มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 3

...คุณปรียามองนายพลผู้เป็นสามีด้วยสีหน้าไม่พอใจอย่างยิ่ง

“ที่ผ่านมาฉันเข้าใจสิ่งที่คุณทำทั้งหมด เข้าใจดีด้วยแม้บางอย่างจะขัดใจก็พยายามอดทนที่จะไม่พูดเพราะรู้ว่าคุณกำลังสร้างชีวิตให้ลูกแต่เรื่องนี้ฉัน...ฉันรับไม่ได้จริงๆ!! มันมากไป!! มันมากไปสำหรับคนเป็นแม่จะปล่อยให้ลูกไปเผชิญความโหดร้ายที่รู้ๆ กันอยู่ว่าไม่มีการอ่อนข้อใดๆ ทั้งสิ้น ฮือออๆๆๆๆ ฉันไม่ยอมให้ลูกไป ฮือๆๆๆ...ฉันไม่ยอม!!!”

...คุณปรียานั่งพูดด้วยความอัดอั้นตันใจจนร้องได้โฮออกมาอย่างเหลืออดที่สุด

...ทุกคนถูกเรียกให้มาอยู่พร้อมหน้ากันเพื่อพูดคุยเรื่องส่งเบญรดาเข้าตัดเลือกในการจะไปร่วมฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติประเทศอังกฤษประสานงานมายังไทย โดยจะเน้นการฝึกภาคพื้นดินเป็นหลักการฝึกให้กับตำรวจทั่วโลกที่มาเข้าร่วมฝึกครั้งนี้

...ทุกคนสีหน้าเคร่งเครียดและวิตกกังวลมากขึ้นเมื่อเบญรดาตัดสินใจเข้าร่วมหลักสูตรครั้งนี้ และนั่นเท่ากับครอบครัวทำใจไว้ได้เลยว่าเมื่อเธอก้าวเท้าออกจากบ้านเพื่อไปยังสนามฝึกนั้นแล้วเธอจะมีความเป็นและความตายเท่ากัน และเรื่องแบบนี้หากไม่แน่จริงก็เป็นเรื่องที่ไม่ควรเสี่ยง

...วิทกับวินพี่ชายทั้งสองนั่งก้มหน้าเอามือประสานกัน แม้เป็นชายอกสามศอกก็ยังไม่กล้าเข้าฝึกหลักสูตรอันเหี้ยมโหดนี้ แล้วน้องสาวคนเดียวของเขาจะรอดหรือ?

..ส่วนนายพลตฤณผู้เป็นพ่อและเป็นตัวตั้งตัวตีก็มีสีหน้าไม่ต่างจากทุกคน แม้ใจอยากให้ลูกสาวเข้าร่วมแต่เมื่อเห็นคุณปรียาแสดงการต่อต้านขนาดนี้นายพลเองก็เริ่มหวั่น

“เอาล่ะๆ ใจเย็นๆ คุณปรียา ฉันไม่ได้บังคับลูกเพียงแต่เมื่อมีโอกาสดีๆ แบบนี้ก็ไม่อยากให้พลาดแต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขอให้เคารพการตัดสินใจของลูกนะ”

...น้ำเสียงเรียบๆ ของนายพลตฤณไม่ได้ทำให้ทุกคนเบาใจขึ้น

...และสายตาทุกคู่ก็มองไปยังเบญรดาที่ตอนนี้นั่งกุมมือแม่เพื่อเป็นการปลอบใจและเหมือนบอกแม่ไปในตัวว่าให้ใจเย็นๆ

...ทุกคนรอการตัดสินใจอีกครั้งของเธอและอยากได้ยินคำยืนยันว่าไม่เข้าร่วมฝึกสุดโหดครั้งนี้

...เบญรดามองหน้าทุกคนโดยไล่ไปทีละคนๆ โดยเริ่มจากผู้เป็นแม่ พี่วิน พี่วิท และพ่อ แววตาของร้อยตำรวจหญิงป้ายแดงเปลี่ยนไปจากแววตาของเด็กมัธยมปลายที่เฮี้ยวๆ และขี้เล่นเมื่อสี่ปีที่แล้ว ที่ตอนนี้มีความรอบคอบและเด็ดเดี่ยวมากขึ้น นั้นยิ่งส่งให้บุคลิกโดยรวมเหมือนคนมีพาวเวอร์อยู่ในตัวและพร้อมจะปล่อยพลังออกมาเมื่อถึงเวลา

