ตอนที่ 24: การอ่านจังหวะธรรมชาติ

ตอนที่ 24: การอ่านจังหวะธรรมชาติ

ความเงียบสงบในยามบ่ายแผ่ซ่านไปทั่วท้องทุ่งนาสีทอง ลมเอื่อย ๆ พัดเอาความร้อนชื้นจากไอดินขึ้นมาปะทะกับความเย็นใต้ร่มเงาหนาทึบของต้นหูกวางใหญ่ เสียงใบไม้ที่เสียดสีกันดังเป็นจังหวะราวกับเสียงดนตรีกล่อมขวัญ กริชทอดกายลงบนแคร่ไม้ไผ่ที่ขัดจนมันปลาบ ความปวดร้าวที่แผ่นหลังเริ่มทุเลาลงเมื่อได้รับการพักผ่อนที่พอเหมาะ พัดใบตาลในมือของอิปิ๊ยังคงทำหน้าที่ส่งลมเย็น ๆ มาให้ไม่ขาดสาย กริชเอนหลังพิงเสาแคร่ มองออกไปยังทุ่งนาที่สะท้อนแสงแดดยามบ่ายจนระยิบระยับราวกับเกล็ดปลา พื้นน้ำที่เพิ่งถูกรถไถนวดจนเนียนเริ่มนิ่งสงบ

“เบิ่งหยังปิ๊” กริชถามอย่างสงสัย เมื่อเห็นครูฝึกสาวจ้องมองไปยังผืนนาด้วยสายตาที่วิเคราะห์อย่างถี่ถ้วน

“เบิ่งลม เบิ่งเงาไม้ และเบิ่งจังหวะของนกจ้า” อิปิ๊ชี้ไปที่ฝูงนกกระยางขาวสะอาดยี่สิบสามสิบตัวที่เริ่มบินร่อนลงมาเกาะตามแปลงนาที่เพิ่งไถเสร็จใหม่ ๆ 

“อ้ายเห็นเบาะ นกมันสิลงหม่องที่ดินนิ่มที่สุด เพราะมันหาปลาหาหอยกินง่าย ถ้ามื้อแข่งอ้ายเห็นดินหม่องใด๋นกชอบลง แสดงว่าดินหม่องนั้นสิปักง่าย แต่อย่าไปปักซ้ำรอยเท้าควายเด้อดินมันสิแน่นปักบ่ลง”

กริชนิ่งฟังพลางมองตามนิ้วของอิปิ๊อย่างพินิจพิจารณา เขาเพิ่งตระหนักในวินาทีนั้นเองว่า เทคโนโลยีพิกัด GPS หรือการคำนวณในไอแพดที่เขาพกมา อาจช่วยเรื่องความแม่นยำของแถวข้าวได้จริง แต่ความสังเกตที่ถ่ายทอดผ่านภูมิปัญญาพื้นบ้านต่างหาก ที่จะช่วยเรื่องความรวดเร็ว ผ่อนแรง และความอยู่รอดในสถานการณ์จริง

“อ้ายกริช...” อิปิ๊ลดพัดลง แววตาที่เคยขี้เล่นกลับดูจริงจังขึ้นจนกริชรู้สึกได้

 “บักรุ่งมันร้ายกว่าที่อ้ายคิดเด้อ ปิ๊ได้ยินคนในหมู่บ้านเว้ากันว่า มันแอบไปสั่งซื้อ ‘ปุ๋ยเคมี’ สูตรเข้มข้นมาเตรียมไว้ ปิ๊ย่านว่ามันสิแอบเอามาโรยในลู่วิ่งของอ้าย เพื่อให้ดินมันร้อน หรือทำให้ขาอ้ายคันจนดำนาบ่ได้” กริชขมวดคิ้วแน่นความรู้สึกขุ่นเคืองแล่นริ้วขึ้นมา 

“ทำแบบนั้นเลยเหรอปิ๊ นั่นมันโกงกันชัด ๆ  ”

