มงกุฎกล้วยไม้ 10/3

...เบญรดาเห็นคนทั้งสี่ปรี่เข้ามาก็ไม่จำเป็นต้องกั๊กวิชาต่อสู้อะไรแล้ว เพราะจำนวนคู่ต่อสู้มากกว่าจะรองมือรองตีนของเธอ แต่ด้วยความว่องไวและชั้นเชิงที่เหนือกว่าก็ทำให้เธอล้มตัวเหี้ยลงได้อีกสองตัว ส่วนอีกสองตัวถึงกับดึงอาวุธออกมาช่วยเพราะดูทรงแล้วอีนี่ไม่ธรรมดาเสียแล้ว

...เบญรดาใช้หลังมือป้ายเลือดตรงมุมปากตัวเองที่ไหลเยิ้มลงมาและตั้งท่าเตรียมพร้อม แต่แม้จะเก่งกาจแค่ไหนทว่าโดนรุมขนาดนี้ก็พลาดไปหลายดอกเหมือนกัน หูอื้อวิ้งๆ เพราะโดนหมัดไปเต็มๆ แต่ก็ไม่ทำให้เธอเสียสมาธิ ยังคงดูเชิงตัวเหี้ยอีกสองตัวว่าจะฟาดท่อนเหล็กมาเมื่อไหร่

...เมื่อการตะลุมบอนยกใหม่เกิดขึ้น การป้องกันก็ยากขึ้นเพราะคู่ต่อสู้ใช้ไม้และท่อนเหล็กฟาดลงมาที่ตัวเธอแบบไม่ยั้ง หลบได้บ้างไม่ได้บ้างแต่จังหวะพลาดจนล้มลงเธอก็รีบหยิบท่อนเหล็กยาวเท่าไม่พลองซึ่งหล่นอยู่ข้างๆ ทิ่มสวนกลับไปอย่างว่องไวจนเข้าหน้าไอ้ตัวเหี้ยที่กำลังจะฟาดไม้ลงมาเข้าจังๆ

พลั๊วะ!!!!

“โอ๊ยยยยยย!!! โอ๊ยๆๆๆ”

...ไอ้ตัวเหี้ยนั่นหน้าหงายเพราะปลายท่อนเหล็กเสียบเข้าดั้งจมูกเต็มๆ ไม้หลุดจากมือมันขณะร่างเซไปข้างหลัง เมื่อมันพอทรงตัวได้ก็ยกมือสองข้างขึ้นปิดจมูกเพราะเจ็บปวดสาหัส แล้วเลือดก็ทะลักผ่านง่ามนิ้วมันออกมา

...เบญรดาได้จังหวะใช้ปลายท่อนเหล็กปักลงกับพื้นเพื่อค้ำยันแล้วกระเด้งส่งร่างตัวเองขึ้นถีบตัวเหี้ยอีกตัวที่ยืนทำท่าจะฟาดเธอด้วยเหล็กเหมือนกัน

พลั้ก!!!!!!

“อ้ากกกกกก!!!!!”

ตึง!!!!!

...เสียงบาทาสองฝ่าเท้ากระแทกหน้าอกดังสนั่นจนกระดูกอกแทบหัก มันร้องลั่นก่อนร่างนั้นจะร่วงทั้งยืนกระแทกพื้นถนนจนแผ่นดินเกือบแยก

...แต่จังหวะนั้นเบญรดาไม่ทันระวังว่ามีตัวเหี้ยใหญ่สุดอยู่ด้านหลัง

พลั้วะ!!!!

...ไม้ในมือไอ้ตัวเหี้ยยักษ์ใหญ่ฟาดเข้ามาหากกหูของเบญรดาเต็มแรง ร่างเบญรดาเซไปตามแรงฟาดจนจับทิศไม่ถูกก่อนจะล้มลง แต่เธอพยายามกัดฟันลุกขึ้นยืน สติบอกว่านาทีนี้ต้องหนีเอาตัวรอดอย่างเดียว เพราะไอ้ตัวที่เหลือพยายามจะทรงตัวแล้วรุมเข้ามาอีกรอบ

...ทว่าทันใดนั้นเธอรู้สึกได้ว่าเลือดค่อยๆ ไหลออกมาจากกกหู มันไหลเป็นทางยาวลงมาตามลำคอและแผ่นหลัง เบญรดาเหลือบมองไปยังปากซอยเพื่อกะระยะ เธออยู่ห่างจากถนนใหญ่ไม่ไกลมาก ต้องวิ่งเลี้ยวเลาะไปอย่าให้มันตามทัน

...และในเสี้ยววินาทีเดียวกันนั้นร่างไอ้ตัวเหี้ยยักษ์ใหญ่ก็เดินอาดๆ เข้ามา เบญรดาตัดสินใจใช้ลูกฮึดว่าต้องวิ่ง แม้จะมีอาการมึนๆ และเลือดก็ไหลไม่หยุด

...พวกที่ร่วงอยู่รีบทรงตัวแล้วรวมตัวกันอีกครั้งแม้มันจะเจ็บปวดร้องโอดโอยแต่ตอนนี้พวกมันสามารถรวมกลุ่มได้ครบจำนวนเท่าเดิม

...ความเร็วในวินาทีที่พวกมันย่างสามขุมเข้ามา เบญรดาก็กัดฟันพุ่งตัววิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่หูยังคงได้ยินเสียงด่าทอตามหลังมาไม่ห่างนัก มันไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ หรอก เสียงฝีเท้าเป็นกลุ่มสับกระทบพื้นถนนไล่หลังเธอมาไม่ห่างนัก

....................

