1.5 บนเตียงคนไข้

เขาแหย่นิ้วเข้าไปในร่องรักคับแน่นและเข้ายากเหลือเกิน พอเข้าไปลึกจนสุดทางและเตรียมจะชักนิ้วกลับ เธอกระตุกจับมือหนาไว้มั่น มองหน้าหมอหนุ่มอย่างสงสัย ร่องของเธอตอดนิ้วเขาตุบ ๆ 

"เป็นอะไรครับ เสียวเหรอ"

เธอพยักหน้ารับ

"ผมจะทำให้เสียวกว่านี้อีก รับรองคุณจะนอนหลับฝันดีทั้งคืนเลย"

หมอหนุ่มรัวนิ้วเร็วขึ้น ไม่ปล่อยให้ปากว่างนานก้มลงดูดยอดอกอิ่มน้อย ๆ ร่างบางเสียวสะท้านโดนทั้งบนทั้งล่าง หญิงสาวแอ่นอกสู้ปากเขา 

"หมอ!!! ข้าปวดเยี่ยว พอก่อนเจ้าค่ะ" เธอร้องขอเสียงหลง จะบอกปวดเยี่ยวก็ไม่ใช่แน่ มันไม่ไหวแล้วรีบดึงมือเขาออก

"หึ ๆ ปล่อยออกมาเลยคนดีไม่ต้องกลั้น มันจะทรมานมาก" เขาบอก แต่เธอกลัวเปื้อนจึงขอเข้าห้องน้ำ แต่เขาไม่ยอม ธาดานั่งคุกเข่าลงพื้นข้างเตียงคนไข้ด้วยความสูงเกือบ 190 เซนติเมตรของเขาจึงไม่ลำบากที่จะนั่งท่านี้ จับเรียวขาขาวแยกออกกว้างเกือบ 180 องศา มองกลีบเนื้ออวบอูมของคนบนเตียงคนไข้ด้วยสายตาอ่อนโยนระคนกระหายอยาก กระซิบบอกเธอปลดปล่อยออกมาเลย เขาจะเป็นคนดื่มกินเอง 

ธาดาจุมพิตที่หัวเข่าเล็กของอีกฝ่ายไล้เรียวปากลงมาที่ต้นขาอ่อน อ่าซ์.... หอมไปทั้งตัวเลยแม่คุณทูนหัว ยิ่งเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ร่องรักที่มีแอ่ง

น้ำหวานเอ่อล้นออกมายิ่งได้กลิ่นหอมหวานรัญจวนใจยิ่งนัก กดจุมพิตบริเวณท้องน้อยต่ำกว่าสะดือบุ๋มแล้วใช้ลิ้นเลียวนรอบ ๆแล้วลากลิ้นลงมายังเนินเนื้อสาว ช่องรักปิดสนิทเหมือนไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน

"ซี้ด...อ่า.... ข้าเสียว" เธอส่งเสียงแหบกระเส่าบอกคนข้างล่าง เขาลงลิ้นเลียเน้นบนจุดที่ไวต่อความรู้สึก ดูดขบเม้มแรง ๆ จนเธอกระตุกตอบ แล้วระรัวเร็วจนร่างบางบิดเกลียวเพราะความเสียว

ความรู้สึกที่เขามอบให้ร้อนแรงไม่เคยสัมผัสจากใคร ของต้องห้ามที่ต้องสงวนไว้ให้ชายที่จะมาเป็นสามีเท่านั้น แต่วันนี้ข้าทำผิดมหันต์ หลงลืมคำแม่สอนปล่อยตัวปล่อยใจให้ชายแปลกหน้าได้เชยชม ปรางพร่ำขอโทษพี่หมื่นคู่หมั้นหนุ่มในใจ หากจะหยุดตอนนี้คงไม่ได้แล้วเธอมาไกลเกินกว่าจะหยุด

อ่าซ์...

