มงกุฎกล้วยไม้ 12/4

...ค่ำนี้ครอบครัวท่านนายพลอยู่รับประทานอาหารกันพร้อมหน้า แต่ดูเหมือนบรรยากาศจะค่อนข้างอึมครึม โดยเฉพาะคุณปรียาที่นั่งดูคนอื่นๆ ทานอาหารแล้วเธอก็รู้สึกไม่ค่อยพอใจ

“นี่คุณไม่ห่วงลูกบ้างหรือไง!!”

...เธอพูดไปทางสามีซึ่งนั่งอยู่หัวโต๊ะ

“คุณปรียา!!! คุณใจเย็นๆ ได้มั้ย!! ตอนนี้ตาวิทก็จัดการเรียบร้อยแล้ว ลูกก็ไปพบหมอแล้ว ผมว่าไม่เป็นไรมากหรอกน่า เพราะถ้าเป็นมากคุณโอมก็ต้องรีบโทรบอกตาวิทแล้วล่ะ ทีนี้ผมอยากให้คุณอยู่ให้นิ่งที่สุด ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงลูกมาก ผมก็ไม่ต่างกับคุณหรอกแต่ที่ท่าน ผบ.ตร. พูดน่ะถูกเผงเลย เราต้องช่วยกันสร้างสถานการณ์ให้เงียบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตาวิทก็ติดต่อกับคุณโอมตลอดเวลา ไม่มีอะไรน่าห่วง ห่วงแต่คุณนั่นแหละ!! กินข้าวเหอะ!! แล้วผมขอร้องว่าให้หยุดแผนที่จะเดินทางไปหาลูก คุณก็รู้ว่านี่มันยุคแห่งการสื่อสาร ผิดพลาดนิดเดียวเดี๋ยวเจ้าเบลจะแย่เอา นะ!! เชื่อผมเหอะถ้ารักลูกห่วงลูกต้องอยู่นิ่งๆ”

...นายพลพูดอธิบายให้คุณปรียาเข้าใจ เธอฟังก็รู้สึกขุ่นเคืองหัวใจแต่แย้งอะไรไม่ได้เลยได้แต่นั่งคอตั้งตรง

...วิทและวินหันไปมองหน้ากันแล้วถอนหายใจ เพราะลูกชายเข้าใจคุณแม่ดีว่าเป็นห่วงน้องมากแค่ไหน แต่ก็ต้องยอมรับในสิ่งที่คนเป็นพ่อพูดออกมา เพราะนี่คือทางเดียวที่จะไม่เปิดช่องให้พ่อเลี้ยงทรงพลจับทางได้ว่าหนึ่งในทีมอุ้มลูกน้องมันกำลังได้รับบาดเจ็บและพักรักษาตัวอยู่ที่ไหน

...คุณปรียาพยายามปรับทั้งสีหน้าและอารมณ์ให้ทำใจยอมรับกับสิ่งที่สามีบอก แต่ยังไงก็ยังกลืนข้าวไม่ลงอยู่ดี

..........

...เบญรดาได้รับการตรวจเช็คร่างกายทั้งหมดและหมอทำการเอ็กซ์เรย์สมองเพื่อตรวจดูว่าได้รับการกระทบกระเทือนมากแค่ไหน

...โชคดีที่ผลการตรวจออกมาน่าพอใจ แม้ร่างกายจะระบมเป็นรอยฟกช้ำดำเขียวไปทั่วร่าง แต่นี่ถือว่าเป็นร่องรอยปกติของนักสู้ ที่สำคัญคือสมองของเธอไม่ได้รับผลกระทบจนน่าเป็นห่วง โดยคุณหมอยังจัดการล้างแผลทำแผลให้ใหม่พร้อมจัดยาให้อย่างครบครัน

