มงกุฎกล้วยไม้ 12/3

“ถ้าเช็คได้แล้วว่าหมวดเบญรดาอยู่ที่ไหนและมีคนให้ความช่วยเหลือแล้ว ก็สบายใจได้นะท่านนายพล”

...ผู้บังคับการตำรวจแห่งชาติพูดมาตามสาย นายพลตฤณสบายใจขึ้นก็จริงแต่ตราบใดที่ยังไม่เห็นกับตาว่าลูกสาวปลอดภัยดี ความสบายใจก็ไม่ได้มีเต็มร้อย

“ครับท่าน!!! ก็ระดับหนึ่งครับ แต่ผมก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แต่ถือว่าโชคดีอย่างไม่น่าเชื่อว่าคนที่ให้ความช่วยเหลือลูกสาวผมคือเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้น้องชายของอุมาพรคนที่ทำให้เราขยับเรื่องพ่อเลี้ยงทรงพลนี่ล่ะครับ และเจ้าของฟาร์มกล้วยไม้คนนี้ก็กำลังจะส่งกล้วยไม้ให้บริษัทลูกชายผมเพื่อนำไปขายต่อต่างประเทศด้วยครับ”

...นายพลชี้แจงกลับไปและได้ยินเสียงรับคำอื่ออ่าๆ จากท่าน ผบ.ตร. เป็นระยะๆ

“อืมโชคดีจริงๆ เอาล่ะเดี่ยวท่านนายพลหาทางติดต่อกับหมวดเบญแล้วบอกว่าให้รักษาตัวเองก่อน ไม่ต้องห่วงทางนี้ ทางเจ้าหน้าที่จำเป็นต้องหยุดการติดต่อกับหมวดเบญรดาชั่วคราว เพราะตอนนี้พ่อเลี้ยงมันเริ่มสืบแล้วว่าใครอุ้มลูกน้องมันมา เดี๋ยวถ้าทางเจ้าหน้าที่ติดต่อกับหมวดเบญมากเกินไปเกรงจะพลาดเปิดช่องให้พ่อเลี้ยงมันสืบได้น่ะ ทีนี้เดี๋ยวถ้าทางนี้มีอะไรคืบหน้าผมจะให้นายพลสื่อสารกับหมวดอีกที และนี่เป็นวิธีที่จะช่วยไม่ให้หมวดเกิดอันตรายด้วย ถ้าเป็นไปได้ก็ให้หมวดอยู่ที่นั่นก่อน เรื่องมันเพิ่งเริ่ม เชื่อสิว่าตอนนี้พ่อเลี้ยงคงปล่อยลูกน้องไปสืบไปหาทั่วทุกทิศแล้วแหละ ถ้าหมวดขยับตัวตอนนี้ผมเกรงจะเป็นอันตราย เพราะพ่อเลี้ยงก็มีลูกน้องเต็มไปหมด เราไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ทางที่ดีคือให้หมวดเก็บตัวก่อน แล้วเดี๋ยวแผนต่อไปผมจะแจ้งให้นายพลทราบอีกทีนะครับ”

...สิ่งที่ท่าน ผบ.ตร. อธิบายมานั้น นายพลตฤณค่อนข้างเห็นด้วยและรู้สึกโล่งใจขึ้นอีกเป็นกอง แม้อยากจะขึ้นไปดูลูกใจจะขาด แต่เพื่อความปลอดภัยของลูกก็ต้องให้ทุกคนอยู่นิ่งๆ ให้มากที่สุด ยิ่งเคลื่อนไหวมากเท่าไหร่ ความเสี่ยงที่จะเกิดอันตรายกับเบญรดาก็มีมากเท่านั้น

....................

...ขณะที่เบญรดานั่งอยู่ในรถซึ่งโอมเป็นคนขับเพื่อมุ่งหน้าเข้าตัวเมืองนั้น เธอรู้สึกว่าท่าทีเขาเหมือนไม่พอใจเธออะไรสักอย่าง เพราะสีหน้าบึ้งตึงตลอดเวลา ถามคำก็ตอบคำ จนเธอชักระแวงว่าพี่ชายพูดอะไรให้เขาฟัง ทำไมท่าทีเขาเปลี่ยนไปขนาดนี้

...แต่เบญรดาเองก็ยังเจ็บแผลและเนื้อตัวก็ยังร้าวระบมจากการต่อสู้จนเธอไม่มีแรงมากพอที่จะชวนคุยชวนถาม เมื่อเขาเงียบ เธอเลยต้องเงียบเช่นกันแล้วหลับไป

 

“คุณ!! คุณ!! ถึงแล้ว!!”

...เสียงเรียกใกล้ๆ หูนั่นทำให้เบญรดาค่อยๆ ลืมตาขึ้น จึงรู้ว่ารถจอดสนิทและคงถึงแล้ว เธอมองเห็นเขายืนอยู่ด้านซ้ายมือของเธอจึงได้รู้ว่าเขามาเปิดประตูฝั่งที่เธอนั่งอยู่แล้วยืนเรียกอยู่ใกล้ๆ นี่เอง

...เบญรดาในชุดเสื้อคอจีนผ้าฝ้ายพิมพ์ลายพื้นเมืองและสวมกางเกงขาก๊วยสีดำขยับตัวลงจากรถโดยเขาช่วยปลดเข็มขัดนิรภัยให้แล้วช่วยพยุงอีกแรง และเพราะสายตาที่ยังไม่สามารถมองได้ชัดเจนทำให้เขาต้องช่วยพยุงจากลานจอดรถเพื่อเข้าไปยังตัวอาคารของโรงพยาบาลในค่ายทหารแห่งหนึ่ง

“ไม่ต้องพยุงขนาดนี้ก็ได้ค่ะ ฉันเดินเองได้”

...เธอบอกเขาและหยุดเดินเมื่อมาได้ครึ่งทาง จนเขาต้องปล่อยมือจากการช่วยประคองต้นแขนแล้วเดินนำหน้าไป แต่แล้วคนเจ็บก็ไม่สามารถเดินไปคนเดียวได้เพราะความไม่คุ้นเคยทางเดินกับสายตาที่ยังมีปัญหาอยู่ ทำให้เธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดเพราะกะระยะไม่ถูก

...โอมหันมามองแล้วส่ายหัวเชิงระอากับคนขี้คุยทั้งที่ยังดูแลตัวเองไม่ได้ แล้วเขาก็เดินย้อนกลับมาพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือเธอไว้แล้วจูงเข้าไปข้างในช้าๆ

...................