ตอนที่ 25: แผนซ้อนกลกลางดึก

ตอนที่ 25: แผนซ้อนกลกลางดึก 

บรรยากาศกลางทุ่งนาสีทองยามดึกสงัด มีเพียงเสียงกบเขียดที่ร้องระงมขานรับลมหนาวจาง ๆ แสงจันทร์เสี้ยวสาดส่องพอให้เห็นความวับแวมของผิวน้ำในนาที่เพิ่งถูกนวดจนเลนเนียนกริบ ทันใดนั้น เงาตะคุ่มของชายสามคนก็ค่อยๆ ย่องผ่านพุ่มข่อยเลาะมาตามคันนาอย่างเงียบเชียบ

“เบา ๆ แหน่บักหลอย มึงสิเหยียบกิ่งไม้ตายหยังดุแท้วะ” บักรุ่ง กระซิบเสียงต่ำพลางดุสมุนคู่ใจ ในมือกำถุงกระสอบปุ๋ยใบเล็กที่มี “สูตรนรก” ทั้งปุ๋ยเคมีกัดผิวและผงหมามุ่ยที่เข้มข้นจนแค่ลมพัดผ่านก็อาจจะคันไปถึงลำไส้

“พี่รุ่ง... ผมว่ามันเงียบโพดว่ะ (เงียบเกินไปนะ) ” บักหลอยกระซิบตอบพลางกวาดสายตามองไปทางเถียงนาที่มืดสนิท

“เงียบน่ะดีแล้ว ไอ้สถาปนิกหน้าขาวนั่นมันคงหลับฝันถึงไอแพดมันอยู่พู้นล่ะ ส่วนปิ๊ป่านนี้กะนอนฝันดี” บักรุ่งแสยะยิ้มด้วยความย่ามใจ 

“มึงสองคนไปรอที่รถ กูสิจัดการโรยเครื่องปรุงสูตรพิเศษใส่ในลู่แข่งมันคนเดียว มื้ออื่นสิได้เบิ่งหมาดิ้น... เอ๊ย เบิ่งหมากริชเต้นระบำกลางตม”

บักรุ่งค่อยๆ ก้าวลงไปที่ขอบแปลงนาฝั่งที่กริชต้องใช้แข่ง เขาเอื้อมมือลงไปในกระสอบ เตรียมจะสาดผงหมามุ่ยลงในเลน ทว่า... ทันทีที่เท้าของเขาเหยียบลงบนดินนิ่มๆ ที่ดูเหมือนโคลนธรรมดา

กริ๊งงงง กริ๊งงงงงง

เสียงกระดิ่งคอวัวที่ผูกติดอยู่กับเส้นเอ็นใสๆ ที่กริชขึงไว้รอบแนวเขตนาในระดับต่ำกว่าผิวน้ำดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุ่ง ไม่เพียงเท่านั้น แสงไฟสปอตไลต์พลังงานแสงอาทิตย์ที่กริชแอบติดตั้งไว้บนยอดต้นหูกวางก็สว่างวาบขึ้นมาทันที ราวกับมีคนเปิดสวิตช์สนามฟุตบอล

“เฮ้ย อีหยังวะ” บักรุ่งตกใจจนสะดุ้งตัวลอย กระสอบในมือหลุดร่วงลงพื้น

“อ้าวนึกว่านกกระยางที่ไหนแอบมาขโมยปลากลางดึก ที่แท้กะเป็นนกกระจอกนี่เอง”

เสียงทุ้มกังวานของกริชดังมาจากเถียงนาที่อยู่ไม่ไกล เขาเดินออกมาจากเงามืดพร้อมกับอิปิ๊และลุงหวังที่ถือจอบถือเสียมติดมือมาด้วย กริชไม่ได้อยู่ในชุดนอน แต่เขาอยู่ในชุดพร้อมทำงาน และในมือถือโทรศัพท์ที่กำลังเปิดโหมด “บันทึกวิดีโอ” ค้างไว้

“ไอ้กริช ปิ๊ ลุงหวัง” บักรุ่งหน้าซีดเผือดพยายามจะวิ่งหนีแต่ดันสะดุดเส้นเอ็นที่กริชขึงไว้ซ้อนกันเป็นตาข่ายจนล้มคะมำลงไปในตม...

