Share

4.สังหารด้วยเพลิง

last update publish date: 2025-10-06 23:37:09

ตันหยางยืนจ้องพระสวามีที่มองตนด้วยแววตานิ่งเรียบ  “พระองศ์คงไม่คิดจะให้หม่อมฉันนอนพื้นกระมัง”

“เจ้าบอกเองว่าจะนอนตรงนั้นมิใช่หรือ”

“ก็แค่ลมปากทรงเชื่อหรือเพคะ  ขยับไป…หากไม่ขยับหม่อมฉันจะนอนทับพระองค์นะเพคะ” ตันหยางบอกกล่าวเสียงจริงจัง  ผู้เป็นสามีจึงรีบทำตามที่นางบอก  เพราะเขาเชื่อว่านางต้องทำจริงแน่  สตรีผู้นี้เคยพูดเล่นเสียที่ไหน  ด้วยว่าการกระทำที่ผ่านมา  มันเผยธาตุแท้ให้เขาได้เห็นหลายคราแล้ว

ตันหยางยกยิ้มก่อนจะหย่อนกายลงนั่ง  เมื่อถอดรองเท้าแล้วนางก็เอนตัวลงนอนพร้อมกับดึงเอาผ้าจากเขามาห่มครึ่งตัว  

“นอนเถิดเพคะ  หากไม่นอนจะทำอย่างอื่นหม่อมฉันก็ไม่ว่านะ”  นางเอียงหน้ามองเขาพร้อมกับยิ้มมุมปาก  ทว่าผู้เป็นสามีกลับขยับนอนตะแคงหันหลังให้  พร้อมกับบ่นพึมพำให้ได้ยิน ตันหยางได้แต่เม้มปากไว้เพราะเกรงตนจะหลุดขำออกมา  ก่อนจะปิดเปลือกตาลง  ทว่าในใจกลับคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  

องค์รัชทายาทเกลียดชังนาง  เขามิได้เต็มใจจะแต่งด้วย  ที่สำคัญเขาน่าจะพึงใจสตรีอื่นอยู่  ซึ่งมันคงมิใช่ใครที่ไหน  นอกจากคุณหนูกู้อิงเถาสตรีที่ร่วมทางกับตนในช่วงนั้น  เพราะท่าทีที่พระสวามีแสดงออกมันเผยให้เห็นชัดเจน  

‘ขออภัยที่ข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านสมหวังกับนางได้’  หญิงสาวนึกในใจก่อนจะปลดปล่อยความคิดเหล่านี้ไปเพื่อเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการเดินทาง

 

เช้าของวันใหม่…

จิ่นหรงตื่นขึ้นมาก็พบว่าชายาของตนไม่อยู่ในห้องแล้ว  เขาจึงรีบทำธุระให้เรียบร้อยแล้วออกมาจากตำหนักของนาง  เพราะนี่เป็นโอกาสดีที่เขาจะไม่ถูกขังให้ร่วมห้องกับสตรีหยาบผู้นี้

“รัชทายาท  พระชายาทรงรอที่ห้องโถงแล้วเพคะ  ทั้งคู่จะต้องไปยกน้ำชาให้ไทเฮาและฮ่องเต้ที่ตำหนักใน”  หลี่หมัวมัวเอ่ยบอกอย่างอ่อนน้อม  นำพาให้คนที่คิดจะหนีต้องหยุดชะงัก พร้อมกับถอนหายใจแรง  และเอ่ยบอกตนเองในใจ

‘ช่างเถิด  ทำทุกอย่างให้แล้วเสร็จ  ภายหน้าเสด็จพ่อกับเสด็จย่าคงไม่มาก้าวก่ายเรื่องของเราแล้วกระมัง’ คิดได้ดังนั้นเขาก็เดินนำทุกคนไปที่ห้องโถงของตำหนัก

เมื่อมาถึงก็พบกับร่างอรชรของชายาตัวน้อยที่นั่งอยู่  เมื่อนางเห็นเขาเดินเข้ามาก็ขยับลุกย่อตัวให้อย่างอ่อนน้อม  ไม่ต่างจากคุณหนูชั้นสูงที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี

และที่ทำให้เขายืนนิ่งงันด้วยความตกตะลึงก็คือใบหน้าหวานของนางนี่แหละ  เผลอมองคราใด  เขาก็อดที่จะชื่นชมมิได้

“เชิญทั้งสองพระองค์เสด็จเพคะ”  หมัวมัวกล่าวแล้วก็ยิ้ม  เมื่อเห็นท่าทางของรัชทายาทที่เอาแต่มองชายา

“ก็ไปสิ” ได้สติจิ่นหรงก็รีบเดินนำออกไป  มีร่างอรชรของตันหยางเดินตามอย่างเรียบร้อย  จนบางคราเขาก็แอบเหลือบมองไม่ได้ ‘ทำตัวดีก็เป็น  แต่เหตุไฉนยามอยู่กับเราสองคนถึงได้’  จิ่นหรงยังคงนึกถึงท่าทางชีกอของนางที่มักจะเผยออกมาบ่อยครั้ง  ยามเมื่ออยู่กับเขาตามลำพัง  

ตันหยางเอียงหน้ามองสามีที่เอาแต่จ้องตน พร้อมกับยกยิ้มมุมปากในท่าทางสงสัยของเขาที่มีมากจนเผยออกทางสีหน้า  

“หม่อมฉันก็แค่ไม่อยากให้พระสวามีขายหน้าเพราะแต่งกับสตรีหยาบกร้านเพคะ” เอ่ยบอกเขาอย่างรู้ทันความคิด

“ก็ดี”  เสียงเรียบเย็นชาตอบกลับสั้น ๆ จากนั้นเขาก็ไม่หันกลับมามองนางอีกเลย  กระทั่งถึงตำหนักในของผู้เป็นย่า  ซึ่งบัดนี้มีพระบิดาและมารดาเลี้ยงอย่างฮองเฮาประทับอยู่ด้วย

ทั้งคู่คารวะตามธรรมเนียมอย่างนอบน้อม จากนั้นก็เริ่มทำพิธียกน้ำชาจนกระทั่งแล้วเสร็จ  และรับของขวัญที่ฝ่ายชายมอบให้  ทว่ายังไม่ทันที่จะได้พูดคุยอย่างเป็นกันเอง  เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นมาทำลายความครื้นเครงนี้เสียก่อน

“เกิดอันใดขึ้น” ฮ่องเต้เอ่ยถามด้วยสุรเสียงตื่นตระหนก

“ลูกจะออกไปดูเองพ่ะย่ะค่ะ”  จิ่นหรงรีบสาวเท้าหมายจะตรงไปที่หน้าประตู  แต่ยังไม่ทันถึงมันก็ถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว  พร้อมกันนั้นกลุ่มควันไฟก็พวยพุ่งเข้ามาราวกับมีไฟไหม้ครั้งใหญ่

“จิ่นหรงถอยออกมา”  ฮ่องเต้รีบตรงมารั้งโอรสของตน

“ไฟไหม้!  ไฟไหม้กระนั้นหรือ  อยู่ดีดีไฟไหม้ได้เยี่ยงไร  ฝ่าบาทหม่อมฉันกลัวเพคะ” ฮองเฮาร้องลั่นตื่นตระหนก  พร้อมกับกุมท้องตนเองแน่น  เพราะพระนางตั้งครรภ์  จึงเกิดกังวลเกรงตนจะตายเสียก่อนได้พบหน้าบุตรในท้อง

“ทหาร! ไปไหนกันหมด  แค่ก ๆ”  ฮ่องเต้ยังกล่าวไม่จบก็ส่งเสียงไอขึ้นมาก่อน  จากนั้นร่างกายเขาก็เหมือนจะอ่อนแรงลง  และคนอื่นก็มีอาการไม่ต่างกัน  หลังจากสูดดมควันไฟเข้าไป

“เอาสิ่งนี้ปิดจมูกไว้เพคะ”  ตันหยางส่งผ้าเปียกให้ทั้งสาม ซึ่งมันคือผ้าที่นางฉีกออกจากอาภรณ์ตนเองแล้วชุบน้ำชา ก่อนจะส่งอีกผืนให้พระสามีตนที่ทรุดลงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า