“คนอย่างบักรุ่งมันบ่สนคำว่าโกงหรอกอ้าย มันสนแค่คำว่าชนะ” อิปิ๊ถอนหายใจยาว 

“เพราะงั้นช่วงบ่ายที่อ้ายพัก อ้ายต้องวางแผนในหัวให้ดี ว่าถ้าเจออุปสรรคใต้โคลน อ้ายสิจัดการจั่งใด๋”

กริชหลับตาลงช้า ๆ ปล่อยให้ลมทุ่งลูบไล้ผิวหน้า ความเหนื่อยล้าทางกายค่อย ๆ จางไป แทนที่ด้วยการใช้ความคิดที่เฉียบคมและนิ่งสงบ เขาไม่ได้กลัวแผนสกปรกของบักรุ่ง แต่เขากำลังคิดหาวิธีที่จะเปลี่ยนอุปสรรคเหล่านั้นให้กลายเป็นบทพิสูจน์ศักดิ์ศรีของเขาเอง

“ปิ๊... ไม่ว่าวันแข่งจะเกิดอะไรขึ้น หรือบักรุ่งจะทำอะไร ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ...” กริชลืมตาขึ้นมองหน้าสาวบ้านนาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ด้วยแววตามุ่งมั่น 

“ผมจะไม่มีวันยอมแพ้ และผมจะไม่ยอมให้ที่ดินของย่าต้องเปื้อนด้วยการโกงของคนอย่างมัน ผมจะเอาชนะมันด้วยมือสองข้างและวิชาที่ปิ๊สอนผมนี่แหละ” อิปิ๊ยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและชื่นชม 

“ปิ๊เชื่อใจอ้ายจ้า... เอ้า พักผ่อนซะอ้าย อีกงีบเดียวแดดกะสิร่มแล้ว ปิ๊สิพาไปดูมัดกล้าสูตรพิเศษที่จะทำให้อ้ายปักได้ไวกว่าเดิมสองเท่า”

กริชพยักหน้าแล้วเอนกายลงนอนบนแคร่ไม้ไผ่ เสียงลมพัดใบหูกวางดังสม่ำเสมอสลับกับเสียงจิ้งหรีดเรไรที่ร้องเบา ๆ ในช่วงบ่ายที่เงียบสงบ เขาหลับตาลงเพื่อเก็บออมพลังงาน เขารู้ดีว่านี่คือความสงบก่อนพายุครั้งใหญ่จะมาถึง และเขาก็พร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับมัน ไม่ใช่ในฐานะสถาปนิกผู้มาเยือน แต่ในฐานะคนทำงานที่พร้อมจะปกป้องแผ่นดินนาสีทองด้วยศักดิ์ศรี

 อีกฟากหนึ่งของหมู่บ้านโคกอีแหลว ณ กระท่อมท้ายสวนข้างคอกควายของกำนันพงษ์ บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและกลิ่นคาวของแผนร้าย บักรุ่ง นั่งยอง ๆ อยู่บนขอนไม้ สองมือของเขาไม่ได้จับมัดกล้าขึ้นมาฝึกซ้อมเหมือนอย่างที่กริชทำ แต่เขากำลังขะมักเขม้นอยู่กับการผสม "สูตรโกง" ลงในถังพลาสติกใบใหญ่

“ลูกพี่... เอาอีหลีเบาะ ถ้าผู้ใหญ่บ้านจับได้เฮาสิซวยเด้อ” สมุนมือขวาของบักรุ่งเอ่ยถามเสียงสั่น พลางมองดูน้ำสีคล้ำ ๆ ในถังที่ส่งกลิ่นฉุนกึก

“มึงสิกลัวอีหยัน ถ้าขืนปล่อยให้ไอ้หน้าขาวนั่นมันดำนาชนะ มันกะสิได้หน้า ได้ใจคนในหมู่บ้าน และที่สำคัญ... มันสิแย่งปิ๊ไปจากกู” บักรุ่งสบถเสียงต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความริษยา 

“กูสิเฮ็ดให้มันฮู้ว่า ทุ่งนาสีทองหม่องนี้ มันบ่แม่นที่สำหรับคนสำอางแบบมัน”