หญิงสาวไร้เดียงสาบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสาวร้อนแรง ด้วยความรู้สึกเสียวสยิว วาบหวิว หรืออารมณ์พาไป ลามปามยกมือบางกดหัวนายแพทย์หนุ่มให้ใบหน้าหล่อเหลาแนบไปกับกลางกายสาว ลิ้นหนาตั้งลำแข็งแหย่เข้าออกในร่องรัก น้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมา ธาดาดูดเลียกินจนหมดตามที่เขาได้พูดไว้

เขาเร่งจังหวะทั้งลิ้นทั้งปากต่างทำหน้าที่ของมัน เธอใกล้จะสุขสมแล้ว

"ข้าอั้นไม่อยู่แล้ว อ้าย!! เฮ้อ...." ร่างบางกระตุกสุดแรงเมื่อถึงฝั่งฝัน เอนตัวนอนราบไปกับเตียงคนไข้ ขาทั้งสองยังอ้าซ่าไร้เรี่ยวแรงจะขยับ บัดนี้ยางอายหลุดหายไปจากจิตสำนึกเธอเสียแล้ว

หมอหนุ่มยืนยิ้มกรุ้มกริ่มชื่นชมผลงานตัวเอง หญิงสาวยังสด ยังใหม่ เขาต้องถนอมเธอมากกว่านี้ ไว้รู้จักเธอให้มากกว่านี้ก่อนแล้วเขาจะเป็นคนแรกของเธอ ธาดาหยิบกระดาษทิชชูบนโต๊ะหัวเตียงมาเช็ดปากลวก ๆ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำ

กลับออกมาพร้อมผ้าขนหนูกับกะละมังใบเล็ก เธอหลับไปแล้ว หลับในท่าอ้าซ่า เปลือยเปล่า หมอหนุ่มจึงทำความสะอาดเนื้อตัวของหญิงสาวผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่และจัดท่านอนให้ก่อนออกจากห้องไป

พรุ่งนี้เราคงได้คุยกันยาว

เช้าวันถัดมา เขาขับรถกลับบ้านเพื่ออาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ แล้วขับรถเข้ามาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เพราะคิดถึงคนไข้สาวของเขา เมื่อคืนเขานอนค้างที่โรงพยาบาลแต่ก็หลับไม่สนิท มัวแต่คิดถึงดวงหน้านวลและกลิ่นกายหอมของหญิงสาวแสนประหลาดคนนี้ ในความเป็นจริงธาดาไม่มีเวรตอนเช้า แต่ก็มา

ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปในห้องคนไข้ที่เมื่อคืน เพิ่งผ่านสมรภูมิรักอันเร่าร้อนมา เธอกำลังนั่งทานข้าวอยู่บนเตียงคนไข้ เงยหน้ามองที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงรบกวน พอรู้ว่าเป็นใครใบหน้านวลเปลี่ยนสีเป็นแดงระเรื่อขวยเขินเมื่อนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา

"ช้อนมี ทำไมไม่ใช้" เขาถามอย่างสงสัย 

"ข้าใช้ไม่เป็นเจ้าค่ะ" เธอตอบเขาอย่างอ้อมแอ้ม ไม่กล้าเงยหน้าสบตา เพราะยังเอียงอายเรื่องเมื่อคืนอยู่

"ปราง" เจ้าของชื่อเงยหน้ามองแต่ต้องหลบสายตาหวานฉ่ำ รู้สึกวูบวาบในอก หัวใจเต้นโครมคราม

"ไว้ใจผมไหม ผมจะช่วยคุณ ขอแค่บอกความจริงกับผม" ธาดาหย่อนก้นนั่งบนเตียงคนไข้เดียวกันกับเธอ 

เขาไม่ต้องรักษาภาพลักษณ์ความเป็นหมอแล้ว เมื่ออยู่สองคนกับเธอ เหตุการณ์เมื่อคืนก็น่าจะบอกอะไรได้หลายอย่าง

"ข้าบอกท่านไปหมดแล้ว คำพูดของข้าสัตย์จริงไม่มุสา ข้าอยากกลับบ้าน ท่านหมอช่วยพาข้ากลับได้หรือไม่เจ้าคะ" 

"ได้ บ้านอยู่ไหน กรุงศรีอยุธยาใช่ไหม พรุ่งนี้จะพากลับ" ก่อนเขาจะลุกไป โน้มหน้าหอมแก้มนิ่มทั้งสองข้างด้วยความคิดถึงก่อนจะเดินออกจากห้องไป