5 แทนกันไม่ได้

ใกล้ถึงแล้ว ธาดาจัดการยึดสะโพกบางไว้แล้วเขาทำหน้าที่ควบม้าแทนเธอเอง หญิงสาวจำต้องเกาะไหล่หนาไว้แน่นเพราะกลัวร่วงหล่นจากเก้าอี้ 

"อ่ะ อะ อ่า ใกล้แล้วปราง อะ อา"

"พี่หมอ หนู อ่าซ์ ทรมานค่ะ” เธอบอกเขาเสียงสั่น เกิดจากแรงกระแทกที่ไม่เว้นจังหวะให้ได้พักเจ้าท่อนเนื้อของเขามันกระทุ้งท้องจนทำให้เธอรู้สึกเจ็บจุกบริเวณท้องน้อย ร่างหนากระตุกแรงจับกดสะโพกบางเข้าหามันเข้าไปสุดทาง น้ำกามพ่นพุ่งเต็มร่องรัก แม้นจะเสียสาวให้เขาแล้วแต่มันยังแน่นคับแคบ ในตอนนี้ร่องรักของเธอตอดรัดเขาจนปวดตุบ 

ได้เวลาต้องออกไปทำงานของคุณหมอธาดาแล้ว วันนี้เขาพาปรางมาทำงานด้วย เมื่อคืนเขาลืมเรื่องนี้ไปสนิทเพิ่งนึกขึ้นได้ขณะที่เขาแต่พลาดหลั่งในไปแล้ว ธาดาพาหญิงสาวเข้ามาหลบผู้ในห้องทำงานส่วนตัว

ของเขา ปรางต้องมาฉีดยาคุมกำเนิดเพราะเขายังไม่พร้อมที่จะให้อีกฝ่ายตั้งท้องทั้ง ๆ ที่ยังไม่แน่ใจในเรื่องบางเรื่อง ธาดาไม่เคยพาผู้หญิงมาฉีดยาคุม

เขาจะเป็นฝ่ายป้องกันโดยการใส่ถุงยางเอง ไม่พลาดตั้งท้อง และไม่เสี่ยงติดโรคแต่กับหญิงสาวหน้านวลดวงตากลมโตหวานซึ้งผู้นี้ทำให้เขาเผอเรอลืมเรื่องสำคัญของการมีเพศสัมพันธ์กับผู้หญิงที่ตนเองเพิ่งเคยพบเจออีกฟากหนึ่งของเวลาอดีตกาล เรื่องราวของแม่หญิงปรางบุตรสาวของท่านพระยาเกรียงไกรเดชานุโสธยาหายตัวไป แพร่กระจายทั่วพระนคร  หมื่นพรรธน์ยศหรือหมื่นทิศคู่หมั้นของแม่หญิงปรางเมื่อรู้ข่าวจึงเร่งเดินทางมายังเรือนท่านพระยาฯ เกณฑ์คนออกตามหาตลอดเจ็ดวันเจ็ดคืนก็ไม่มีข่าวดี ให้ท่านหญิงเทียนโล่งใจแม้แต่น้อย 

"แม่เทียน" เสียงแหบแห้งของสามีที่นอนซมพิษไข้อยู่บนเตียงไม้เรียกภรรยาที่นั่งเฝ้าอยู่ข้าง ๆ ด้วยคามห่วงใย 

"ท่านพระยา ท่านต้องการสิ่งใดฤๅเจ้าคะ"

"เจอลูกแล้วหรือยัง" ท่านพระยาเกรียงไกรเดชานุโสธยาบัดนี้อายุขัยล่วงเลยมาหกสิบแปดปีแล้ว แม้นจะยังทำงานรับใช้ประชาชนอยู่ แต่สังขารนั้นไม่เที่ยงแท้เจ็บออด ๆ แอด ๆ ท่านป่วยนอนซมมาสองวันแล้ว เพราะออกไปตามหาบุตรสาวในป่าทึบ ตากแดด ตากฝนทั้งวันทั้งคืน 

ท่านหญิงเทียนมองสามีด้วยนัยน์ตาเศร้าสร้อย น้ำตาที่พยายามไม่ให้ไหลก็ไหล ท่านไม่อยากให้สามีเห็นน้ำตาหรือความเสียใจ กลัวว่าจะคิดมาก คอยพะวงกังวลและทำให้อาการป่วยทรุดหนักลงไปอีก

"ยังเลยเจ้าค่ะ แต่ท่านมิต้องเป็นห่วงดอกหนาเพราะพ่อแปดกับพ่อทิศพาบ่าวไพร่แลพวกทหารออกตามหาทุกวัน ข้าเชื่อวันพรุ่งเราคงจักได้รับข่าวดีเป็นแน่เจ้าค่ะ"

