มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 7

...วันนี้วิททำงานถึงตอนเที่ยงแล้วไม่ขอเข้าออฟฟิศในช่วงบ่ายโดยให้อีฟช่วยดูแลงานต่อให้และบอกอีฟว่ามีแขกมาที่บ้านเลยต้องไปเตรียมตัวรับแขก

...ส่วนวินขอแลกเวรกับเพื่อนโดยบอกว่าที่บ้านมีธุระสำคัญจึงเป็นอันฝากงานได้ลงตัว

ส่วนนายพลตฤณกับคุณปรียาและพรแม่บ้านที่จ้างมาช่วยงานอยู่บ่อยครั้งกำลังง่วนกับการทำกับข้าวและขนมต่างๆ หลายอย่าง

...เมื่อลูกชายทั้งสองกลับถึงบ้าน ทุกคนก็ช่วยกันจัดการโน่นนี่นั่นตามที่ตัวเองจะทำได้

ทุกคนตื่นเต้นดีใจเพราะบ่ายสามโมงครึ่งของวันนี้มีเครื่องบินไฟล์ทพิเศษที่จะนำบุคคลสำคัญของครอบครัวกลับมาให้ชื่นชมและยินดีกับความสำเร็จสมกับที่รอคอยกันตั้งแปดเดือน

“เออๆ แขวนตรงนั้นแหละแล้วแกไปเอาฟ็อกกี้ใส่น้ำมาฉีดให้มันดูฉ่ำๆ หน่อย”

...วิทบอกวินน้องชายหลังจากย้ายกระถางกล้วยไม้แบบแขวนที่คุณโอมนำมาฝาก นำมาแขวนโชว์ยังกิ่งไม้ใกล้ๆ โต๊ะอาหารซึ่งถูกจัดขึ้นเป็นพิเศษตรงลานหลังบ้าน

“ดอกกล้วยไม้นี่โคตรทนเลยนะพี่วิท ดูสิจะสองอาทิตย์แล้วนะเนี่ยที่คุณโอมเอามาให้ แต่ดอกยังสวยสดเต่งตึงอยู่เลย”

...วินฉีดฟ็อกกี้ไปพูดไปแล้วมองกล้วยไม้แต่ละกระถางแบบไม่อยากละสายตา

“ใช่แล้ว!! เพราะมันบานทนทานอย่างงี้ไงพี่ถึงชอบมากและคิดว่าตลาดที่เราจะส่งไปต้องชอบมากด้วย คุณโอมนี่เก่งจริงๆ นะนี่เขาชวนพี่ขึ้นไปพักที่ฟาร์มกล้วยไม้เขาด้วยนะบอกว่าบรรยากาศดีมาก บ้านเขาตั้งอยู่ริมหน้าผามีระเบียงมองออกไปเห็นภูเขาสลับซับซ้อน โอ๊ยแค่นึกภาพก็รู้แล้วว่าต้องสวยมาก!!”

“ว้าวววว!!! จริงเหรอพี่!! นี่ๆๆ ถ้าพี่จะไปเมื่อไหร่ต้องมีผมไปด้วยนะ ห้ามไปคนเดียวหรือไปสองต่อสองกับสาวอีฟคนสวยนั่นเด็ดขาด พี่ต้องบอกผมล่วงหน้านะผมจะได้ลางานถูก โอ้โหแค่นึกภาพตามก็เห็นความสวยมาเลย ฮ่าๆๆๆ นั่งจิบเบียร์วุ้นเย็นๆ ตรงระเบียงแล้วได้ชมวิวที่มองได้ไกลสุดหูสุดตา อั้ยยะ!!! แค่คิดก็เคลิ้มแล้วตกลงให้เค้าไปด้วยนะตัวเอง!! นะนะนะ!!”

