม่สื่อหลวงเอ่ยบอก

เจ้าบ่าวจึงทำตามโดยการใช้ไม้ยกผ้าคลุม  ไม่ถึงอึดใจมันก็ร่วงหล่นลงไปกองทางด้านหลัง  เผยใบหน้างามหวานหยดย้อยให้เห็น  ทำเอาจิ่นหรงถึงกับนิ่งงันไปในทันที

ทว่าเจ้าสาวกลับขมวดคิ้วด้วยความมึนงง

“พี่ชายสุดหล่อ  ไยท่านถึงมาอยู่ที่นี่ได้เล่า”  ตันหยางเอ่ยถามอย่างใคร่รู้  พร้อมกับมองไปยังชายหนุ่มคุ้นตาอีกสองคน

จิ่นหรงถึงกับผงะ  เพราะคำเรียกที่ได้ยิน มันเหมือนที่สตรีหยาบกร้านผู้นั้นใช้เรียกเขาทุกครั้งยามที่นางเข้ามาช่วยใส่ยาให้

‘มิใช่นางผู้นั้นหรือ’ ครุ่นคิดอย่างผิดหวัง

“สุรามงคลเพคะ”  แม่สื่อยังคงทำหน้าที่

ด้านเจ้าสาวรับมาถือโดยไม่คิดอันใด  ส่วนเจ้าบ่าวนั้นยังคงนั่งนิ่ง  แม้คราแรกที่เห็นใบหน้างามของตันหยางเขาจะเผลอตื่นเต้นดีใจ  เพราะคิดว่าตนนั้นโชคดีนักที่ได้แต่งกับหญิงงาม  ทว่าเมื่อนางเอ่ยปากแสดงท่าทางเหมือนครั้งที่พบกัน  ใจเขากลับห่อเหี่ยวลงในทันที  ราวกับของรักหล่นหายไปอีกครา

“ดื่มสิเพคะ”  ตันหยางยื่นจอกสุราน้ำเต้าไปชนกับอีกฝ่าย  จากนั้นนางก็ดื่มรวดเดียวหมด  พอเห็นเจ้าบ่าวยังคงนั่งนิ่ง  นางก็ช่วยดันมันเข้าปากเขาเสียเอง  สุดท้ายจิ่นหรงจึงต้องดื่มมันเข้าไปจนหมด  แล้วแม่สื่อก็เก็บกลับไป

“ตัดผมผูกรักเพคะ”  สิ้นคำหญิงชราก็ยื่นกรรไกรให้

ตันหยางรับมาจัดการเอง  เพราะพระสวามียังคงนั่งนิ่งเช่นเคย  ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้ต่อต้าน  ด้วยว่ามีคนของบิดายืนมองอยู่  หากเขาไม่ทำตามเป็นได้ถูกตำหนิจนหูชาเป็นแน่

หลังจากจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จ  ภายในห้องก็เหลือเพียงแค่บ่าวสาว  ยามนี้เองที่ตันหยางได้สังเกตอีกฝ่ายชัด ๆ

“ก่อนหน้านี้  เห็นพระองค์ตอนเจ็บตัวก็ว่ารูปงามแล้ว  นึกไม่ถึงว่ายามสบายดีจะรูปงามยิ่งกว่า  งามอย่างกับเทวรูปที่ถูกปั้นแต่งมาเลยเพคะ” นางกล่าวชมเขาจากใจจริง  แววตาหรือก็ทอประกายระยิบระยับราวกับเด็กน้อยเห็นขนม

“ข้าไม่ชอบเจ้า  และจะไม่มีวันชอบ”  เสียงเย็นชาเปล่งออกมาทำลายทุกสิ่งรอบตัว  แม้แต่คนที่ไม่ยี่หระกับเรื่องใดอย่างมู่ตันหยางยังนิ่งงัน  เพราะนึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะกล้าเอ่ยเช่นนี้ออกมาในวันแต่งงานที่ควรจะเป็นวันเริ่มต้นที่ดี

