8

“สวัสดีครับน้องมะนาว เปิดร้านแต่เช้าอย่างนี้ทุกวันเลยหรือ พี่นึกว่าจะยังไม่เปิดเสียอีก”

ธีทัต...ลูกค้าคนแรกของเช้านี้เอ่ยทักอย่างสดใส รอยยิ้มหล่อเหลาของเขาเจิดจ้าพอ ๆ กับแสงตะวันของเช้าวันใหม่ แต่มนิษาไม่ได้ยิ้มตอบด้วย เธอชี้มือไปที่แผ่นไม้ที่มีระบุเวลาเปิดปิดไว้ชัดเจน

“แล้วเห็นป้ายไหมล่ะ...คะ”

ชายหนุ่มหัวเราะอีกตามเคย

“มะนาวพูดอย่างนี้กับลูกค้าทุกคนเลยหรือ”

“เปล่า ถ้าเป็นลูกค้านาวจะพูดดีด้วย แต่กับคนที่ไม่ใช่ลูกค้า ไม่ต้องพูดไพเราะด้วยก็ได้”

“รู้ทันจริง ๆ ด้วยแฮะ พี่ก็ไม่ใช่ลูกค้าจริง ๆ นั่นแหละ ที่มานี่ก็คึอจะมาหาส้มหวาน”

“นั่นไง ฉันว่าแล้วว่านายต้องมีจุดประ...”

มนิษาชะงักเมื่อมีหญิงสาวตัวสูงปรี๊ดอีกคนเดินตามธีทัตเข้ามาในร้านต้นไม้ หล่อนสูงเกือบเท่า ๆ ชายหนุ่มทั้งที่ไม่ได้ใส่ส้นสูงและที่สำคัญคือสวยมาก สวยจัด ๆ ผมยาวดำขลับมัดเป็นหางม้าเผยให้เห็นดวงหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลาขาวใสเหมือนถ้วยกระเบื้อง

หญิงสาวเจ้าของร้านต้นไม้ใจหล่นวูบ จำได้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้นี่ไงที่เธอเห็นอยู่กับธีทัตในคืนที่เธอไปเที่ยวกลางคืน คืนนั้นมนิษายังแอบถ่ายคลิปไว้เพื่อมาเปิดให้พี่สาวกับป้าดู (แม้สองคนนั่นดูแล้วจะไม่ได้เกลียดชังธีทัตอย่างที่เธออยากให้เป็นก็ตามที) แล้วดูนี่สิ...วันนี้เขากล้าพาแฟนมาถึงนี่เชียวหรือ

“ร้านน่ารักจังเลย”

สาวสวยอุทาน เงยหน้ามองไปรอบร้านที่แม้จะอัดแน่นด้วยสีเขียวของต้นไม้แต่ก็มีเครื่องเซรามิกกระจุ๋มกระจิ๋มมุมนั้นมุมนี้เพิ่มสีสันสดใส

“แนต นี่มะนาว น้องสาวของส้มหวานที่ฉันเล่าให้ฟัง”

“อ๋อ สวัสดีค่ะน้องมะนาว”

แนตตี้ทักทายอย่างมีไมตรี มนิษาสวัสดีตอบแบบไม่ค่อยเต็มเสียงนัก ยังรู้สึกตกใจและคล้ายมีอะไรแปลก ๆ ในตัวผู้หญิงคนนี้แต่ก็นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร

“จำเพื่อนพี่ได้ไหม คนที่เคยเจอที่ร้านแบล็กเอาต์ไง”

“อ้าว เราเคยเจอกันแล้วเหรอ” แนตตี้ยิ้มกว้าง

“แกไม่ได้เจอน้องเขาหรอก แต่น้องเขาเห็นตอนเราสองคนไปเที่ยวด้วยกันก็เลยคิดว่าคงจำแกได้”

“อ๋อ”

แนตตี้พยักหน้ายิ้ม ๆ ไม่ได้ติดใจอะไร มนิษามองธีทัตอย่างคลางแคลงใจ ไม่เชื่อเด็ดขาดว่าคนคู่นี้จะมาเพื่อซื้อต้นไม้แต่เช้า

“คือเพื่อนพี่จะมาหาส้มหวาน นัดไว้แล้วล่ะ ส้มได้บอกมะนาวแล้วใช่ไหมครับว่าพี่สองคนจะมาหา”

“เอ่อ ยังไม่ได้บอกค่ะ”

มนิษาตอบ สีหน้าระแวงสงสัย ธีทัตคิดอะไรอยู่จึงได้พาแฟนตัวเองมาหาพี่สาวของเธอ

“พี่ธีมาแล้วหรือคะ”

เสียงหวานใสดังมาตามทางเดินกรวด สริดานั่นเองที่เดินออกมาหา

“พี่ส้ม คุณพี่ธีเขาบอกว่านัดพี่ส้มไว้แล้วน่ะ”

มะนาวจงใจเรียกชายหนุ่มเช่นนั้นเพื่อประชดประชัน

“ใช่จ้ะใช่ พี่ไม่ทันได้บอกมะนาว เพื่อนพี่ธีจะมาเรียนทำขนมง่าย ๆ สักหนึ่งวัน วันนี้พี่ไม่ได้รับออเดอร์ก็เลยนัดให้พี่ธีมาวันนี้ได้เลย”

สริดาบอกก่อนเงยหน้ายิ้มให้แนตตี้ คงนึกในใจเหมือนทุกคนว่าผู้หญิงคนนี้ตัวสูงจัง

“พี่ธีกับพี่แนตตี้กินข้าวมาหรือยังคะ ส้มให้น้องทำกับข้าวไว้รอแล้ว เชิญทางนี้ดีกว่าค่ะ”

