Dripping Love น้ำหยดลงหิน หินบอกไม่กินน้อง

Dripping Love น้ำหยดลงหิน หินบอกไม่กินน้อง

last updateHuling Na-update : 2025-10-19
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
67Mga Kabanata
3.2Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

‘ถ้าลูบเกียร์แล้วจะได้เป็นเมียวิศวะ แล้วถ้าหนูลูบเฮียละคะจะเป็นเมียเฮียได้อะเปล่า!!!’ เมื่ออยากลูบเกียร์ตั้งใจฝากตัวเป็นเมียวิศวะ แต่พลาดท่าตกหลุกลึก พร้อมอุทานว่าเหี้ย...ฉันก็ได้เป็นเมียพี่เขาสมใจ

view more

Kabanata 1

PROLOGUE

I never believed that life could collapse in a single sentence.

Until today.

"Ms. Reyna. Your daughter's test results are in. But they are not what we had hoped for."

Dr. Morrison spoke my name with practiced caution. He set a thin folder on the table but did not open it.

My heart lurched into my throat. "What do you mean?"

"Kirana has Diffuse Intrinsic Pontine Glioma. A tumor growing in the brainstem." He spoke slowly, but each word landed like a hammer against my chest. "The tumor is highly aggressive, and its location makes surgery impossible. Medically speaking, this is a terminal condition."

I said nothing.

Too shocked to hear the information the doctor had given me.

"Kirana is only four years old," I whispered. My own voice sounded foreign to me, flat and hollow, as though it belonged to someone else. "She is only four years old, Doctor. This cannot be happening."

"I understand how devastating this must be..."

"No." I shook my head. "You don't understand, Doctor. Kirana is four years old. Last week she asked me to buy her red shoes. Yesterday she asked me to teach her how to paint butterflies." My voice fractured at the edges. "My daughter is healthy. How does a child like that suddenly have a brain tumor?"

"DIPG often presents without obvious symptoms in the early stages." Dr. Morrison held my gaze with eyes that carried a familiar exhaustion, the kind worn by someone who had delivered news like this too many times. "Recurring headaches, blurred vision, difficulty with balance. All of it is consistent with how this tumor develops."

My chest tightened until I nearly forgot how to breathe.

"How long does my daughter have?"

Dr. Morrison did not answer immediately. He opened the folder and studied the pages dense with numbers and terminology I could not fully decipher.

But I did not need to understand any of it. I only needed one number.

"Approximately one month," he said quietly. "Perhaps slightly longer if her condition remains stable."

"One month?"

One month. Thirty days. I was going to lose my daughter within that window of time. Kirana, the only reason I had continued living after everything else had been taken from me.

"Is there nothing else we can try?" My voice dropped lower, more pleading than I intended. "Chemotherapy? Radiation? Anything, Doctor."

"Radiation therapy can slow the progression of symptoms, but it cannot cure her." He chose his words with care. "What we recommend is allowing Kirana to spend the time she has left in happiness, free from invasive procedures that would only cause her small body unnecessary suffering."

Something pressed against my ribs from the inside, as though the entire weight of the world had decided to settle on my chest all at once.

Dr. Morrison rose from his chair. A signal that the consultation had ended.

"Ms. Reyna."

I stood as well, reached for my bag and turned to face him.

"I do not wish to offer you false hope. But there is something you should know. A medical research project has recently emerged focused specifically on DIPG cases. It is still in the trial phase, and no confirmed successes have been documented yet. But the research continues to advance, and they are still considering new participants."

For the first time since stepping into that room, I looked at him directly.

"You mean there is a chance Kirana could recover?"

"I cannot promise anything." He shook his head gently. "But if you are willing, I can give you their contact."

My hands trembled as I accepted the card he offered.

"Thank you," I said. "I will not let a single chance slip by. Not one."

---

"Mama!"

Kirana leapt down from the waiting room chair the moment she saw me, her beloved white rabbit tucked firmly in her arms.

"You took so long! I was so bored," she declared, her little face arranged into an exaggerated pout.

I knelt and pulled her into my arms, tighter than usual, tight enough that she let out a small squeak of protest.

"I'm sorry, sweetheart. The doctor had a lot to discuss."

Kirana tilted her head back and studied my face with her wide, serious eyes. "Why are your eyes red? Did you cry, Mama?"

"Mama was just cold, sweetheart" I smiled, or tried to. "The air conditioning was too strong inside."