ร่างเล็กขยับถอยห่างออกมานั่งตัวตรง  แววตาที่เคยเปล่งประกายเรียบนิ่งดุจสายน้ำที่ไม่มีการเคลื่อนไหว  ริมฝีปากอิ่มเผยยิ้มน้อย ๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “แต่หม่อมฉันชอบองค์รัชทายาทมากนะเพคะ  ชอบมากจริง ๆ” ก่อนจะขยับเข้าหา  นางกะพริบตาถี่ให้เขา  และยังยื่นมือออกมาเกาะแขนพระสวามีเอาไว้ด้วย

จิ่นหรงขยับลุกหนีทันที และก่นด่านางราวกับแค้นเคืองกันมานาน  “สตรีน่ารังเกียจ  ไม่รู้จักคำว่ายางอายบ้างเลยหรือ”

“บ้าจริง  คำเหล่านี้มันควรใช้กับคนที่เป็นสามีภรรยากันหรือเพคะ หม่อมฉันมิได้ไปทำเรื่องน่าอายกับคนอื่นเสียหน่อย เหตุใดพระสวามีถึงได้ตำหนิชายาเช่นนี้” มือขาวแสร้งยกขึ้นมาปาดน้ำตาของตนราวกับเสียใจมาก

จิ่นหรงเห็นเช่นนั้นก็นิ่งไป  แต่ถึงกระนั้นเขาก็หาได้เข้ามาปลอบนาง  มิหนำซ้ำยังพาตนออกไปจากห้องอีก  ทว่าประตูมันกลับเปิดออกไม่ได้  และยังมีเสียงตอบกลับมา

“ฝ่าบาทและไทเฮาทรงรับสั่งว่า รัชทายาทจะต้องบรรทมที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”  เป็นเสียงของซูกงกงที่กล่าวบอก

“นอนที่นี่ ไม่!  ข้าจะเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ”

“ฝ่าบาทรับสั่งว่าหากไม่ทรงทำตาม  จะตัดงบซ่อมแซมสะพานที่หมู่บ้านเปิ่นพ่ะย่ะค่ะ” ซูกงกงยังคงเอ่ยต่อ  ทำให้มือเรียวที่กำลังทุบประตูต้องหยุดลง  ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ได้กลับไปที่เตียงนอน  แต่เดินไปนั่งบริเวณตั่งริมหน้าต่างแทน

“อย่ารื้อของหม่อมฉันนะเพคะ” เสียงหวานแว่วมา

จิ่นหรงเพียงแค่เหลือบตามองแต่ไม่ได้ตอบ  เมื่อเห็นนางเดินเข้าไปในห้องอาบน้ำเขาจึงหันมาสนใจข้าวของตรงหน้า

คิ้วหนาเริ่มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรูปภาพมากมายวางอยู่  แต่ละใบมันมีรูปร่างที่ต่างกัน  ซึ่งทั้งหมดนี้เขาไม่เคยเห็น

“นี่มันอะไร?”  นัยน์ตาคมหรี่ลงเล็กน้อย  และเขาก็นั่งพินิจอยู่เช่นนั้นเนิ่นนานจนกระทั่งเสียงดุของชายาตัวน้อยดังขึ้น

“บอกแล้วว่าอย่ารื้อ”  นางตำหนิเขาจริงจัง  พร้อมกับทรุดกายลงมานั่งตรงข้าม  จัดเก็บแผ่นกระดาษหยาบเหล่านี้มาซ้อนทับกัน  โดยมีการพิจารณาด้วยว่าอันไหนก่อนหลัง

จิ่นหรงได้แต่นั่งนิ่ง เพราะเหมือนว่าเขาจะทำให้นางโกรธแล้ว ทว่ามันก็ดีมิใช่หรือ ชายาที่ไม่ได้เต็มใจแต่งผู้นี้ จะได้เลิกยุ่งกับเขา  ให้นางโกรธจนไม่เข้าใกล้ได้ยิ่งดี

“กะอีแค่ภาพวาดมั่ว ๆ ไม่เห็นมีค่าสักนิด”  

ตันหยางยกยิ้มก่อนจะขยับเอามือมาค้ำบนโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้าไปหาเขาจนใบหน้าห่างกันเพียงแค่คืบ กลิ่นหอมสมุนไพรจึงโชยเข้าจมูกอีกฝ่ายโดยที่นางก็ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็น