สริดาเอ่ยชื่อหญิงสาวอีกคนราวกับรู้จักมาก่อน แสดงว่าพี่สาวของเธอกับธีทัตคงโทรคุยกันแล้ว มนิษามองตามทั้งสามคนที่เดินกลับไปตามทางเดินโรยกรวด สีหน้ายังเหลอหลาไม่เข้าใจ แฟนเก่า แฟนใหม่ ใครเป็นใคร โอ๊ยงงไปหมดแล้ว

***

หลังกินข้าวเช้าเสร็จเรียบร้อยแนตตี้ก็ผูกผ้ากันเปื้อนพร้อมเรียนทำขนมไทยด้วยความกระตือรือร้น ในครัวไทยที่กว้างขวางและโล่งโปร่ง นอกจากสริดาแล้วก็ยังมีนิดหน่อย เด็กสาววัยสิบแปดที่มาขอทำงานรับจ้างกับสริดาตั้งแต่ยังเรียนมัธยมฯ ต้น

เมื่อสาว ๆ เริ่มเรียนทำขนม ธีทัตก็ปลีกตัวเดินกลับออกมาที่ร้านต้นไม้นายขาม เขาเคยถามสริดาว่านายขามคือใคร จึงได้รู้ว่านายขามก็คือนายมะขาม น้องชายแท้ ๆ ของป้าองุ่น พ่อแท้ ๆ ของสริดาและมนิษา

ลูกสาวคนเล็กของนายขามผู้ล่วงลับเพิ่งจะยกถุงดำใส่ต้นไม้ไปไว้หลังรถลูกค้าตอนที่ธีทัตเดินมาถึงหน้าร้าน พี่ดอกรัก คนงานร้านต้นไม้ที่คุ้นเคยกับชายหนุ่มดีเอ่ยทักทาย

“คุณธีจริง ๆ ด้วย เอารถเข้ามาจอดในบ้านสิคะ จอดตรงนั้นแดดร้อนนะ” ตรงนั้นของดอกรักหมายถึงริมฟุตปาธ

“เขามาจอดเดี๋ยวเดียว เดี๋ยวเขาก็กลับ”

มนิษาพูดแทน ดอกรักอมยิ้ม รู้เหมือนที่ทุกคนในบ้านนี้รู้ว่าถ้าเป็นเรื่องของธีทัตล่ะก็ น้องมะนาวผู้แสนจะใจกว้างก็กลายเป็นใจแคบได้ทุกครั้งไป

“พี่ยังไม่กลับง่าย ๆ หรอก ถอยรถไปจอดในบ้านก็เข้าท่าดี... แต่ขอซื้อต้นไม้ก่อน มะนาวแนะนำหน่อยสิ”

“ไม่ขาย ไม่ต้องมาแกล้งเป็นลูกค้า”

“ใครว่าแกล้ง จะซื้อจริง ๆ เพื่อนพี่จะขึ้นบ้านใหม่ มันบอกไว้เลยว่าใครจะไปไม่ต้องใส่ซอง แต่ให้เปลี่ยนเป็นต้นมงต้นไม้หรือพวกของใช้ในครัว พี่เลยคิดว่ามาซื้อต้นไม้ที่นี่ดีกว่า ชอบอุดหนุนคนกันเอง”

ธีทัตอธิบายยืดยาวก่อนจะมองไปรอบ ๆ สวนไม้เล็ก ๆ แห่งนั้นอย่างสนอกสนใจ มนิษาหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก เมื่อชายหนุ่มหันมาหาเธออีกครั้ง สีหน้าของเธอก็ทำให้เขาเลิกคิ้ว

“ไหงทำหน้าแบบนั้นล่ะ หรือว่าจะเกลียดขี้หน้าพี่มากเสียจนไม่คิดจะขายต้นไม้ให้พี่เลยสักต้น”

“แหม ก็ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก คุณพี่ธีอยากได้ต้นอะไรหรือพันธุ์ไม้แบบไหนล่ะคะ บอกมาสิจะช่วยเลือกให้”

หญิงสาวเจ้าของร้านเอ่ยอย่างเสียไม่ได้ แต่น้ำเสียงก็อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

“อืม... อยากได้ต้นที่เลี้ยงง่าย ๆ โตเร็ว ๆ แล้วก็ทนแดดทนฝน แบบนั้นพอจะมีไหม”

“พูดเหมือนว่าคนที่จะซื้อไปให้เขาเป็นคนไม่ชอบดูแลอะไรเลย กลัวต้นไม้ตายหรือถึงได้ขอแบบทน ๆ”

มนิษาอดถามไม่ได้ ชายหนุ่มหัวเราะ

“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก มะนาวมีต้นไหนจะแนะนำไหมล่ะครับ”

“ของขวัญขึ้นบ้านใหม่ อย่างนั้นเลือกเป็นกระถางไม้มงคลก็แล้วกัน มีหลายไซซ์เลย...”

มนิษาก้าวไปทางโซนไม้มงคลที่ส่วนใหญ่ลงกระถางไว้แล้วเรียบร้อย บางกระถางมีผูกโบไว้ด้วยอย่างสวยงาม ทุกต้นทุกพันธุ์มีชื่อปักอยู่พร้อมราคาเห็นได้ชัด

เมื่อแน่ใจว่าธีทัตต้องการซื้อต้นไม้จริง ๆ หญิงสาวก็ยอมลดกำแพงลงชั่วคราวเพื่อทำหน้าที่เจ้าของร้านที่ดี และเมื่อได้คุยเรื่องที่ถนัด บทสนทนาระหว่างธีทัตกับมนิษาก็สามารถยืดยาวออกไปได้โดยไม่จิกกัดกันเป็นครั้งแรก