ตอนที่ 2 ไม่เป็นดังใจหวัง

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ชุยซือจิ้งเผลอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่อย่างตกตะลึง ดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่เจือแววอ่อนโยนในยามปกติหรี่ลงเพื่อซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดใจ

บาดแผลของหลิวเยี่ยนไม่อาจประเมินด้วยสายตาได้เพราะร่างกายท่อนบนของเขาล้วนถูกบดบังด้วยผ้าพันแผลที่ควรจะเป็นสีขาวสะอาดตา ทว่าบัดนี้ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉานแผ่กระจายเป็นวงใหญ่

“แผลน่าจะปริตอนที่ออกแรงเมื่อครู่”

หลิวเยี่ยนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลุแก่โทษ รับรู้ได้ถึงความไม่พอใจที่ก่อตัวของชุยซือจิ้ง

“ใครใช้ให้ท่านออกแรงกัน!”

“อ้อ” หลิวเยี่ยนยังเย้าแหย่ไม่เลิก “แล้วเจ้าคิดจะขว้างถ้วยชาทำไมเล่า”

“ก็ใครจะรู้ว่าเป็นท่าน...”

เมื่อรู้ว่าเผลอหลุดความในใจ ริมฝีปากบางของชุยซือจิ้งเม้มเข้าหากันอย่างขุ่นเคือง

ขุนพลหนุ่มยิ้ม รู้ดีว่าภายใต้เปลือกนอกของสตรีผู้นุ่มนวลว่าง่ายรู้ความที่ตระกูลในเมืองหลวงต่างชื่นชม ตัวตนแท้จริงของชุยซือจิ้งมีทั้งความฉลาดเฉลียว กล้าได้กล้าเสีย และไม่ยอมคน

เมื่อแรกที่เข้ามาในห้อง ชุยซือจิ้งสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติได้ทันที เพียงแต่ยามนั้นนางยังไม่รู้ว่าผู้ที่ซ่อนอยู่ในห้องคือตัวเขา ...ซึ่งจะว่าไปก็นับเป็นคนคุ้นเคย...

นางไม่ร้องตะโกนและไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกเพราะรู้ว่ากำลังถูกใครบางคนจับจ้อง จึงคิดจะใช้วิธีขว้างถ้วยชาเรียกสาวใช้ที่อยู่หน้าห้องเพื่อไม่ให้คนในเงามืดมีโอกาสลงมือกับนางได้

ทว่าเขาและชุยซือจิ้งรู้จักกันมานาน นานมากพอที่จะรู้ใจว่านางกำลังคิดอะไร หลังจากนั้นร่างกายจึงเคลื่อนไหวไปเองตามสัญชาตญาณ

เหมือนเช่นยามนี้ที่ประสาทสัมผัสรับรู้ได้ถึงเรือนร่างอ่อนนุ่มที่ขยับเข้าใกล้กันเพื่อสำรวจบาดแผลบนร่างเขาให้ชัดเจนกระจ่างใจ

กลิ่นเครื่องหอมที่ชุยซือจิ้งชอบใช้รวยรินอยู่ใต้จมูก เขาจดจำและรำลึกได้อย่างแม่นยำ ทว่าสิ่งที่ยามตื่นก็คิดถึงยามหลับก็ฝันหาคือใบหน้าของนางที่เคยส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวานนุ่มนวลเมื่อครั้งอดีต

หลิวเยี่ยนบอกตัวเองให้หลบเลี่ยงชุยซือจิ้งก่อนจะเผลอทำอะไรลงไปตามสัญชาตญาณ แต่จิตใต้สำนึกกลับบอกให้ดื่มด่ำช่วงเวลาอันแสนสั้นนี้ให้เต็มที่ เขาจึงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ถึงอย่างนั้นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยประโยคซึ่งติดค้างอยู่ในใจ

“ถ้ารู้ว่าเป็นข้า...เจ้าจะรินชาให้ดื่มหรือเปลี่ยนไปคว้ากาน้ำชามาโยนใส่กันแน่”

มือของชุยซือจิ้งที่กำลังแกะผ้าพันแผลหยุดชะงัก แต่เพียงไม่นานก็เคลื่อนไหวต่อ

“หุบปากเสียที” นางดุเขาอีกรอบ “อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สาม”

“ข้าว่าเจ้า...” เอ่ยยังไม่ทันจบหลิวเยี่ยนก็แทบร้องคำราม “เบามือหน่อย!”