“ก้มต่ำไว้นะเพคะ  อากาศจะอยู่ด้านล่าง”  เอ่ยสั่งแล้วนางก็หันมาจัดการตนเอง  โดยการใช้ผ้าเปียกผูกปิดหน้าเอาไว้  จากนั้นก็ลุกขึ้นพร้อมกับลากเอาเก้าอี้มาด้วย  

“พระสวามีขอแรงท่านได้หรือไม่”

จิ่นหรงไม่รอให้นางเอ่ยบอกว่าต้องการสิ่งใด  พอเห็นนางทำเช่นนั้นเขาก็รีบทำตาม  ร่างสูงจึงรีบเหยียดตัวตรงแม้แรงจะเหลือไม่มาก  แล้วเขาก็คว้าเอาเก้าอี้อีกตัวตามนางไป

ทั้งคู่หยุดที่หน้าประตูก่อนจะหันมามองหน้ากัน  

“หนึ่ง  สอง  สาม!”  สิ้นคำเก้าอี้ไม้ก็ถูกเหวี่ยงไปที่หน้าประตู  กำแพงไฟเบื้องหน้าจึงพังครืนลงทันตาเห็น  ด้วยว่าประตูมันถูกสร้างจากไม้และผ้า  พอถูกไฟไหม้มันย่อมผุพังง่ายเป็นธรรมดา  แต่ถึงกระนั้นเปลวไฟก็หาได้หยุดนิ่ง  มันยังคงลุกโชนขวางทางไม่ให้คนด้านในได้ออกไป  

ตันหยางเห็นท่าไม่ดีจึงดึงเอาผ้าม่านลงมา  นางใช้น้ำเย็นที่เหลือไม่มากเทราดตนเอง  ก่อนจะเอาผ้าในมือคลุมตัว  

“บอกให้ทุกคนหมอบลง  ผ้าในมืออย่าได้ปล่อยออกจากจมูก  ประเดี๋ยวหม่อมฉันจะกลับมาเพคะ”  สิ้นคำนางก็วิ่งตรงเข้าไปหากองไฟ  โดยที่ผู้เป็นสามีไม่อาจร้องห้ามได้  เพราะร่างกายจิ่นหรงยามนี้แขนขาอ่อนแรงยิ่งนัก  ราวกับคนถูกพิษก็มิปาน

“เสด็จพ่อ  เสด็จย่าหมอบต่ำลงพ่ะย่ะค่ะ”  เขาคลานกลับเข้ามาหาบุพการีของตน  แต่ยังไม่ทันได้ถึงก็ล้มฟุบลงเสียก่อน

“จิ่นเอ๋อร์!  จิ่นเอ๋อร์!”  ผู้เป็นย่าร้องเรียกแทบขาดใจ  แต่เมื่อเห็นหลานชายลืมตานางก็รีบประคองเอาไว้

“หลานยังไม่ตายพ่ะย่ะค่ะ  แค่ไม่มีแรงเท่านั้น”  เขาบอกไปตามจริง  ใช่เขารู้สึกไม่มีแรงเอามาก ๆ และยามนี้ก็ไม่ใช่แค่เขา  ผู้ที่อยู่รอบกายต่างก็มีอาการไม่ต่างกัน

“ฝะ…ฝ่าบาทเราจะตายกันที่นี่จริงหรือเพคะ” ฮองเฮาตรัสถามเสียงสั่นเครือ ยามนี้พระนางนอนตะแคงอยู่ข้างกายพระสวามีอย่างน่าเวทนา ไม่ต่างจากบริวารที่มีกันอยู่เกือบสิบคน  ซึ่งคนเหล่านี้ล้วนแต่หมดสติกันไปหมดแล้ว

“ไม่หรอก  ตันหยางออกไปตามคนแล้วประเดี๋ยวก็มีคนมาช่วยเรา”  ฮ่องเต้เอ่ยปลอบทุกคน  รวมถึงตนเองด้วย