“โอ๊ยยย ฮ่วย อีหยังวะ มันคัน ๆ ยิบ ๆ” บักรุ่งตะโกนลั่นพลางตะเกียกตะกายขึ้นมาจากโคลน

“กะฝีมือเจ้าของนั่นล่ะบักรุ่ง” อิปิ๊ยืนเท้าสะเอวหัวเราะร่วน 

“อ้ายกริชเพิ่นคำนวณไว้แล้วว่าคนนิสัยเสียแบบมึงต้องมาแผนนี้ เพิ่นเลยขึงเส้นเอ็นติดกระดิ่งไว้รอบนา ใครแอบย่องมาผีสิบ่หลอกหรอก แต่กระดิ่งสิดังบอกก่อน”

“บักรุ่งเอ๊ย... เขาเรียกว่ากรรมตามสนองไวปานติดเทอร์โบ” ลุงหวังพูดพลางส่ายหน้า 

“ผงหมามุ่ยที่มึงตั้งใจจะแกล้งเขาน่ะ มึงกินเองเต็มๆ เลยเด้นั่น” บักรุ่งเริ่มเกาตามแขนตามขาดิ้นพล่านไปมาปานโดนน้ำร้อนลวก 

“ช่วยกูแน่ โอ๊ย มันแสบ มันร้อน บักหลอยช่วยกู” กริชเดินเข้ามายืนที่ขอบคันนา มองดูบักรุ่งที่กำลังเต้นเร่า ๆ อยู่ในตมด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงความเหนือชั้น 

“บักรุ่ง... ผมบอกคุณแล้วไงว่าผมเป็นสถาปนิก งานของผมคือการป้องกันความเสี่ยง และคุณคือความเสี่ยงที่ผมคำนวณไว้เป๊ะที่สุด” กริชชูโทรศัพท์ขึ้นมา 

“วิดีโอนี้ถ้าส่งให้พ่อกำนันพงษ์ดูตอนประชุมผ้าป่าพรุ่งนี้เช้า คุณว่าท่านสิทำหน้ายังไง หรือสิให้ผมส่งให้พ่อผู้ใหญ่บ้านแจ้งข้อหาบุกรุกและพยายามทำลายทรัพย์สินดี”

“อย่าเด้ออ้าย ผมกราบล่ะอ้ายกริช ลบวิดีโอเถอะ ผมสิยอมทุกอย่าง” บักรุ่งร้องอ้อนวอนพลางเกาพุงรัวๆ จนผิวเริ่มแดง

“ได้...” กริชแสยะยิ้มแบบนักเลงบ้านทุ่งที่เริ่มซึมซับวิถีคนจริง 

“แต่มีข้อแม้ มื้อแข่งพรุ่งนี้ คุณต้องแข่งด้วยความยุติธรรม และห้ามตุกติกแม้แต่นิดเดียว ส่วนเรื่องหมามุ่ย... ปิ๊ มีสูตรแก้ไหม” อิปิ๊ยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“มีจ้าอ้าย... แต่ต้องใช้ ‘ขี้ควายสด’ ผสมน้ำมะนาวพอกตัวไว้สิบนาทีเด้อ ถึงสิหายคัน”

สุดท้ายบักรุ่งต้องแบกสังขารที่ทั้งแสบทั้งคัน กลับไปนอนแช่น้ำยาแก้แพ้ที่บ้าน ทิ้งไว้เพียงกระสอบปุ๋ยที่เป็นหลักฐานคาหนังคาเขา กริชมองตามหลังคู่ปรับไปด้วยความรู้สึกสะใจเล็กๆ

“อ้ายกริช... อ้ายนี่ร้ายกว่าที่ปิ๊คึดเนาะ” อิปิ๊เอ่ยชมพลางยิ้มตาหยี 

“เทคโนโลยีเซนเซอร์กระดิ่งคอวัวนี่มันใช้ได้ผลอีหลี”

“กะสถาปนิกบ้านนานี่ครับปิ๊เราต้องใช้ต้นทุนต่ำแต่ประสิทธิภาพสูง” กริชตอบพลางยืดอก

 “คืนนี้เราไปนอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ศึกจริงรออยู่ ผมจะถล่มมันกลางงานผ้าป่าให้ดู”

ยามดึกในนาสีทองกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง แต่คราวนี้ความมั่นใจของกริชพุ่งสูงถึงขีดสุด เขาไม่ได้ชนะแค่บักรุ่ง แต่เขาชนะความกลัวในใจตัวเอง และพร้อมแล้วที่จะปักดำทุกความหวังลงบนแผ่นดินนี้ในวันรุ่งขึ้น

กลางดึกที่เงียบสงัด ณ บ้านทรงไทยปั้นหยาหลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน เสียงมอเตอร์ไซค์วิบากของบักรุ่งดังกระหืดกระหอบเข้ามาจอดใต้ถุนบ้านอย่างไม่เป็นจังหวะ บักรุ่งกะเผลกลงจากรถในสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อผ้าเปื้อนโคลนสีดำปี๋ ตั้งแต่หัวจรดเท้ามีเศษหญ้าและผงสีขาวๆ ติดเต็มไปหมด แต่ที่หนักกว่านั้นคืออาการ “ดีด” ดิ้นพล่านเหมือนโดนผีเข้า