ที่จริงขุนพลหนุ่มยังคิดจะตอแยแม่นางน้อยต่อ แต่ชุยซือจิ้งจงใจออกแรงกระชากผ้าพันแผลที่แห้งติดกับผิวเนื้ออย่างหนักหน่วงเกินไปจนเขาต้องแค่นเสียงร้องออกมา

“ไม่อยากเจ็บตัวก็สำรวมสักนิดเถิด”

ชุยซือจิ้งเบามือลงแล้ว แต่ถ้อยคำของนางยังคงไม่รื่นหูเช่นเดิม

“ได้ๆ ตามใจเจ้า” หลิวเยี่ยนเอ่ยอย่างยอมจำนน

สองคนเงียบงันกันไปจนกระทั่งชุยซือจิ้งแกะผ้าพันแผลออกจนหมด

“รอยเย็บยังดีอยู่ แต่เลือดออกมาก คงต้องทำความสะอาดแล้วใส่ยาสมานอีกครั้ง”  

อันที่จริงชุยซือจิ้งรู้สึกว่าตัวเองเก็บงำได้ดีมากแล้วตอนที่บอกเขาด้วยสีหน้านิ่งเฉยทั้งที่ใจวูบโหวง

นอกจากรอยแผลฉีกขาดบริเวณอกซ้ายที่ดูเหมือนจะเกิดจากการดึงหัวธนูออกมาอย่างแรง หลิวเยี่ยนยังมีแผลที่ผ่านการเย็บตรงสีข้างด้านขวาอีกด้วย

...ตอนนี้ทั้งสองแผลล้วนมีเลือดไหลซึม...

หลิวเยี่ยนได้ฟังดังนั้นก็รับคำในลำคอเพียงเบาๆ

“อืม”

“ข้าจะไปหยิบยามาทำแผลให้ท่านใหม่”

“อืม”

“ท่านอย่าขยับตัวถ้าไม่จำเป็น”

“อืม”

“นี่ท่านจงใจหรือ”

“หืม?”

หลินเยี่ยนเลิกคิ้วมองกันอย่างเกียจคร้านและประหยัดถ้อยคำเหมือนเดิม

“ยั่วโมโหข้า?”

“ก็เจ้าบอกให้ข้าหุบปาก”

หลิวเยี่ยนทักท้วงด้วยน้ำเสียงคล้ายตัดพ้อ แต่แววตากลับเป็นประกายขบขันเมื่อชุยซือจิ้งขึงตาใส่เขาอีกครั้งโดยไม่อาจรักษากิริยาของกุลสตรีผู้แสนสุภาพเอาไว้ได้

“ท่านเชื่อฟังคำพูดข้าถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

นางย้อนถามเสียงเย็น หลิวเยี่ยนกลับเป็นฝ่ายพูดไม่ออกเสียเอง

...ความนัยที่ซ่อนอยู่ เขาจะฟังไม่รู้เรื่องได้อย่างไร...

เมื่อห้าปีก่อน ชุยซือจิ้งอ้อนวอนว่า ‘อย่าไป’ สุดท้ายแล้วเขายังคงจากนางไปอยู่ดี

เมื่อสามปีก่อน เขาบาดเจ็บอยู่ที่ชายแดน นางรู้ข่าวจึงดั้นด้นไปหาและเกลี้ยกล่อมให้เขากลับมารักษาตัวที่เมืองหลวง แต่เขายืนกรานอยู่เฝ้าชายแดนต่อไปเพื่อต่อต้านการก่อความวุ่นวายของทหารแคว้นเหนือ นางรอนแรมกลับสู่ตระกูลชุยแล้วไม่ติดต่อเขาอีกเลย

“ถ้าไม่ใช่เรื่องภาระหน้าที่ ข้าก็เชื่อฟังเจ้าเสมอไม่ใช่หรือ”

ชายหนุ่มเอ่ยเสียงอ่อน แต่รอยยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้างามของชุยซือจิ้งเมื่อได้ยินคำว่า ‘ภาระหน้าที่’

“ใต้เท้าหลิวมีจิตใจมุ่งมั่น ไหนเลยจะต้องฟังถ้อยคำของสตรีในห้องหอที่หูตาไม่กว้างไกลเช่นข้า”

“ซือจิ้ง...”

เขาเรียกชื่อนางตรงๆ เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี แววตาลึกเข้มเจือปนด้วยความรู้สึกที่อธิบายยาก มีทั้งความเจ็บปวด เสียดาย จนใจ และรักใคร่สงสาร แต่เจ้าของชื่อกลับไม่มีท่าทีหวั่นไหว

มือข้างหนึ่งของหลิวเยี่ยนยื่นออกไป หมายจะคว้าร่างเล็กเข้ามาใกล้ตัว ชุยซือจิ้งพลันก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างรู้ทัน

นางคำนับเขาอย่างมีพิธีรีตองและเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

“ข้าน้อยขอตัวก่อน ใต้เท้าโปรดรอสักครู่”

จบประโยคที่แสนสุภาพและห่างเหิน เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของชุยซือจิ้งค่อยๆ ห่างออกไป หลิวเยี่ยนซึ่งยังจมอยู่ในเงามืดของชั้นหนังสือยืนหลับตานิ่งพลางถอนใจลึกยาว

ดูเหมือนว่าการกลับมาพบกันใหม่ของ ‘พี่เยี่ยน’ กับ ‘อาจิ้ง’ จะไม่เป็นไปอย่างที่คาดหวังเอาไว้เลย