5.1 แทนกันไม่ได้

ขุนปวรรัชดลกอดดอมดมขี้ข้าสาวซุกไซร้ซอกคอ กระชากผ้าพันอกออกเผยให้เห็นเต้านม ขี้ข้าสาวถูกรังแกข่มเหงต่อหน้าหมื่นพรรธน์ยศและบ่าวไพร่คนอื่น

"กินเยอะ ๆ เลย อ้ายทิศ เหล้าจากเมืองฝาหรั่งราคาแพงข้าได้มาเป็นของกำนัล" ขุนปวรรัชดลยื่นจอกเหล้าให้ว่าที่น้องเขย อวดอ้างเหล้าราคาแพงจากเมืองฝาหรั่งที่มีติดเรือน 

"ขอบน้ำใจมากพี่เอ่ย วันพรุ่งข้าว่างจักมาช่วยตามหาแม่ปรางอีกแรงขอรับ" 

"ข้าสิต้องขอบใจเอ็ง ที่มีใจช่วยเหลือ หมดหนทางจักตามหาแล้วหนาอ้ายหมื่น น้องก็หาย พ่อก็ป่วย" ขุนปวรรัชดลพูดด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาที่ต้องพบเจอ 

ขุนปวรรัชดลและหมื่นพรรธน์ยศร่วมดื่มกินจนสติพร่ามัว มึนเมา เริ่มพูดอู้อี้ฟังไม่ได้ความลิ้นพันกันจนจับความไม่ได้ หมื่นพรรธน์ยศจึงให้บ่าวพาไปนอน ส่วนเขาคงต้องลากลับ แม้นจะดื่มไปหลายจอกแต่ยังคงสติพาตนเองกลับเรือนได้ ระหว่างทางเดินไปยังเรือที่จอดอยู่ที่ท่า 

เขาสังเกตว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล หมื่นพรรธน์ยศจึงตัดสินใจเดินไปด้วยความระแวดระวังภัยให้ตนเอง ได้ยินเสียงตะกักตะกุกเหมือนมีคนเดิน เขาจึงเข้าไปซ่อนตัวข้างต้นไม้ใหญ่ เขาซุ่มดูอยู่สักพักไม่นานนักเสียงนั้นก็เคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้น

มีดพกเล่มเล็กที่เหน็บอยู่ข้างเอวถูกดึงออกจากมาเพื่อปกป้องตนเอง หมื่นพรรธน์ยศตวัดมือชี้ปลายแหลมของมีดไปด้านหน้า จี้คอของคนที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่

"หยุด!" ผู้ต้องสงสัยชะงักค้างนิ่ง ไม่ส่งเสียงร้องใด ๆ ออกมา ด้วยทางเดินที่มืดมีแสงไฟริบหรี่ ทำให้เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าคนที่ยืนหันหลังให้เขาคนนี้เป็นผู้ใด ได้ยินเพียงเสียงหายใจของอีกฝ่ายที่หอบสั่น

คนตัวเล็กที่ยืนหันหลังให้เขา เธอเพิ่งไปอาบน้ำที่ท่าน้ำด้านหลังเรือนใหญ่มา ในความเป็นจริงเธอสามารถเดินลัดเลาะไปอีกด้านของท่าน้ำได้ แต่ทางมันมืดสนิทมองไม่เห็นอะไร เกิดความกลัว ด้วยความที่มันมืดจึงคิดว่าคนอื่น ๆ คงเข้านอนกันหมดจึงเลือกเดินมาทางนี้แทน

เธอจึงอาศัยแสงไฟสลัวจากด้านข้างของเรือนใหญ่เดินลัดเลาะกลับเรือนพักของตนเอง แต่พอเดินมาได้สักพัก ผิวคอของเธอสัมผัสเข้ากับความเย็นของโลหะและปลายแหลมของมันทิ่มเข้าเนื้อเธอ รู้สึกเจ็บแปลบไม่กล้าที่จะขยับตัวเพราะกลัวจะได้แทงลึกไปกว่านี้

ร่างผอมเพรียวสั่นเทาด้วยความกลัว มือบางจับขันน้ำไว้แน่น เสียงใครสักคนสั่งให้เธอหยุด สายตาส่ายเลิกลั่กเพื่อมองหาคนที่ผ่านไปมาเพื่อจะร้องขอให้ช่วยเหลือได้บ้าง แต่ไม่มีเลย 