บักรุ่งไม่ได้สนใจการฝึกซ้อม เพราะเขามั่นใจในความไวของตัวเองที่ทำมาตั้งแต่เด็ก แต่สิ่งที่เขากลัวคือ "หัวใจ" ของอิปิ๊ที่ดูจะเอนเอียงไปทางกริชมากขึ้นทุกวัน แผนการของเขาจึงไม่ใช่แค่การชนะดำนา แต่คือการ "ทำลาย" กริชให้เสียหน้าจนอยู่ต่อไม่ได้ ในถังใบนั้นบักรุ่งผสมทั้ง ปุ๋ยเคมีสูตรเข้มข้น ที่มีฤทธิ์กัดผิวหากสัมผัสนาน ๆ และ ผงหมามุ่ย ที่เขาแอบไปเก็บมาจากป่าละเมาะท้ายหมู่บ้าน

“มื้อวันแข่งเช้ามืด ก่อนที่พวกมันสิมาถึงนา กูสิเอาไอ้พวกนี้ไปโรยไว้ในเลนฝั่งที่มันต้องแข่ง” บักรุ่งแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“พอเท้ามันเหยียบลงไป โคลนมันสิเริ่มร้อน และความคันสิแล่นเข้าสู่เส้นเลือด มันสิดำนาบ่ได้แม้แต่กอเดียว ยิ่งมันดิ้นมันกะยิ่งคัน ยิ่งมันเกามันกะยิ่งเสียเวลา... ฮ่า ๆ”

“แล้วถ้าปิ๊ลงไปโดนด้วยล่ะพี่” สมุนอีกคนถามด้วยความกังวล

“กูคำนวณไว้แล้ว ลู่แข่งมันแยกกันชัดเจน กูสิโรยเฉพาะฝั่งไอ้กริชเท่านั้น ฝั่งปิ๊กูสิให้ลุงหวังไถดินใหม่ ๆ ให้ปักง่าย ๆ เลยล่ะ” บักรุ่งหัวเราะร่วนอย่างย่ามใจในแผนการ

ทางด้านนาสีทอง ลุงหวังที่กำลังเดินเช็กความเรียบร้อยของเครื่องยนต์รถไถอยู่ใกล้ ๆ เถียงนา สังเกตเห็นเงาวับ ๆ แวม ๆ ของไฟมอเตอร์ไซค์บักรุ่งที่ขับวนเวียนอยู่แถวทางเข้าป่าท้ายนา แกเป็นคนแก่ที่ผ่านโลกมามาก จึงเริ่มสะกิดใจในความเงียบผิดปกติของขาโจ๋ประจำหมู่บ้าน

“หลานกริช... หลานปิ๊...” ลุงหวังเดินเข้ามาหาทั้งสองที่แคร่ใต้ต้นหูกวาง “เมื่อกี้ลุงเห็นบักรุ่งมันขับรถวนไปวนมาแถวนี้ แววตามันบ่แม่นคนสิมาเบิ่งนาธรรมดาเด้อ ลุงว่าคืนนี้เฮาต้องระวังตัวกันหน่อยแล้วล่ะ” กริชลุกขึ้นนั่ง แววตาที่เคยอ่อนล้ากลับมาตื่นตัวทันที 

“มันคงเริ่มลงมือแล้วสินะครับลุง...”

“อ้ายกริชบ่ต้องห่วง” อิปิ๊กำหมัดแน่น “ถ้ามันกล้ามาเล่นสกปรกในที่นาของย่าบุญมา ปิ๊สิสั่งสอนให้มันฮู้สำนึกเอง”

กริชมองออกไปในความมืดที่เริ่มปกคลุมท้องทุ่ง เขาไม่ได้หวาดกลัว แต่ในสมองของสถาปนิกเริ่มวางแผน "ซ้อนกล" เพื่อรับมือกับสิ่งที่มองไม่เห็นใต้โคลนตม คืนนี้จะเป็นคืนที่ยาวนานที่สุดก่อนที่ศึกแห่งศักดิ์ศรีจะเริ่มต้นขึ้นในวันรุ่งขึ้น