“หนูขอยืนยันอีกครั้งว่า จะ เข้า ร่วม การ ฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษครั้งนี้ค่ะ”

...ถ้อยคำที่เปล่งออกมาช้าๆ ชัดๆ และหนักแน่นนั้นทำให้ทุกคนถึงกับจุกลูกกระเดือกและคอแห้งผาก

...คุณปรียาผู้เป็นแม่ได้ยินที่ลูกสาวยืนยันก็ถึงกับฟุบหน้าลงบนฝ่ามือตัวเองแล้วร้องไห้ปานจะขาดใจ

...วิทกับวินรู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้องแต่ก็ยังฝืนมองน้องสาวด้วยความสับสนและไม่รู้ว่าจะยินดีหรือยินร้ายกันแน่

...ส่วนนายพลตฤณเมื่อคำยืนยันของลูกสาวจบลงก็หลับแล้วสูดลมหายใจลึกๆ ความรู้สึกทั้งดีใจ ภูมิใจที่ลูกกล้าตัดสินใจแต่ก็กังวลปนเปอยู่ด้วย

...คุณปรียาผู้เป็นแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าเห็นใจ

“ไม่เห็นใจม๊าเลยใช่มั้ยเบล!!”

...ผู้เป็นแม่พูดติดๆ ขัดๆ เพราะติดสะอื้น

...เบญรดาทรุดกายลงนั่งที่พื้น เงยหน้ามองหน้าผู้เป็นแม่แล้วน้ำตาก็ซึมออกมา

“ม๊าคะ!! ถ้าม๊าให้หนูไป ถือว่าม๊ามอบโอกาสที่ดีที่สุดให้หนูนะคะ หนูคิดแล้วคิดอีกไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้วค่ะว่านี่คือโอกาสที่หนูจะพัฒนาฝีมือให้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการปราบปรามและจะได้กลับมาแก้แค้นให้พ่อกับแม่ไงคะ หนูจะกลับมาช่วยกำจัดพวกที่เกี่ยวข้องกับยานรก และหนูสัญญาว่าจะเอาร่างกายที่ยังมีลมหายใจกลับมาหาม๊าเหมือนเดิมค่ะ!!”

...เบญรดาพูดจบก็กราบลงบนตักของผู้เป็นแม่

...คุณปรียาพยายามกลืนก้อนสะอื้นและกลั้นความรู้สึกไว้เพื่อพยายามยอมรับการตัดสินใจของลูกเพราะเหตุผลที่เบญรดาพูดออกมานั้นทำให้พูดต่อไม่ออก จะกลัวและเสียใจแค่ไหนก็ต้องภูมิใจให้ได้ไช่ไหม!!

“แกมั่นใจแค่ไหนเร๊อะ!! ว่าจะทำได้ ขนาดชายชาติทหารก็เอาชีวิตไปทิ้งกับการฝึกนี้มานักต่อนักแล้ว”

...วิทพี่ชายคนโตถามออกมาทั้งที่ยังอยู่ในอาการคอแห้งผาก

“หนูไม่ได้มั่นใจถึงขนาดว่าจะต้องผ่านการฝึกให้ได้หรอกค่ะ แต่หนูคิดว่าถ้าได้เข้าฝึกและหากรู้ตัวว่าไม่ไหวจริงๆ หนูก็พร้อมจะถอนตัวโดยไม่คิดจะฝืนให้ตัวเองต้องเหลือแค่ร่างเพื่อให้เขาส่งกลับมาให้ป๊ากับม๊ากับพี่หรอกค่ะ”

...เบญรดาหันไปพูดกับพี่ชายแล้วหันกลับมามองผู้เป็นแม่อีกครั้ง

“หนูสัญญาค่ะว่าจะสู้เท่าที่ไหวและจะเตือนตัวเองตลอดเวลาว่าป๊ากับม๊ารออยู่จะไม่ยอมให้หมดลมหายใจเด็ดขาดค่ะ”