...โอมกำลังยืนคุยสัพเพเหระกับพฤกษ์อยู่ภายในร้าน แต่อยู่ๆ ข้างนอกก็มีเสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายจากไกลๆ  จนทั้งโอมและพฤกษ์หันไปมองตามเสียงนั่น และเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์กำลังวิ่งตะโกนอยู่ถนนฝั่งตรงข้ามร้านยาของพฤกษ์ ทั้งสองมองแค่นั้นก็คิดว่าคงเป็นเรื่องทะเลาะวิวาทกันแล้วไล่ล่าตีรันฟันแทงอย่างที่ผ่านๆ มา

"สงสัยจะมีเรื่องกันอีกแล้วว่ะ น่าเบื่อฉิบหาย!!"

...พฤกษ์เภสัชกร พูดกับโอมขณะมองผ่านประตูกระจกซึ่งเปิดค้างไว้หนึ่งด้าน

...โอมมองตามเสียงที่ตะโกนใกล้เข้ามาแล้วก็ทันได้เห็นว่ามีคนวิ่งผ่านหน้าร้านไปอย่างรวดเร็ว ความสว่างของไฟถนนและไฟหน้าร้านทำให้พอเห็นร่างที่วิ่งผ่านตาในเว้บเดียวนั้นสวมกางเกงสีดำเสื้อสีน้ำเงิน และไม่ถึงอึดใจก็มีกลุ่มคนที่ตะโกนโหวกเหวกวิ่งข้ามถนนตามมาอย่างไม่ละละและในมือคนกลุ่มนั้นก็มีทั้งไม้ทั้งมีดและท่อนเหล็ก ดูแล้วยังกับในภาพยนต์ยังไงยังงั้น

"เฮ่อออ!! เมื่อไหร่พวกสวะนี้จะหมดเสียทีวะ!! กะเอาถึงตายมั้งนั่นน่ะ!! หกรุมหนึ่งนี่ไม่แฟร์เลยนะเว้ย!!"

...โอมพูดแล้วส่ายหัวด้วยความระอาแล้วหันมาจัดการชำระเงินพร้อมรับถุงใส่ชุดปฐมพยาบาลจากพฤกษ์แล้วพูดลากันสองสามคำก่อนจะออกจากร้านแล้วเดินกลับไปยังรถที่จอดไว้หน้าร้านอุปกรณ์เพราะกล้วยไม้

...โอมเห็นคนกลุ่มนั้นวิ่งไปวิ่งมาเหมือนหาใครสักคน นั่นทำให้เขารู้ว่าคนที่โดนไล่ล่าคงหาที่ซ่อนได้แล้ว แต่ภาพที่ชายกลุ่มนั้นวิ่งถือไม้ถือมีดไปมานั้นช่างเป็นภาพที่น่ารังเกียจสิ้นดี เหมือนพวกอันธพาลที่ไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนแล้วยังมาสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านต้องหนวกหูหรือลุ้นระทึกเพราะเกรงจะโดนข้าวของเสียหายอีก

...ด้วยความระอาและไม่อยากใส่ใจและอยากไปให้พ้นภาพน่ารังเกียจนั้นไวๆ เขาจึงรีบกดรีโมทกุญแจเพื่อเปิดประตูรถก่อนตัวจะถึงรถเสียอีก เมื่อเดินมาถึงประตูฝั่งคนขับก็รีบเปิดประตูแล้วเหวี่ยงตัวเองเข้าไปประจำที่นั่งตามด้วยเหวี่ยงถุงยาไปไว้ยังเบาะข้างคนขับ แล้วรีบสตาร์ทรถขับเคลื่อนออกไปอย่างรวดเร็ว

....................

...โอมขับรถมาได้ครึ่งทางถนนก็เริ่มคดเคี้ยวเลี้ยวเลาะไปมาและบางช่วยก็ชันเป็นระยะๆ ขึ้นเรื่อยๆ แม้เขาจะคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดีแต่เขาก็ไม่เคยประมาทยิ่งเวลากลางคืนแบบนี้ยิ่งต้องระวัง

...และแล้วโอมก็ขับรถขึ้นดอยจนมาถึงบ้านเสียที เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังโรงจอดรถแล้วหันไปหยิบถุงใส่ชุดปฐมพยาบาลถุงใหญ่ เมื่อลงจากรถก็ตรงไปยังท้ายรถเพื่อจะเปิดดูกล่องบรรจุอุปกรณ์เพาะกล้วยไม้ก่อนจะเรียกอินตามาช่วยขน

...ไฟฟ้าจากเพดานโรงจอดรถนั้นสว่างไม่มากทำให้บรรยากาศดูสลัวแต่เขาคุ้นชินกับทุกสิ่งเป็นอย่างดี ทว่าจังหวะที่เขาเปิดประตูท้ายรถขึ้นนั้น อยู่ๆ ก็มีบางอย่างกลิ้งตกลงกับพื้น

ตุ้บบ!!!

...เสียงสิ่งนั้นหล่อนกระเทกพื้นซีเมนต์แบบหนักๆ

"เฮ้ยยยย!!! อะไรเนี่ย!!!"

...โอมตกใจอุทานเสียงดังลั่นพร้อมทั้งกระโดดหนีจากสิ่งที่หล่นมากองอยู่ตรงเท้าเขา แต่แล้วสิ่งนั้นก็เคลื่อนไหว

"ช่วยด้วย!!! ช่วยยย.....!!!!!"

...เสียงนั้นเบาหวิวแต่โอมได้ยินชัดเจนเพราะรอบข้างเงียบสงัด และนั่นทำให้เขารู้ทันทีว่าสิ่งที่ตกลงมาจากท้ายรถคือร่างของคน

"เฮ้ยย!! ใครเนี่ย!!"

...โอมยังคงยืนมองด้วยความตกตะลึงจนร่างนั้นแน่นิ่งไป

.....................