“เพราะพระสวามีเข้าไม่ถึงภาพวาดของหม่อมฉันน่ะสิเพคะ  หากรู้ว่ามันคืออะไร  พระองค์คงไม่ตรัสเช่นนี้กระมัง”  สิ้นคำมือขาวก็ยื่นออกไปเกลี่ยแผงอกแกร่งอย่างหยอกเย้า

“อย่ามาทำลุ่มล่ามกับข้า” เขาจับมือนางดันออกอย่างไม่ไยดี  และแทนที่ชายาตัวน้อยจะโกรธกลับยิ้มอ่อนเสียนี่

“ไปสรงน้ำเถิดเพคะ  ตัวเหม็นจะแย่”  เอ่ยโดยไม่มองหน้า  เพราะยามนี้นางกำลังหันมาสนใจแผ่นกระดาษเพื่อจัดเรียงใหม่

ปึ้ง!  ฝ่ามือเรียวฟาดลงบนโต๊ะทันที  จากนั้นร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังห้องอาบน้ำเพื่อชำระร่างกายให้ใจเย็นลง

ผ่านไปพักใหญ่เขาก็ออกมา  และพบว่าชายาตัวน้อยยังนั่งอยู่ที่เดิม  และกำลังขีดเขียนบางสิ่งอยู่  เห็นเช่นนั้นเขาก็ไม่ได้ใส่ใจอีก  เพราะการอยู่อย่างเงียบสงบมันน่าจะดีกว่า

“พระสวามีบรรทมได้เลยนะเพคะ  หม่อมฉันจะนอนตรงนี้”  ตันหยางเอ่ยโดยไม่ได้หันกลับมามองอีกฝ่ายสักนิด  ร่างสูงจึงหยุดชะงักเพราะเขาเดินออกมานั้นเบามาก  แล้วนางรู้ได้เยี่ยงไรว่าเขาออกมาแล้ว  หรือเห็นแต่แสร้งทำเป็นไม่เห็น

แต่นางก็นั่งหันหลังมิใช่หรือ  แล้วจะเห็นได้เยี่ยงไรกัน

ทว่าแม้เขาจะสงสัย  ถึงกระนั้นจิ่นหรงก็ไม่ได้ถาม  เขาเดินมานั่งที่เตียงก่อนจะเอนตัวลงเพื่อเข้านอน  ในเมื่อนางอยากยื่นข้อเสนอให้  เขาก็ยินดีที่จะสนองให้ตามต้องการ

ยามจื่อ [ 23:00-00:59 ]

แสงเทียนยังคงวูบไหวในมุมหนึ่งของห้อง  พร้อมกับเงาร่างของตันหยางที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา  นางก้มเงยอยู่เช่นนั้นราวกับสิ่งที่ทำอยู่ไม่อาจหยุดชะงักได้

กระทั่งเสียงหนึ่งดึงความสนใจให้นางต้องเอ่ยขึ้น

“นอนไม่หลับหรือเพคะ”  เอ่ยถามโดยไม่ได้หันมามอง

จิ่นหรงได้แต่นิ่งไป กระทั่งใบหน้างามนั้นหันมาหาเขา  แต่นางก็หันกลับไปไม่แยแสเมื่อเห็นเขายังคงไม่ตอบ  จากนั้นตันหยางก็วาดภาพต่อ  ราวกับในห้องนี้มีแค่ตนผู้เดียว  ส่วนผู้ที่ยืนอยู่ด้านหลังก็กลับไปนอนต่อ  ทว่านอนอย่างไรเขาก็นอนไม่หลับ  สายตายังคงจับจ้องมาที่ร่างอรชรของชายาที่ยังคงก้มหน้าก้มตาวาดภาพ  ราวกับว่าต้องทำให้มันเสร็จภายในคืนนี้

แต่เพียงไม่นานแสงเทียนที่ส่องสว่างกลับเริ่มดับวูบลงทีละดวง  กระทั่งเหลือเพียงแค่แสงรำไรเท่านั้น  

ไม่ถึงอึดใจร่างที่เขาเห็นนั่งอยู่ก็ขยับลุกขึ้น  นางเดินตรงมาที่เตียงแล้วหยุดยืนมองเขาด้วยแววตาราบเรียบ

‘อะไรของนาง’  จิ่นหรงคิดอย่างกังวล