นึกย้อนไปเมื่อสามวันก่อน ท่านหญิงเทียนเดินทางไปนมัสการหลวงปู่แดงผู้ที่มีญาณวิเศษ ตาทิพย์ หูทิพย์ สามารถมองเห็นหรือล่วงรู้ในสิ่งที่คนปกติทำไม่ได้ วานขอให้หลวงปู่ช่วยดูดวงของแม่ปรางบุตรสาวคนเล็กว่าขณะนี้เป็นตายร้ายดีอย่างไรบ้าง 

'ไปไกลแล้วหนา วางใจเถิดนางมิเป็นไรดอก' เสียงทุ้มกังวานของหลวงปู่แดง บอกกล่าวแก่ท่านหญิงเทียน

'ที่ใดเจ้าคะ โปรดบอกแก่ข้าเถิด ข้าจักนำคนไปพาลูกกลับบ้าน' ท่านหญิงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

'เปล่าประโยชน์ หาให้ตายก็มิเห็นดอก นางจากไปเพราะโชคชะตา สักวันนางจะกลับมาเอง' 

ทุกคืนท่านหญิงจักสวดมนต์ขอพรจากพระให้ช่วยปกปักรักษาชีวีของลูกน้อย และช่วยนำพาแม่ปรางกลับมาหาแม่ด้วยเถิดหนา หัวใจคนเป็นแม่บัดนี้ทุกข์ทนทรมานเหลือเกินผ่านไปสิบวันแล้วยังไม่ได้ข่าวคราวเรื่องบุตรสาวเลย  

แอด~ เสียงเปิดประตู

"มีกระไรอีนก" 

"แม่หญิงเดือนแรมมาเจ้าค่ะ" เดือนแรมคือน้องสาวต่างมารดาของแม่หญิงปราง เมื่อครั้นท่านพระยาฯ เดินทางว่าราชการต่างเมือง ท่านเจ้าเมืองทางฝั่งตะวันออกได้นำบุตรสาวมาปรนนิบัติดูแลบำเรอกาม จนเกิดตั้งท้องจึงต้องตบแต่งเป็นเมียอีกคนและได้พามาแนะนำตัวกับท่านหญิงเทียนที่พระนครด้วย

แม้นท่านหญิงเทียนจักไม่พึงใจนึก แต่แม่ของเดือนแรมกลับเจียมเนื้อเจียมตัวไม่มักใหญ่ใฝ่สูง เข้ามายุ่งวุ่นวายกับท่านหญิงเทียน ท่านจึงเมตตาและเอ็นดูแม่เดือนแรม

"ไหว้เจ้าค่ะ ท่านหญิงป้า"

"มีกระไรฤๅ แม่เดือนแรม" เดือนแรมเจียมตัวเหมือนมารดาของเธอ สาวน้อยวัยสิบห้านั่งพับเพียบเรียบร้อยอยู่ที่พื้นเรือนเสมอกับบ่าวไพร่อย่างไม่ถือตัวว่าเป็นลูกสาวอีกคนของท่านพระยา 

"ข้ารู้ว่าท่านพ่อป่วยหนัก จึงต้มยาสมุนไพรมาให้เจ้าค่ะ แล้วท่านแม่ก็ให้ข้ามารับใช้ท่านหญิงป้าเจ้าค่ะ"

"ขอบใจ เข้าไปดูพ่อเจ้าข้างในเถิด" เดือนแรมยกมือพนมไหว้กลางอก สาวน้อยวัยสิบหกปี รูปร่างผอมบางสมวัยแรกแย้ม หน้าตาผิวพรรณสะสวยไม่ต่างจากพี่สาวเท่าไรนัก 

หมื่นพรรธน์ยศยังคงออกตามหาคู่หมั้นสาวเมื่อว่างจากงานราชการแล้วจะเดินทางมาหาขุนปวรรัชดลที่เรือน เขานับถือขุนปวรรัชดลประดุจพี่ชายร่วมอุทร ในภายภาคหน้าเขาก็จักได้เป็นเขยใหญ่ของท่านพระยาเกรียงไกร แต่บัดนี้ว่าที่เจ้าสาวของเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยย่างเข้าวันที่สิบสี่แล้วหนา ยังหาไม่พบขุนปวรรัชดลชายหนุ่มเจ้าสำราญตกเย็นมาจักต้องตั้งวงดื่มเหล้ากัน และมีบ่าวขี้ข้าสาวรายล้อมสองถึงสามคนทุกวัน ไยแม่หญิงเกสรเมียรักถึงทนอยู่ได้ ไม่ปริปากบ่นสักคำ พวกเขาแต่งงานร่วมหอลงโรงกันมาสิบปีแต่ยังไม่มีบุตรให้ได้เชยชม  นี่คงเป็นสาเหตุที่แม่เกสรยอมให้ผัวร่วมหลับนอนกับบ่าวในเรือนแม่จะไม่ใคร่จะพอใจนัก