จิ่นหรงได้แต่ยกยิ้มกับความหวังอันน้อยนิด ซึ่งมันเป็นไปได้ยากเหลือเกิน  เพราะภาพที่เขาเห็นตอนที่พังประตูนั้น  ด้านนอกไม่มีใครที่มีสติอยู่เลย เวรยามทหารฝ่ายในล้วนแต่นอนนิ่งอยู่กลางสวนและทางเดิน ตามมุมต่าง ๆ มีเปลวไฟลุกโชน  รวมถึงกำแพงตำหนักและประตูทางเข้า  บ่งบอกให้รู้ว่าเพลิงไหม้ครานี้มิได้เกิดขึ้นเอง ทว่ามันเกิดจากฝีมือใครบางคนต่างหาก

แน่นอนว่าเมื่อมู่ตันหยางหนีออกไปข้างนอก  นางคงไม่อาจหนีรอดจากคมดาบของมือสังหารที่แฝงตัวอยู่เป็นแน่  

‘ข้าหวังว่าเจ้าจะรอดพ้น’  แม้ใจเขาไม่ได้ชื่นชอบนาง  แต่ก็ไม่ถึงขั้นอยากเห็นนางตายไปกับพวกเขา  นางหนีรอดได้ก็ดี

ทว่าความคิดที่กำลังฟุ้งซ่านกลับต้องหยุดชะงัก เมื่อเปลวไฟเบื้องหน้าเริ่มมอดลงทีละฝั่ง ไม่นานก็เผยช่องทางสำหรับเดินออกไปได้  และร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับวิ่งตรงมา

“รัชทายาททรงไหวนะเพคะ”

“ข้ายังไหว”

“ดี!  เช่นนั้นหม่อมฉันจะพาเสด็จย่าออกไปก่อน”  สิ้นคำตันหยางก็ประคองเอาผู้อาวุโสสุดลุกแล้วพาออกไปอย่างทุลักทุเล  ผ่านไปพักหนึ่งนางก็กลับมาประคองฮองเฮาที่หมดสติไปแล้ว  มีฮ่องเต้ช่วยพยุงอีกแรง  แต่กว่าจะออกไปได้ทั้งสามก็ล้มแล้วล้มอีก  ดีที่คนท้องไม่ทรุดลงไปกระแทกพื้น  เพราะตันหยางเอาตัวรับไว้  และภาพทั้งหมดผู้ที่ขยับคลานออกมาก็เห็นชัดเจน

กระทั่งร่างอ่อนแรงของตันหยางวิ่งกลับเข้ามาประคองเขา  นางจับพระสวามีนั่ง  อีกฝ่ายก็ได้แต่คุกเข่าเพราะไม่มีแรงจะยืน  ร่างเล็กจึงยอบกายซ้อนเขาไว้แล้วขยับลุกขึ้นเพื่อแบกเขาออกไป โดยที่ขาของจิ่นหรงยังคงลากกับพื้นเพราะตัวเขาถือว่าหนักมาก

เมื่อออกมาพ้นนางก็วางเขาลงกับพื้นหญ้าใกล้เคียงกับคนอื่น  “กินยานี่ประทังไปก่อนเพคะ”  ขวดยาสีขาวถูกกรอกลงปากเขา  จากนั้นนางก็ปิดฝาไว้แล้วรีบกลับเข้าไปช่วยคนที่เหลือ  เพราะยามนี้ไฟที่โหมอยู่รอบตำหนักมันรุนแรงขึ้นทุกที

ผ่านไปไม่นานข้าราชบริพารในตำหนักก็ถูกช่วยออกมาจนหมด  เพียงเท่านั้นร่างอรชรที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำและมอมแมมเหมือนแมวคลุกฝุ่นก็ทิ้งกายแผ่หราอยู่บนพื้นหญ้า

สภาพร่างกายนางยามนี้ดูน่าสงสารนัก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   30. ความสุขของต่วประกอบ

