ตอนที่ 27 : ขิงก็ราข่าก็แรง

ตอนที่ 27 : ขิงก็ราข่าก็แรง 

บรรยากาศกลางทุ่งนาสีทองเริ่มทวีความร้อนแรงไม่ใช่แค่จากแสงแดด แต่จากฝีปากของเจ้าถิ่นอย่างบักรุ่งที่ยืนประจันหน้ากับกริชอยู่ที่หัวนา แม้ตามเนื้อตัวจะลายพร้อยและบิดตัวไปมาด้วยความแสบคัน แต่บักรุ่งก็ยังไม่วายพ่นน้ำลายแซะหนุ่มกรุงไม่เลิก

“เฮอะ ฟิตเปรี๊ยะปานนักมวยโอลิมปิกเนาะอ้ายกริช” บักรุ่งเบะปากพลางมองกล้ามแขนกริชด้วยสายตาหมั่นไส้ 

“แต่ระวังเด้อ... ดำนาบ่ใช่ยกเวทพอกล้ามสวย ลงไปเดี๋ยวเดียวหลังกะเดาะ ขากะสั่น สงสัยสิได้หามส่งโรงหมอตั้งแต่ครึ่งนาล่ะมั้ง ปิ๊เอ๊ย... เตรียมยาดมไว้ถ่าอ้ายหน้าขาวของเจ้าโลด” กริชนิ่งสงบเขาเพียงแค่จัดระเบียบผ้าขาวม้าที่เอวให้กระชับ ไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูดแต่สายตาที่จ้องกลับนั้นนิ่งลึกจนบักรุ่งเริ่มใจสั่น

“บักรุ่ง หยุดปากเสียเดี๋ยวนี่เด้อ” อิปิ๊ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างกริชเอ็ดเสียงเขียวจนหน้าดำหน้าแดง 

“เจ้าของนั่นล่ะ สภาพคือจั่งหมาถืกน้ำร้อนลวกขนาดนี้ ยังสิมีแฮงมาแซะผู้อื่นอยู่อีกเบาะ เอาเวลาไปกังวลเถอะว่าสิเกาหรือสิปักให้มันจบทันเพิ่น กล้าอ้ายกริชปักลงดิน แต่กล้ามึงน่ะสิลอยตุ๊บป่องประจานเจ้าของ”

“โธ่ปิ๊... เจ้ากะเข้าข้างแต่มัน” 

บักรุ่งบ่นอุบอิบพลางเอื้อมมือไปขยี้แผ่นหลังที่คันยิบๆ ทันใดนั้น เสียงไมค์ลอยจากเถียงนาที่พ่อผู้ใหญ่บ้านถืออยู่ก็ดังวืดวาดขึ้นมาขัดจังหวะ

“เอ้า ตระเตรียมตัวเด้อทั้งสองฝ่ายแดดสิอ้อมข้าวแล้ว มัวแต่ถ้อยทีถ้อยคำกันอยู่นั่นสิบ่จบค่ำมืดเสียก่อน” พ่อผู้ใหญ่บ้านตะโกนป่าวประกาศ

 “ชาวบ้านเพิ่นมารอเบิ่งเบิดหมู่บ้านแล้ว กองยาวกะรัวจนมือสิพอง ลงไปประจำลู่แข่งเดี๋ยวนี้” กริชหันมาสบตากับอิปิ๊อีกครั้ง เธอเอื้อมมือมาบีบต้นแขนเขาแน่นๆ เป็นเชิงให้กำลังใจ 

“อ้ายกริช... ปิ๊เชื่อมืออ้ายเด้อ เฮ็ดให้คนทั้งหมู่บ้านเห็นว่า สถาปนิกบ้านนาคนนี้บ่ใช่มีดีแค่ในตำรา” กริชพยักหน้า ก่อนจะก้าวลงสู่โคลนตมที่เย็นเฉียบและอ่อนนุ่ม เขารู้สึกถึงแรงดึงดูดของแผ่นดินบรรพบุรุษที่กำลังรอรับการปักชำครั้งใหม่