...เธอพูดไปมองหน้าผู้เป็นแม่ไป คุณปรียายกมือขึ้นประกบใบหน้าลูกสาวทั้งที่ตัวเองก็ยังร้องไห้น้ำตาไหลพรากๆ

“ที่พูดมาหมายความว่าม๊าห้ามไม่ได้แล้วใช่มั้ย!!! แต่ถ้าหนูสัญญาว่าจะไม่ฝืนและจะพาร่างกายที่ยังมีลมหายใจกลับมาล่ะก็ม๊าจะไม่ทัดทานแล้วล่ะ ต่อให้กลัวแค่ไหนม๊าก็จะอดทน อดทนรอหนูกลับมาสัญญากับม๊าสิ!!”

...คุณปรียาพูดไปสะอื้นไปแล้วดึงร่างเบญรดาเข้ามากอดจนแน่น เบญรดาพยักหน้ารับคำสัญญาหงึกๆ อยู่ในอ้อมกอดผู้เป็นแม่

“เอาล่ะๆ ถ้าแกตัดสินใจถี่ถ้วนแล้วก็ดำเนินการตามนั้น คำสัญญาก็เหมือนสัจจะนั่นแหละเป็นตำรวจหากลั่นสัจจะไว้ว่าอย่างไรก็จงทำให้ได้ตามนั้น และป๊าเห็นด้วยว่าถ้าไม่ไหวก็ให้หยุด แล้วกลับมา แล้วไม่ต้องคิดมากว่าการหยุดกลางคันคือผู้แพ้ให้คิดเสียว่าเรายังพร้อมไม่พอ โอกาสหน้ายังมี กลับมาสร้างความพร้อมให้มากขึ้นแล้วกลับไปสู้ใหม่นี่คือวิธีคิดที่ถูกต้อง หลายๆ คนทีฝืนร่างกายจนไม่ไหวสุดท้ายหมดลมหายใจระหว่างฝึกเพราะใช้ทิฐิมากกว่าสติ กลัวเสียหน้ากลัวเสียฟอร์มกลัวแพ้เลยเลือกจะฝืนเมื่อร่างกายทนทานไม่ไหวจึงได้แค่ใบมรณะบัตรกลับมา ป๊าดีใจและภูมิใจที่แกคิดเป็น...เอาล่ะ!!! เอาเป็นว่าทุกคนร่วมกันเป็นพยานว่าร้อยตำรวจหญิงคนนี้เขาให้สัญญากับพวกเราไว้ว่าเขาจะทำให้สุดฝีมือหากไม่ไหวเขาจะถอนตัวทันทีและกลับมาอย่างผู้ชนะใจตัวเอง”

...นายพลตฤณพูดด้วยเสียงจริงจังและดูเป็นทางการมาก

...คุณปรียายังคงกอดร่างไว้แน่นประหนึ่งว่านี่คือการกอดครั้งสุดท้าย

...วิทกับวินค่อยมีสีหน้าโล่งใจขึ้นและต้องให้สิทธิ์การตัดสินใจกับเจ้าตัวถึงจะรักจะห่วงแค่ไหนแต่เมื่อสัญญากันเป็นมั่นเหมาะแล้วก็จำใจต้องปล่อยให้เป็นไปตามสิทธิ์ของน้องสาว

(เมื่อถึงเวลาคัดเลือกตำรวจจำนวนที่ตั้งไว้เก้าคนก็เกิดขึ้นตามนโยบาย และเบญรดาก็ผ่านการคัดเลือกได้ไม่ยาก ระยะเวลาแปดเดือนที่ต้องไปรับการฝึกร่วมกับตำรวจไทยอีกแปดคนรวมเบญรดาด้วยก็เป็นเก้าคนซึ่งมีชายหกคนและหญิงสามคนที่สำนักงานตำรวจแห่งชาติส่งรายชื่อและประสานงานกลับไปเพื่อให้สำนักงานตำรวจแห่งชาติประเทศอังกฤษรับทราบและดำเนินการตามขั้นตอนเพื่อให้ตำรวจเกือบสี่ร้อยนายจากโลกได้เดินทางไปเจอกันที่ประเทศอังกฤษ)

..................