    สายวันใหม่…จิ่นหรงก็พาชายารักตนกลับเข้าวัง เพราะการอยู่ข้างนอกนาน ๆ ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำในช่วงเวลานี้เมื่อมาถึงตำหนักทั้งคู่ก็พบกับสนมชิงที่นั่งรออยู่ในศาลา คาดว่าเมื่อวานนางก็คงมารอพวกเขาด้วยกระมังพอตันหยางเห็นอีกฝ่าย จึงนึกขึ้นได้ว่าสนมชิงผู้นี้มีเรื่องต้องการพูดกับพระสวามี นางจึงพารัชทายาทเดินมาด้วย“ถวายพระพรรัชทายาทและพระชายาเพคะ” ชิงอวี้หรูย่อตัวให้ทั้งสอง ก่อนจะมองมายังตันหยางเป็นเชิงถาม“เจ้าพูดเลย” ตันหยางเอ่ย เพราะนางไม่อยากกล่าวเอง เกิดอีกฝ่ายบอกไม่ใช่ ตนคงถูกมองว่ามีใจริษยาเป็นแน่“ว่ามา เจ้าอยากได้สิ่งใด” จิ่นหรงถามเสียงเรียบ เมื่อเห็นท่าทางอึกอักเป็นกังวลของสนมตัวน้อยที่มีมากเหลือเกิน“หม่อมฉันอยากให้รัชทายาททรงปลดหม่อมฉันเพคะ หม่อมฉันไม่อยากเป็นสนมพระองค์แล้ว” สิ้นคำนางก็พ่นลมแรงๆ“ก็แค่นี้เอง เหตุใดต้องทำเหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ได้ เช่นนั้นวันพรุ่งข้าจะจัดให้ ไม่ต้องห่วงข้าจะหาสามีดีดีให้เจ้าเอง ว่าแต่เจ้าพึงใจใครบ้างหรือไม่” จิ่นหรงถามเสียงอ่อนลงตันหยางจึงหันมาหาสตรีตัวเท่ากัน ทว่าบัดนี้นางกลับเอาแต่ก้มหน้าและมีท่าทางเขินอายจนสองสามีภรรยาต้องขมวดคิ้ว“ทำหน้าเ

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   29. หลงจนโงหัวไม่ขึ้น

    ตันหยางขมวดคิ้วด้วยความมึนงง เพราะเท่าที่นางทราบ แม่ทัพที่เก่งกาจของแคว้นก็มีอยู่สองคนหลัก ๆ นั่นคือพี่ชายนางและแม่ทัพเล่ย ที่เหลือก็เป็นแม่ทัพที่กุมอำนาจเอาไว้เพื่อให้มันสมดุล ฝีมือยังอ่อนหัดหากเทียบกับแม่ทัพทั้งสอง“หมายความว่าอย่างไรเพคะ หากมิใช่พี่ชายหม่อมฉันผู้ใดจะนำทัพ แม่ทัพเล่ยหรือเพคะ หรือพระองค์จะยกทัพไปเอง เสด็จพ่อจะยอมหรือเพคะ” ตันหยางมองสามีอย่างฉงนจิ่นหรงยิ้มก่อนจะตอบให้นางเบาใจ เพราะยามนี้คิ้วงามผูกกันเป็นปมแล้ว “เสด็จอาจะเป็นผู้นำทัพเอง”“เอ๋! ฉินอ๋องมิได้ทรงวุ่นอยู่กับการสร้างเขื่อนหรือเพคะ แล้วพระองค์จะทรงนำทัพได้เยี่ยงไรกัน” นางยังถามต่อ“ไม่ผิด เสด็จอายังคงวุ่นวายกับการสร้างเขื่อนอยู่ ทว่าหากต้องรบกันจริง ๆ เสด็จอาจะเป็นผู้นำทัพเอง เอาล่ะ… อย่าใส่ใจเรื่องไกลตัวเลยนะ วางสิ่งที่เจ้ากังวลลงเถิด สงครามมิใช่จะเกิดขึ้นได้ง่าย ๆ แต่ถ้ารบจริงเราก็ไม่มีทางแพ้แน่”“ทรงมั่นใจเหลือเกินนะเพคะ” ตันหยางคว่ำปากใส่ท่าทางของพระสวามี ก่อนจะตีเข้าที่อกเขาอย่างหยอกเย้า“แน่นอนสิ ก็ข้างกายพี่มีชายาที่แสนเฉลียวฉลาดอยู่ด้วย ทำสิ่งใดก็ย่อมสำเร็จอยู่แล้ว” จิ่นหรงขยับตัวโยกไปมา ทำให้ร่างเ