“ไอ้กริช มึงเตรียมตัวแพ้ได้เลย” บักรุ่งตะโกนท้าทายพลางก้าวลงไปในลู่ข้างๆ สภาพทุลักทุเลเพราะมัวแต่ห่วงหน้าพะวงหลังเกาตามตัว

“นักกีฬา... เข้าที่” เสียงผู้ใหญ่บ้านประกาศ กริชก้มตัวลงมือซ้ายคว้ามัดกล้าข้าวที่ชุ่มน้ำ มือขวาเตรียมพร้อม แผ่นหลังของเขาเหยียดตรงขนานกับผิว น้ำเป๊ะตามองศาที่คำนวณไว้ในใจ

ปี๊ดดดดด

สิ้นเสียงนกหวีดที่ดังก้องไปทั่วทุ่งนาสีทอง กลองยาวระเบิดจังหวะรัวกระหน่ำ “ตึก-โป๊ะ-ตึก-ตึก!” บักรุ่งพุ่งตัวราวกับติดสปริง ปักพึ่บพั่บจนน้ำโคลนกระจาย ในขณะที่กริชเริ่มขยับตัวด้วยความนิ่งและจังหวะที่สม่ำเสมอประดุจเครื่องจักร  บรรยากาศรอบนาสีทองพุ่งทะลุจุดเดือด ชาวบ้านโห่ร้องเชียร์กันจนคอโป่ง

บักรุ่ง พุ่งตัวทะยานออกไปเหมือนม้าดีดกะโหลก มือปักพึ่บพั่บราวกับพายุหมุน น้ำโคลนกระเด็นเซ็นซ่านไปทั่วทิศทาง เขาอาศัยความชำนาญพื้นที่ทิ้งห่างกริชไปหลายช่วงตัวภายในเวลาไม่ถึงนาที

"เบิ่งพู้นบักรุ่งมันสิเหาะแล้วอ้ายกริช" เสียงสมุนบักรุ่งตะโกนโห่ฮาอย่างสะใจ

ในขณะที่กริชยังคงนิ่งสงบ เขาเคลื่อนไหวช้ากว่าในตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด แต่ทุกท่วงท่านั้นเปี่ยมไปด้วยสมาธิ เขาหายใจเข้า-ออกตามจังหวะการก้ม จังหวะมือของเขา “จิก-ปัก-ถอย” สม่ำเสมอเป๊ะจนแถวข้าวที่ปักออกมาตรงแน่วเป็นระเบียบสวยงาม แตกต่างจากฝั่งบักรุ่งที่เร่งจนแถวเริ่มคดเคี้ยวไปมา

แต่แล้ว... ความสะใจของบักรุ่งก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเขาถอยหลังมาถึงช่วงกลางแปลงนา ซึ่งเป็นจุดที่เมื่อคืนเขาสะดุดเส้นเอ็นจน "ทำถุงผงหมามุ่ยหก" กระจายไว้เต็มโคลน

ทันทีที่เหงื่อไหลซึมเข้าสู่รอยเกาเดิมที่ระคายเคืองอยู่แล้ว ผสมกับเท้าที่เหยียบย่ำลงไปขยี้เอาผงหมามุ่ยที่จมอยู่ใต้เลนให้ฟุ้งกระจายขึ้นมาปะทะกับขาแข้งที่เปลือยเปล่าความ"นรก" ก็เริ่มต้นขึ้น

"อึก... ฮ่วย" บักรุ่งเริ่มเสียอาการ เขาหยุดปักไปชั่วครู่ มือซ้ายที่ถือมัดกล้าเริ่มสั่นพั่บ ๆ ความรู้สึกเหมือนโดนเข็มนับล้านเล่มทิ่มแทงบวกกับความร้อนระอุพุ่งพล่านจากง่ามเท้าขึ้นสู่ลำตัว