“ฮ่าๆๆๆๆ”

...วินแสร้งทำเสียงอ้อนเป็นสาวประเภทสองจนวิทพี่ชายถึงกับหัวเราะก้ากออกมา

...เมื่อเวลาสี่โมงกว่ามาถึง เสียงกริ่งจากประตูรั้วหน้าบ้านดังขึ้น สองพี่น้องหันมามองหน้าตาเบิกกว้างแล้วรีบวางข้าวของทุกอย่างที่ถืออยู่เพื่อจะวิ่งแข่งกันไปยังประตู้รั้วหน้าบ้านซึ่งมีรถแท็กซี่มาจอดอยู่หน้าประตู

...สองพี่น้องใจเต้นโครมครามและตื่นเต้นที่จะได้จับมือและกอดคอกับบุคคลสำคัญที่เพิ่งผ่านการฝึกหน่วยรบพิเศษจากประเทศอังกฤษ

“พ่อค้าบบ!! แม่ค้าบบบ!! ไอ้เบลมาแล้วค้าบบบ!!”

...วิทตะโกนบอกพ่อกับแม่ในระหว่างทางที่วิ่งออกไป

...นายพลกับคุณปรียาได้ยินเสียงตะโกนบอกของลูกชายก็รีบวางทุกอย่างลงทันทีแล้วรีบเดินออกจากครัวแล้วเดินอย่างเร่งรีบตรงไปยังประตูรั้วบ้านเช่นกัน

...และด้วยความตื่นเต้นดีใจเกินเหตุนั่นทำให้คุณปรียาเดินไปได้แค่ครึ่งทางก็เกิดอาการแข้งขาอ่อนแรงจนต้องพาตัวเองมาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้โซฟากลางบ้าน เพราะความดีใจที่ล้นออกมาจนทำให้ก้าวขาไม่ออก น้ำตาซึมออกมาเพราะคนที่เป็นห่วงสุดในชีวิตได้กลับมาบ้านแล้ว

....................

...ร่างโปร่งบางด้วยความสูง 170 เซนติเมตร ในชุดวอร์มสีน้ำเงินดูซูบผิดหูผิดตายืนสวมแว่นกันแดดสีดำสวมหมวกแก็บสีดำสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่เทอะทะอยู่หน้าประตูรั้วด้านนอกนั้น กำลังรอคนมาเปิดประตูรั้วให้หลังจากลงจากรถแท็กซี่ซึ่งนั่งมาจากสนามบิน

...เพราะคำสั่งตามกฎของผู้ฝึกหน่วยรบพิเศษรุ่นนี้ต้องทำตัวไม่ให้เป็นเป้าสายตาและไม่ต้องการให้สื่อมวลชนทราบว่าวันนี้มีบุคคลเก่งกาจถึงหกคนที่กลับมาจากการฝึกรบที่ประเทศอังกฤษ จึงให้ทำตัวเป็นปกติเหมือนบุคคลทั่วไปและห้ามญาติไปรอรับที่สนามบินเด็ดขาด

“พี่วิท!!! พี่วิน!!!”

...เบญรดาเรียกชื่อพี่ชายทั้งสองตั้งแต่สองคนนั้นยังกึ่งวิ่งกึ่งเดินไปได้ครึ่งทาง และเมื่อวินเลื่อนประตูรั้วบานใหญ่ออก

“ไอ้เบล!!!! เฮ้ยยยย!!! โหหห!!! นี่แกเหรอเนี่ยยยย!! มาๆ กอดเว้ย!!”

...วินร้องทักน้องสาวได้แค่นั้นแล้วต่างคนต่างพุ่งเข้าสวมกอดกันประหนึ่งว่าไม่ได้เจอกันเป็นสิบปี

...วิทพี่ชายคนโตยืนมองเบญรดาแล้วตกใจจนปากอ้าตาโตเพราะสภาพที่เปลี่ยนไปอย่างแปลกตาที่แม้ว่าแม่จะบอกให้ทำใจไว้ก่อนแล้ว แต่เมื่อเห็นสภาพจริงๆ ของน้องสาวก็ถึงกับตะลึงอึ้งสตั๊นไปเลย เพราะไม่เหลือเค้าความสวยคมคายอยู่เลย

“พี่วิท!!! ทำไมมองหนูแบบนั้นล่ะ!! ฮืออๆๆๆ กอดหน่อยจิคิดถึงอ่า!!”