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   28. ไม่ยอมห่าง

    หลังจากวันนั้น คนที่บอกว่าจะค้างแรมที่เรือนชายาเพียงแค่สามวัน กลับไม่ยอมทำอย่างที่พูดเอาไว้ และเหมือนยามนี้ องค์รัชทายาทจะไม่ยอมห่างชายารักของตนเลยแม้แต่ยามหารือวางแผน เขาก็ยังพานางมานั่งข้าง ๆ ด้วยณ ห้องโถงในเรือนลับของรัชทายาท ยามนี้มีขุนศึกสามคนร่วมหารืออยู่ หนึ่งคือฟู่อินโหวผู้ชำนาญการรบ ทว่าตั้งแต่รับตำแหน่งโหว เขาก็ไม่ค่อยได้ลงสนามสักเท่าไหร่ หากไม่มีศึกสงคราม ก็จะช่วยราชสำนักเสียมากกว่า ส่วนอีกสองคนคือ แม่ทัพเล่ยซีกวนและแม่ทัพมู่ตานชุย พี่ชายของพระชายามู่ตันหยาง และยังมีหัวหน้าองครักษ์ทั้งสองหน่วยรวมอยู่ด้วย “น้องหญิงบอกว่ามีอยู่ช่วงหนึ่งเคยคุ้มกันสินค้าให้กับอ๋องลี่จาง สถานที่รับของอยู่ที่เมืองเจียง ฉะนั้นพวกมันต้องผลิตอาวุธอยู่ระแวกใกล้เคียงเป็นแน่” จิ่นหรงเอ่ยบอกแม่ทัพทั้งสอง ซึ่งยามนี้กำลังเดินวนรอบโต๊ะตัวใหญ่ที่ถูกยกเอามาตั้งไว้เป็นแผนผังเพื่อใช้ในการสำรวจดูว่าจุดไหนจะเป็นตำแหน่งผลิตอาวุธ“กระหม่อมอยู่ใกล้เมืองนี้ เมื่อกลับไปแล้วจะส่งทหารเข้ากวาดล้างทั่วทุกมุมมืองทันทีพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพเล่ยเอ่ยขึ้น“หากเราลงมือกวาดล้างจะไม่เป็นผลเสียมากกว่าดีหรือท่านแม่ทัพ” ซ่งเทียนทักท

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   27. ปรับความเข้าใจ

    ตันหยางครุ่นคิดถึงเรื่องที่ตนเคยได้ยินมาในช่วงที่เดินทางคุ้มกันสินค้า ซึ่งตนต้องพบเจอผู้คนมากมายหลากหลายประเภท และสาเหตุที่นางรู้เรื่องนี้ก็เพราะคนงานตนมีแต่บุรุษ บางคราพวกเขาก็พูดคุยถึงเรื่องสัปดนเหล่านี้ตามประสา และคนงานหนุ่มผู้หนึ่งก็เคยประสบปัญหาเฉกเช่นที่รัชทายาทพบเจอมา ต่างกันแค่ชายผู้นั้นไม่ได้หยุดเพียงเพราะมันเจ็บ ยามเมื่อมีโอกาสมีเงินพวกเขาก็ชักชวนกันไปหอนางโลมเช่นเคยแต่แล้วเหตุใดกันคนที่มีสตรีรายล้อมมากมายอย่างองค์รัชทายาทถึงได้เข็ดขยาดกับเรื่องพวกนี้กันเล่าแล้วมันเพราะเหตุใดกัน วันนี้ไยเขาถึงได้ยอมทำกับนาง เพราะอารมณ์มันชักนำให้เขาอยากลองอีกสักครั้งกระนั้นหรือ‘ถามดีไหมนะ’ ตันหยงมองหน้าเขา แววตานางมันสื่อความต้องการอย่างชัดเจน ผู้เป็นสามีจึงยิ้มอ่อนส่งให้“สงสัยอันใดอีกฮึ” น้ำเสียงเขาอ่อนโยนัก ตันหยางจึงยิ้มแป้นให้เขา ก่อนจะพ่นลมหายใจแรงแล้วเอ่ยถามออกไป“แล้วเหตุใดวันนี้รัชทายาทถึงได้ทำกับหม่อมฉัน ทั้งที่ในใจยังคงหวาดกลัวว่ามันจะเจ็บเพคะ” ถามจบนางก็รู้สึกโล่งจิ่นหรงนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยบอกสิ่งที่เขาคิดให้ชายาตัวน้อยฟัง “พอคิดว่าทำกับเจ้า พี่ก็ไม่รู้สึกกลัว คิด