"เป็นหยันบักรุ่ง คือจั่งเต้นระบำอยู่นั่น" อิปิ๊ตะโกนแซวมาแต่ไกล

บักรุ่งเริ่ม "ดีด" หนักขึ้น เขาพยายามจะเกาสีข้างแต่ลืมไปว่ามือเลอะโคลน ผลที่ได้คือโคลนสีดำป้ายเข้าที่หน้าและคอที่มีแผลถลอก ยิ่งป้ายก็ยิ่งคัน ยิ่งคันก็ยิ่งบ้าคลั่ง บักรุ่งเริ่มเต้นเร่า ๆ อยู่กลางนา มือหนึ่งปัก อีกมือหนึ่งเอื้อมไปเกาก้นสลับกับเกาขา ท่วงท่าจาก "เทพเจ้าแห่งนา" กลายเป็น "ลิงโดนน้ำร้อน" ไปในพริบตา

ในขณะที่บักรุ่งกำลังสติแตก กริชที่เดินหน้าด้วยความนิ่งกลับเริ่มขยับเข้าใกล้คู่แข่งขึ้นเรื่อย ๆ รัศมีแห่งความมุ่งมั่นแผ่ออกมาจนชาวบ้านที่เชียร์อยู่เงียบกริบเพื่อลุ้นระทึก

กริชใช้เทคนิคการ "ทิ้งน้ำหนักลงส้นเท้า" เพื่อไม่ให้เท้าจมโคลนลึกเกินไป ทำให้เขาเคลื่อนตัวถอยหลังได้ไวและนิ่งกว่าปกติ เขาขยับผ่านจุดที่บักรุ่งกำลังยืนเกาขาตัวเองอย่างบ้าคลั่งไปด้วยท่วงท่าที่สง่างาม

"ทางนี้มันลื่นหน่อยนะบักรุ่ง... ระวังตัวด้วยล่ะ" กริชพูดนิ่ง ๆ ขณะที่ปักกล้าแซงหน้าคู่ปรับไปอย่างเหนือชั้น

"ไอ้... ไอ้กริช มึง... โอ๊ยยย คันคักคันแนแท้วะ" บักรุ่งตะโกนเสียงหลง ทรงตัวไม่อยู่เพราะมัวแต่ใช้เท้าซ้ายขยี้เท้าขวาจนเสียหลัก "โพล๊ะ" ร่างของขาโจ๋ประจำหมู่บ้านล้มหงายหลังลงกลางแปลงนาสีทอง น้ำโคลนกระจายเต็มปากเต็มคำประจานความพ่ายแพ้ต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน!

กริชเองก็อดกลั้นขำไม่ได้ แต่ก็ไม่เสียสมาธิ เขาปักกล้ากอสุดท้ายลงดินที่ริมคันนาฝั่งเส้นชัยอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยืดตัวขึ้นชูมือกำกล้าที่เหลือหนึ่งกำขึ้นเหนือหัว แสงแดดบ่ายสะท้อนหยดเหงื่อบนแผ่นหลังที่กำยำดูทรงพลังท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีที่ดังกลบเสียงกลองยาว

"อ้ายกริชชนะแล้ว"

 อิปิ๊กระโดดโลดเต้นจนผ้าโพกหัวหลุด แววตาที่มองกริชเต็มไปด้วยความภูมิใจและชัยชนะที่เธอมอบให้เขาตั้งแต่ต้น  ย่าบุญมาประคองถ้วยข้าวมธุปายาสเดินมารอที่หัวนา ยิ้มทั้งน้ำตา

 "ขวัญเอ๊ยขวัญมาหลานรัก... เจ้าพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า แผ่นดินนี้รับฟังคนที่มีความตั้งใจจริง"

กริชเดินลุยโคลนกลับมาท่ามกลางชาวบ้านที่รุมล้อมเข้ามาชื่นชม เขาไม่ได้หยิ่งผยอง แต่เขากลับหันไปมองบักรุ่งที่นอนสภาพดูไม่ได้อยู่กลางนาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยน้ำใจนักกีฬา