...และตอนทำกำลังตรวจอาการนั้น คุณหมอก็เล่าให้เธอฟังว่าเป็นเพื่อนกับวีรวิทย์พี่ชายของเธอ และไม่มีการสอบถามเกี่ยวกับข้อมูลบุคคลของเธอแต่อย่างใด จะมีก็แต่คุยกันเฉพาะเรื่องอาการเท่านั้น จึงเป็นอันรู้กันว่าคุณหมอคงทราบคร่าวๆ ว่าเธอคือใครและถูกขอให้งดการสอบถามข้อมูลทุกอย่าง แล้วทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างราบรื่น

...คุณหมอจูงมือคนไข้ออกมาจากห้องตรวจแล้วพาเดินมาตามทางเดินจนมาเจอกับโอมซึ่งนั่งรออยู่หน้าห้องตรวจ

“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับคุณ นี่ยาครับ ช่วยดูแลให้คนเจ็บทานยาครบตามที่สั่งด้วยนะครับ อาการทั่วไปไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วครับ สมองก็ปลอดภัยดี ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายไม่ต้องห่วงครับเดี๋ยวทางกรุงเทพจะจัดการมาให้ ตอนนี้ก็กลับไปพักผ่อนนะครับ เดี๋ยวคุณหมอขอตัวก่อน สวัสดีครับ”

...คุณหมอส่งถุงใส่ยาให้โอมแล้วพูดขอตัว คนเจ็บและโอมยกมือไหว้ขอบคุณก่อนจะจูงมือเธอเดินกลับไปที่รถ

“คุณคะ!! ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วขอฉันโทรหา เอ่อออ..ญาติได้มั้ยคะ!!”

...เธอขอเขาก่อนจะขึ้นไปนั่งประจำที่นั่ง โอมเลยล้วงโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเสื้อคลุมแล้วส่งให้

...เบญรดารับมาแล้วยกโทรศัพท์มือถือขึ้นดูหน้าจอจนแทบชิดกับใบหน้า เพราะสายตาที่ยังพล่ามัวอยู่ทำให้เธอต้องจ้องหน้าจอในระยะใกล้ แล้วค่อยๆ กดหมายเลขโทรศัพท์ของพี่ชายทันที เมื่อกดหมายเลขแล้วระบบก็ขึ้นชื่อ “วีรวิทย์” ขึ้นมาตามที่โอมได้บันทึกไว้ก่อนแล้ว เธอเหลือบมองเขาเพราะเพิ่งคิดได้ว่าพลาดอีกแล้ว เพราะในขณะที่บอกว่ายังจำอะไรไม่ค่อยได้แต่กลับจำหมายเลขโทรศัพท์ของญาติได้

...และโอมก็มองเธออย่างรู้ทันแต่ไม่หักหน้ากันให้คนเจ็บต้องเสียฟอร์ม

“ตามสบายครับ!! ค่อยลืมเวลาอยากลืม ค่อยจำเวลาอยากจำ ชิลๆ ไม่ต้องคิดมากเพราะผมไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไร”

...โอมพูดแล้วทำเป็นไม่สนใจเพื่อไม่ให้คนเจ็บต้องเขินว่า “หลุด” แล้วเดินอ้อมหน้ารถไปยังฝั่งคนขับ ทิ้งให้คน “หลุด” ยืนยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนอยู่คนเดียว จนเธอได้ยินเสียงรับสายจากปลางทาง

"ฮัลโหล!!! สวัสดีครับคุณโอม ที่นั่นเป็นอย่างไรบ้างครับ!!"

“ฮัลโหล!! พี่!! เอ่อออ...พี่วิท!!”

...เบ็ญรดาเรียกชื่อพี่ชายแล้วนึกได้ว่าไม่อยากให้เขาเห็นตอนเธอคุย จึงหันหลังเป็นยืนพิงประตูรถ

“ฮัลโหล!! เฮ้ยไอ้เบล!! เป็นยังไงมั่ง!!”