...เบลทักทายด้วยเสียงออดอ้อนกับพี่ชายคนโตแล้วทำท่ากระทืบเท้าเหมือนตอนเป็นเด็กเพราะไม่พอใจสายตาที่พี่คนโตมองมาเหมือนเธอเป็นตัวประหลาด

...เสียงกระเง้ากระงอดของน้องสาวทำให้วิทรีบอ้าแขนกอดรับคนที่พุ่งเข้ามาทันที

“โอ๊ยยย!! ตายๆ ไม่อยากเชื่อเลยว่ะว่าเป็นไอ้เบลสาวห้าวเมื่อวันก่อน ทำไมดำเขรอะแบบนี้ล่ะวะ!! ใช่ตัวจริงหรือเปล่าเนี่ย!! หรือใครปลอมตัวมาป่ะวะ!!”

...วิทแกล้งพูดเหย้าน้องสาวแต่อ้อมแขนของเขาก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความคิดถึงและความรักที่ยังคงมีให้น้องคนนี้อย่างสุดหัวใจ

“เบลเอ้ย!! มาแล้วเหรอลูก!!”

...เสียงนายพลตฤณผู้เป็นพ่อร้องทักมาจากด้านหลังของวิน

“ป๊า!!!! ฮืออออๆๆๆๆๆๆ ป๊า!!!!”

...เบญรดาร้องเรียกผู้เป็นพ่อพร้อมกับรีบปลดเป้ออกจากแผ่นหลังแล้วปรี่เข้าไปกอดนายพลผู้เป็นพ่อทันที ความดีใจไหลล้นเอ่อออกมาเป็นน้ำตา

“เก่งมากลูกป๊า เยี่ยมที่สุด!!”

...นายพลชมลูกสาวพร้อมกับกอดแล้วลูบศีรษะด้วยความคิดถึง

“ม๊าล่ะป๊า!!”

...เบลรีบถามหาผู้เป็นแม่เมื่อไม่เห็นว่าออกมา

“โอ๊ยขานั้นน่ะแฟนคลับเลยนะปลื้มหนักมากจนเดินไม่ไหว โน่น!! นั่งรออยู่ในบ้านโน่น ไปๆ เข้าบ้านกัน”

...นายพลบอกลูกสาวแล้วโอบไหล่พากันเดินไปยังตัวบ้านซึ่งเป็นตึกสองชั้น

...แต่จังหวะที่ท่านนายพลผู้เป็นพ่อยกมือขึ้นจะลูบหัวอีกทีก็พลาดไปปัดปีกหมวกแก็บที่เบญรดาสวมศีรษะอยู่จึงทำให้หมวกร่วงหล่นลงพื้น

“เฮ้ยยยยย!!!! ไอ้เบล!!!”

...พี่ชายทั้งสองอุทานเรียกชื่อน้องสาวพร้อมกันด้วยอาการตะลึง แล้วจ้องเขม็งไปยังศีรษะของน้องสาว

“นี่เอ็งกลับจากอังกฤษหรือกลับจากเส้าหลินวะเนี่ยยยย!! ฮ่าๆๆๆ”

...วิทพี่ชายคนโตพูดแซวน้องสาวเมื่อเห็นทรงผมสกินเฮดที่สั้นกุดนั่น

“เออเฮ่ยยย!! นี่มันไอ้โล้นจากสำนักไหนวะ!! ก้ากกกก!!!”

...วินพี่ชายคนรองขยี้มาอีกนั่นเลยทำให้เกิดเสียงหัวเราะดังลั่นไปทั่วบริเวณ

...เบญรดาหน้างอทันทีแล้วค้อนพี่ชายทั้งสองก่อนจะก้มลงเก็บหมวกขึ้นมาสวมศีรษะตัวเองเหมือนเดิม และยิ่งเมื่อหันไปเห็นนายพลผู้เป็นพ่อยืนขำไปกับพี่ชายด้วยก็ยิ่งเกิดอาการงอนแจกค้อนวงใหญ่ให้ทุกคนแล้วยัดเป้ใบใหญ่ให้วินพี่ชายคนรองเป็นคนอุ้มถือตามหลังมา

....................