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   26. มีเหตุผล

    แม้จิ่นหรงจะบอกกับชายาตนว่าไปที่เตียง ครั้นเมื่อเขากระเตงนางขึ้นกลับไม่ยอมก้าวเดิน เพราะท่วงท่าที่เป็นอยู่มันชวนให้เขาอยากขยับทำอย่างอื่นมากกว่า“อื้อ… เสด็จพี่เช่นนี้มัน อ๊ะ!... อ่า…” ตันหยางเผลอครางเมื่อร่างแกร่งขยับตัวนางโยกขึ้นลงอย่างเชื่องช้าจิ่นหรงยกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงชายาตัวน้อยตนครางหวาน พร้อมกันนั้นเขาก็ร้องขอบางอย่างกับนาง“อ่า…น้องหญิงจูบพี่ที พี่ต้องการลิ้นของเจ้า”ตันหยางสบสายตาเว้าวอนของพระสวามี พรางขยับเข้าหาราวกับกำลังต้องมนต์ นางทำตามที่เขาเอ่ยอย่างว่าง่าย อึดใจต่อมา เสียงจูบผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันด้านล่างก็ดังมาให้ได้ยิน มันช่างน่าขนลุกนัก ทว่ากลับเป็นที่ถูกใจผู้ที่ยืนเสยแท่งหยก เพราะเสียงนี้มันกระตุ้นกำหนัดได้ดีเหลือเกิน ยิ่งเขาก้าวเดินไป ร่างกายของทั้งคู่ก็เหมือนจะหล่อหลอมเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อร่างกำยำเปลือยเปล่าพาชายามาหยุดที่โต๊ะมุมห้องจิ่นหรงก็ไม่รีรอที่จะขยับสะโพกหนาเข้าหานางในท่วงท่าที่ดูหยาบโลนยิ่งนัก มองจากด้านหลังจะเห็นเพียงส่วนขาเรียวขาวอ้าออกกว้าง ร่างกายเย้ายวนของตันหยางถูกบังปิดด้วยร่างกำยำเปลือยเปล่า ซึ่งยามนี้มันกำลังขยับเข้าใส