เดือนแรมเอ๋ย บัดนี้เธอคงสิ้นบุญได้ตอบแทนคุณมารดาเสียแล้ว ชายผู้นี้อาจเป็นโจรที่ลักพาตัวพี่ปรางพี่สาวของเธอก็เป็นได้ เดือนแรมไม่กล้าที่จะหันไปมองด้านหลัง

"เจ้าเป็นใคร ไยถึงมาอยู่ค่ำ ๆ มืด ๆ เช่นนี้" เขารู้แล้วว่าคนตรงหน้าเป็นแม่หญิง เธอนุ่งกระโจมอกเปลือยไหล่บาง เนื้อตัวบางมีหยดน้ำเกาะให้รู้ได้ว่า แม่หญิงผู้นี้เพิ่งไปอาบน้ำที่ท่าน้ำ

"ข้ากำลังจะกลับเรือนเจ้าค่ะ" เดือนแรมพูดรัวเสียงสั่น เพราะเธอกำลังหวาดกลัว ลำคอระหงไร้ปลายมีดจี้ แต่มันกลับแทนที่ด้วยลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรด หัวใจดวงน้อยเต้นแรงดวงตาเบิกโพลง

"เรือนเจ้าอยู่ที่ใด" ความกระหายอยากเพราะพิษสุรา ทำให้หมื่นพรรธน์ยศไร้ความหยั่งคิดชั่งใจ ไหล่บางนวลเนียนกลิ่นกายที่หอมรัญจวน เขาไม่อาจควบคุมความต้องการของบุรุษเพศได้ 

กดจุมพิตลงไหล่บาง เจ้าของไหล่บางสะดุ้งสุดตัว กระเถิบกายหนีปากร้อนของโจรร้ายบุกเรือนพระยายามวิกาล แถมยังได้กลิ่นฉุนของเหล้าในกายเขาอีกด้วย เอวคอดถูกเหนี่ยวรั้งด้วยลำแขนแข็งแรงของชายชาติทหาร ทำให้เดือนแรมไม่สามารถดิ้นหนีไปทางไหนได้เลย

"ยะ อย่า ทำข้าเลย ได้โปรด" สาวน้อยวัยสิบหกยกมือทั้งสองข้างขึ้นพนมไหว้ขอชีวิตกับโจรชั่ว เดือนแรมหลับตาปี๋ เธอกลัวจนใจจะขาด

"หันหน้ามา แล้วพาข้าไปเรือนเจ้า" มือบางถูกกระชากขึ้นร่างบางเซปะทะอกแกร่ง ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา หมื่นพรรธน์ยศอาศัยจังหวะไม่ทันตั้งตัวฉกหอมแก้มเนียนทั้งสองข้าง เลื่อนลงไม่ซุกไซร้ซอกคอขาว ปลุกปล้ำเธอในที่โล่งแจ้ง เดือนแรมดิ้นรนเอาชีวิตรอดทั้งถีบ ทั้งทุบ ทั้งตี

"ไม่ ปล่อยข้า ยี้ ไอ้โจรเดรัจฉาน ไอ้ชั่ว" เดือนแรมฮึดสู้ไม่ยอมให้โจรชั่วทำอะไรเธอได้ แค่พี่ปรางหายตัวไป ท่านพ่อก็ทุกข์ใจมากแล้ว เธอจะไม่ยอมให้ไอ้โจรชั่วมาทำอะไรเธอได้อีก

"หน็อย งั้นมานี่" หมื่นพรรธน์ยศโมโหที่ถูกด่า แล้วยังทำท่ารังเกียจ จึงเกิดความอยากเอาชนะฉุดกระชากลากถูร่างบางย้อนกลับไปทางที่เธอเพิ่งเดินมา

เหวี่ยงร่างเดือนแรมเข้าไปในพุ่มไม้ ที่มีต้นกล้วยขึ้นเป็นกลุ่มใหญ่ เขากอดรัดฟัดเหวี่ยงเพื่อไม่ให้เธอดิ้นหนี มือหนาหยาบกร้านข้างหนึ่งใช้อุดปาก เดือนแรมไม่สามารถร้องไห้ใครได้ยินได้

"อื้อ อ้าย"