She did not look entirely convinced, but she asked nothing more. Kirana had always been that way, more perceptive than any child her age had the right to be.

"What did the doctor say about me?" she asked suddenly. "Is everything okay?"

My breath caught in my throat. How could I explain to such a small child that he only had thirty days left?

"You are healthy, Sweety." I lied. "Everything is fine. Mama will make sure of it."

"That's good!"

We walked out together. Kirana held my hand and chattered about her rabbit, who had apparently grown very tired of waiting. I listened, nodded, laughed in the right places. But inside, something was breaking slowly, the way glass cracks before it shatters.

"Mama." Kirana tugged at my hand. "Kirana's birthday is coming up in this month."

"I know, sweetheart." My voice barely came.

"Will Daddy come this year?" Her eyes lit up. "I promises to be a good daughter. No fussing, no crying, no asking for too many things." She scrunched her nose with grave sincerity. "As long as Daddy comes to mybirthday."

I stopped walking.

Kirana's request was enough to destroy the rest of my strength. A reminder that Arvan Hargrove, Kirana's father, my husband, had never truly acknowledged our existence.

"Mama will try to talk your Dad, okay?" I forced a smile. "Let's go home now. It's getting late."

---

I called after Kirana had fallen asleep.

Arvan Hargrove, CEO of Hargrove Group, the man who had not set foot in this house for nearly two months. His number still sat at the top of my contacts. Not because I missed him, but because Kirana often borrowed my phone just to look at his photograph.

The line rang three times before he answered.

"What?"

His voice was flat. No greeting, no pleasantry. A single word that was sufficient reminder that we were not a real husband and wife. We were two people bound by nothing more than a marriage certificate.

"We need to talk," I said quietly.

"I'm busy."

In the background I could hear the soft clink of glassware, the murmur of distant conversation. He was out somewhere. A business dinner, perhaps. Or perhaps he was with her.

"You haven't come home in nearly two months."

"Because you still haven't signed the divorce papers." His tone shifted, hardening like a door slammed shut. "Lara needs my help with her child right now. Until you sign, there is nothing for us to discuss."

Lara.

That name always sounded like shards of glass to my ears. She was Arvan's first love, the woman who returned after her husband died—complete with a child who made Arvan increasingly forget that he had a wife and daughter at home.

"I'm calling about Kirana."

A beat of silence. "What happened?"

"Kirana is sick." My voice broke on the last word. "The doctor says she has DIPG. A tumor in her brainstem that cannot be operated on."

A long silence followed.

Our marriage had never begun honestly. Four years ago, on the night Lara married another man, Arvan had drunk himself into ruin and called me, then only a colleague, to come collect him from a bar.

What happened next was something neither of us had planned.

Arvan had forced himself on me. The following morning, he accused me of having climbed into his bed deliberately. I tried to explain, but he had already closed himself inside his assumptions.

And when I fell pregnant, he had no choice but to marry me. From that day forward, he treated me as the enemy. He extended that coldness even to his own child.

"Arvan." I pressed my lips together. "The doctor says Kirana has about one month left."