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   25. ข้าขอนะ

    ตันหยางทิ้งเวลาเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนรู้เรื่องที่เขาลอบขโมยจูบนาง เมื่อผ่านไปหนึ่งจิบชานางก็แสร้งขยับร่างกาย“ตื่นแล้วก็ขึ้นเถิด ประเดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้”“เอ๋! นี่หม่อมฉันหลับไปหรือเพคะ” นางถดตัวค่อย ๆ ถอยออกจากตัวเขา ทว่าแขนแกร่งกลับรั้งไว้“จะรีบไปไหน” จิ่นหรงยกยิ้ม แววตาที่เขามองนางดูมีเลศนัยอย่างไรชอบกล มิหนำซ้ำเขายังรั้งเอานางเข้ามาใกล้อีก ซึ่งครานี้มันต่างจากคราก่อน เพราะทั้งคู่หันหน้าเข้าหากัน“มะ… มีอะไรหรือเพคะ” มือขาวยกขึ้นดันอกเปลือยเปล่าของเขาทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างระคนตื่นตระหนก เมื่อมือเรียวเลื่อนจากรั้งเอวมาจับท้ายทอยตนตรึงไว้ใบหน้าเขาเริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ และนางก็ออกแรงดันเขาตามสัญชาตญาณความตื่นกลัว แต่ไหนเลยคนที่ปรารถนาริมฝีปากนุ่ม ๆ จะยอมหยุดการกระทำ ในที่สุดมันก็แนบสัมผัสกันอย่างใจเขาต้องการ ส่วนอีกคนก็ตาโตไปแล้วจิ่นหรงในยามนี้มิอาจห้ามใจตนได้จริง ๆ หลังจากเขาได้สัมผัสความนุ่มหยุนครั้งหนึ่ง เขาก็ไม่อาจทนมองเพียงอย่างเดียวได้อีก หากไม่ทำให้นางรู้ ภายหน้าคงยากที่จะได้เชยชมอีกพอได้ลิ้มลอง เขาจึงไม่หยุดแค่การประกบปากแนบชิด เมื่อนางเริ่ม

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   24. ช่างเอาใจ

    หลังจากฟังคำรัชทายาทแล้ว ทุกคนก็เริ่มหาหนทางใหม่ แม้จะเอาชีวิตอีกฝ่ายไม่ได้ในทันที ถึงกระนั้นแผนการนี้ก็ไม่ได้ปัดตกไป เพราะมันอาจเป็นหนทางสุดท้ายในการรักษาราชวงศ์ไว้ แม้อีกฝ่ายจะมีสิทธิ์กลับเข้ามาปกครองก็ตามทว่าคนใจเหี้ยมที่หมายเอาชีวิตผู้อื่นเพื่อตำแหน่งน่ะหรือจะคู่ควรปกครองบ้านเมือง สั่งให้เผาค

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   20.จนมุม

    ด้านตันหยาง นางอดทนรอฟังข่าวไม่ไหวจึงชักชวนคนสนิทออกไปดูที่ตำหนักสนมผิง พอดีที่ฮ่องเต้ทรงเสด็จมา นางจึงได้โอกาสย่องตามไป กระทั่งถึงก็พบกับกลุ่มองครักษ์มากมาย และข้าราชบริพารในตำหนักนี้ ที่กำลังนั่งคุกเข่าก้มหน้าอยู่“ฝ่าบาท! ฝ่าบาทช่วยหม่อมฉันด้วยเพคะ หม่อมฉันถูกใส่ร้าย หม่อมฉันถูกใส่ร้ายเพคะ” สนมผ

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   17. คนขี้งอน

    หลังจากชายาตนกลับมาพูดดีด้วย จิ่นหรงก็เริ่มหันมาหารือกับขุนนางทั้งสามต่อ “วันพรุ่งข้าจะให้หัวหน้าองครักษ์จินอู่ตรวจสอบว่าตำหนักใดเลี้ยงนก รวมถึงคนที่มีบาดแผลขีดข่วน คาดว่าไม่เกินสามวันคงได้ความ เพราะช่วงนี้ในวังตรวจตราเข้มงวดขึ้น เราก็อาศัยเรื่องนี้ตรวจหนอนบ่อนไส้เสียเลย”“มันคงนึกไม่ถึงว่าเรา

  • ภรรยาเช่นข้าหาได้ยากยิ่ง [ตัวประกอบ]   16.ใครเป็นใหญ่

    หลังจากนั้นคนร้ายก็ถูกพาตัวกลับไปขังตามเดิม และยังคงคุมเข้มเพื่อไม่ให้สองคนนี้คิดสั้นปลิดชีพตน เพราะต้องเอาทั้งคู่ไว้เป็นพยานเอาผิดซูเหวินอี้ก่อนภายในห้องรับรองของคุกหลวง…กลุ่มขุนนางยังคงหารือกันต่อ แม้จะมีคำสั่งออกมาบ้างแล้ว ทว่าคนที่ออกไปทำงานก็ล้วนแต่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาระดับล่าง เพราะจิ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status