“พี่วิท!!! ฮือออออๆๆ พี่วี!!! ฮือออ แงๆๆๆ”

...หมวดเบญรดาเรียกชื่อพี่ชายอีกครั้งและเพราะความคิดถึงบวกกับความดีใจที่ได้คุยกันจนถึงกับปล่อยโฮออกมาเหมือนเด็กขี้แย

“เฮ้ยยย!! จะร้องทำไมวะ!! เงียบๆ สิ!! แล้วนี่คุณโอมเขารู้หรือเปล่าว่าแกเป็นใคร!!”

...พี่ชายรีบสั่งให้น้องสาวหยุดร้อง เขารู้ว่านี่คือการคุยด้วยความผูกพันธ์ที่ไม่ได้เอาหน้าที่มาเป็นหลัก จึงไม่แปลกที่น้องสาวจะปล่อยโฮร้องไห้ออกมาเมื่อได้ยินเสียงเขา

“เขาไม่รู้ค่ะ ฮือออ!! หนูคิดถึงม๊าอ่ะ พี่วิท..ฮือออๆๆ”

...เสียงของพี่ชายทำให้เธอหยุดร้องไม่ได้แล้วไหนจะคิดถึงผู้เป็นแม่อย่างจับหัวใจอีก

“ไอ้นี่!! หยุดร้องก่อนแล้วฟังพี่!! ไม่ต้องห่วงนะทางนี้รู้เรื่องหมดแล้วและท่าน ผบ.ตร. บอกให้แกพักรักษาตัวก่อนและจะไม่มีการติดต่อกันมากนักเพราะไอ้พ่อเลี้ยงอะไรนั่นกำลังส่งคนไปสืบทุกที่ว่าลูกน้องมันถูกอุ้มไปไหน และมันกำลังตามล่าหาแกด้วย ถ้าเคลื่อนไหวมากอาจพลาดให้มันจับพิกัดได้รู้มั้ย!! พี่เป็นห่วงแกมากนะเบลแต่แกต้องงดการสื่อสารชั่วคราวก่อน!!”

...วีรวิทย์พูดรัวๆ เพื่ออธิบายให้น้องสาวฟัง และไม่อยากให้น้องสาวแสดงความอ่อนแอออกมา แม้จะกับเขาซึ่งเป็นพี่ชายก็เถอะ และตอนนี้ทุกคนต้องช่วยกันเพื่อให้น้องสาวเขาปลอดภัย

“เข้าใจแล้ว!! แต่หนูคิดถึงม๊าอ่ะ ฮือออ..!!”

...เธอพูดไปพยักหน้ารับไป มืออีกข้างก็ยกขึ้นป้ายน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า ดูแล้วช่างเหมือนเด็กน้อยที่โหยหาอ้อมกอดแม่ และลืมไปสนิทว่ามีคนที่นั่งอยู่ในรถกำลังมองอยู่

...จนเมื่อการพูดคุยกับพี่ชายจบลง เธอจึงรีบเช็ดน้ำตาไม่ให้เหลือคราบแล้วหันไปเปิดประตูรถพร้อมกับส่งโทรศัพท์มือถือให้เขาก่อนจะเข้าไปนั่งประจำที่

...โอมรับโทรศัพท์มือถือมาใส่กระเป๋าเสื้อคลุมตัวใหญ่แล้วจัดการดึงกระดาษทิชชู่ในกล่องที่วางคั่นกลางอยู่ส่งให้เธอ

...เบญรดามองกระดาษทิชชู่ที่ถูกส่งให้แล้วมองหน้าเขาแล้วสีหน้าก็เหวออีกครั้ง เพราะเพิ่งนึกได้จากที่เขาส่งทิชชู่ให้นี่แหละว่าเขาคงเห็นเธอร้องไห้

...ทุกการแสดงออกของเธออยู่ในสายตาเขาทั้งสิ้น แต่เป็นช่วงที่เขากำลังเก็บข้อมูลว่าเธอจะมีลูกเล่นอะไรบ้าง จึงไม่มีคำพูดและคำถามใดๆ เอ่ยออกมาจากปากเขา

....................