“โอ๊ย คัน คันอีหลี อีหลอแท้วะ บักหลอย มึงหาซีม่ามาให้กูแหน่ โอ๊ยยย” บักรุ่งร้องลั่นพลางใช้เล็บเกาแขนเกาขาจนผิวหนังเริ่มขึ้นปื้นแดง

เสียงเอะอะโวยวายทำให้ไฟชั้นบนของบ้านเปิดพรึ่บ กำนันพงษ์ ในชุดนุ่งผ้าขาวม้าผืนเดียวเดินลงบันไดมาด้วยสีหน้าบูดบึ้งจัด แสงไฟนีออนใต้ถุนบ้านเผยให้เห็นสภาพลูกชายตัวดีที่กำลังเอาหลังขูดกับเสาบ้านราวกับหมีคันเกา

“บักรุ่ง! มึงไปเฮ็ดอีหยังมา” เสียงตวาดทรงพลังของกำนันทำเอาสมุนสองคนที่ตามมาถึงกับสะดุ้งโหยง

“พ่อ... ช่วยรุ่งแหน่ รุ่งโดนพวกมันเล่นงาน รุ่งคันไปเบิดทั้งตัวแล้ว” บักรุ่งคร่ำครวญ น้ำตาเล็ดด้วยความแสบร้อน

กำนันพงษ์เดินเข้ามาใกล้ กลิ่นฉุนของปุ๋ยเคมีผสมกับกลิ่นสาบของผงหมามุ่ยโชยเข้าจมูก แกเป็นคนทำนามาก่อน มีหรือจะดูไม่ออกว่าไอ้ผงพวกนี้มันคืออะไร กำนันมองกระสอบปุ๋ยที่ขาดวิ่นในมือลูกชายแล้วก็ตบเข่าฉาดด้วยความโมโห

“กูว่าแล้ว! มึงแอบไปเล่นสกปรกเขาใช่ไหมบักรุ่ง!” กำนันพงษ์ชี้หน้าด่า “กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปวุ่นวายกับนาสีทอง ย่าบุญมาน่ะเพิ่นมีบารมี หลานเพิ่นกะคนมีความรู้ มึงสิไปสู้เขาได้จั่งใด๋!”

“กะรุ่งอยากให้มันแพ้นี่พ่อ! มันมาแย่งปิ๊ มันมาทำเก่งข้ามหน้าข้ามตาเฮา...”

“โง่ มึงมันโง่ซ้ำโง่ซาก” กำนันพงษ์ด่าซ้ำพลางส่ายหน้า “ไปวางแผนแกล้งเขา แต่ดันโดนเขาดัดหลังตกหลุมเจ้าของเนี่ยนะ เสียชื่อลูกกำนันเบิด! มึงเห็นไหมว่าเขามีสมอง เขาบ่ได้ใช้แต่แฮงคือมึง มึงไปย่องนากลางดึก เขาวางกับดักรอรับน้องจนมึงหน้าทิ่มแบบนี้ มึงยังคิดว่ามึงสิชนะเขาได้อยู่อีกเบาะ”บักรุ่งนิ่งเงียบ หน้าเสียยิ่งกว่าเดิมเพราะความแสบคันเริ่มทวีคูณ

“คนอย่างมึงน่ะ ถ้าสิชนะเขา ต้องชนะด้วยฝีมือ ให้คนเขาเห็นว่ามึงเก่งจริง ไม่ใช่ไปแอบทำตัวเป็นหัวขโมยกลางดึกแบบนี้” กำนันถอนหายใจยาวพลางหันไปสั่งแม่บ้าน “ไปเอาเหล้าขาวกับเสลดพังพอนมาทาให้มันไป๊! มื้ออื่นถ้ามึงไปแข่งแล้วดำนาบ่ได้เพราะมัวแต่เกา กูสิให้มึงไปขอขมาอ้ายกริชเขากลางงานผ้าป่าให้เบิ่ง!”

บักรุ่งได้แต่กัดฟันข่มความคันและความอายไว้ในใจ แผนที่วางไว้พังไม่เป็นท่า แถมยังโดนพ่อด่าซ้ำเติม สายตามุ่งร้ายของเขายังไม่หายไป แต่มันถูกฉาบไว้ด้วยความกลัวลึกๆ ต่อ "สถาปนิกไฮเทค" ที่เขาเคยสบประมาทไว้

คืนนั้นทั้งคืน บักรุ่งไม่ได้นอนพักผ่อนอย่างที่ตั้งใจ เขาต้องนั่งแช่น้ำยาเขียวและทายาแก้คันจนตัวซีด ในขณะที่อีกฟากของทุ่งนา กริชนอนหลับอย่างเป็นสุขท่ามกลางเสียงเพลงของธรรมชาติ พร้อมที่จะตื่นขึ้นมาคว้าชัยชนะในวันรุ่งขึ้น