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
67 Kabanata
PROLOGUE
ถ้าการตื้อคือกีฬา...ฉันคงได้แชมป์โอลิมปิก... เพราะอะไรน่ะเหรอ...ฮึฮึ...ฟังนี่นะ~ ฉันชื่อพริกแกงหรือพระนามเต็มคือพิรัญญา พิมลพรรณ ลูกสาวคนสวยของคุณนายงามพริ้ง พิมลพรรณ เจ้าของร้านขายข้าวแกงและอาหารตามสั่งที่รสชาติเด็ดสุดในย่านมหาวิทยาลัย XXแต่บอกเลยว่าร้านนี้ไม่ได้มีดีแค่ข้าวแกง พริกแกงคนสวยก็เด็ดไม่แพ้กัน ฮิ้ววววว~ อวยยศเก้าพุ่มเงินเก้าพุ่มทองให้ตัวเองหนึ่งกรุบและที่สำคัญแม่ฉันได้ทำการเช่าผูกขาดร้านกึ่งฟู้ดคอร์ตในคอนโดสุดหรูหราหมาเห่าอีกด้วย ฉันไม่รู้ว่าแม่ฉันไปเป็นกิ๊กกับนิติคอนโดนี้หรือเปล่า ถึงได้มาง่าย ๆนั่นยังเป็นความลับของคุณนายงามพริ้งคนสวยอยู่ดี แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญอีกต่อไปเมื่อฉันได้พบกับใครคนหนึ่งเข้าล่ะไม่รู้โลกกลมหรือพรหมลิขิตบันดาลชักพาดลให้ฉันได้พบกับรุ่นพี่ในโรงเรียนที่ฉันแอบชอบมาตั้งแต่เรียนม. 1 ตอนนั้นเขาอยู่ม.3 ฉันเป็นเด็กกะโปโลใส ๆ เอาดอกไม้ไปให้เขาตอนวันวาเลนไทน์ ที่สาว ๆ นิยมให้ดอกกุหลาบกับคนหล่อ ๆ กัน และฉันด้วย...แต่ทว่าขนาดช่อที่มันเอ่อ...ค่อนข้างใหญ่ไปนิดนึงนั้นทำให้ชื่อเสียงเรื่องการทุ่มเทให้ผู้ชายของฉันดังขจรขจายไปทั่ว เพราะผ
Magbasa pa
EP.1 I พิเศษใส่ไข่หรือใส่ใจดีคะ
Day 1 ภารกิจเปลี่ยนฉันเป็นแฟนเฮียเช้าวันนี้ฉันตื่นตั้งแต่ตีห้า ลากนังลูกฟูกให้ตื่นมาช่วยกันเมคอัพหน้าตีฟาร่าผมยิ่งกว่าภารกิจระดับจักรวาลเสียอีก เพราะอะไรน่ะเหรอก็วันที่ไปลูบเกียร์ชีวิตเหี้ย ๆ ของอีพริกก็ต้องนอนเดี้ยงไปหนึ่งอาทิตย์ จากนั้นก็ไม่มีเวลาไปเสนอหน้าทำคะแนนกับพี่ปัณณ์น่ะสิ แม้ว่าห้องจะอยู่คนละชั้นกับลูกฟูก แต่ว่าฉันก็ไม่กล้าเอาสภาพโทรม ๆ ของตัวเองไปให้เฮียปัณณ์ของฉันเห็นเด็ดขาดเดี๋ยวจะไม่ประทับใจ“อาจารย์เลื่อนคลาสเรียนบ่าย จะตื่นแต่เช้าทำอะไรมิทราบ” ลูกฟูกที่เป็นช่างผมประจำวันนี้บ่นอ้อลืมเล่าไป ห้องนอนห้องนังลูกฟูกมีสองห้อง และด้วยความที่กลัวเพื่อนเหงาฉันกับจูเน่จึงหอบผ้าหอบผ่อนมานอนบ้านมัน ด้วยการเสนอค่าเช่าที่เหมือนอยู่ฟรีให้แต่คนขี้งกอย่างลูกฟูกไม่มีทางที่จะมีน้ำใจบอกให้อยู่ฟรีเด็ดขาด เรียกได้ว่าเขี้ยวกับเพื่อนเอาไว้เปย์กับผู้เพื่อนเลว!“ฉันไม่ได้เจอเฮียปัณณ์มาหนึ่งอาทิตย์แล้วนะ เดี๋ยวเขาลืมหน้าฉันพอดี อีกอย่างฉันได้ยินว่าเขาเลิกกับแฟนคนที่ร้อยแล้วมั้ง”“ก็เห็นว่าเขาเจ้าชู้ มึงก็ยังปักใจ ถามจริงจะเก็บจิ้นไว้ให้อีเฮียปัณณ์คนเดียวว่างั้น”ลูกฟูกพูดไม่ผิด ถ้าครั้งแรกขอ
Magbasa pa
EP.2 I หินหรือเหี้ย
ฉันยกจานข้าวราดด้วยพริกแกงหมูกรอบแบบพิเศษใส่ไข่ดาว และแน่นอนว่าหมูกรอบของแม่ฉันก็ตักให้ว่าที่ลูกเขยแบบไม่อั้นกลัวไม่อิ่ม และเลือกไข่ดาวฟองใหญ่ที่สุดให้สองฟอง จะได้ฟิตปึ๋งปั๋งซอยบั้นเอวแรงไม่ตก ในหัวคิดมีแต่เรื่องนี้จริง ๆ ผู้หญิงใส ๆ แหละ “นี่น้องพริกแกง...ตักให้ไอ้ปัณณ์ไม่กลัวขาดทุนแบบนี้ คุณแม่ไม่ว่าเหรอจ๊ะ” เรียกชื่อเต็มแบบนี้คุณพี่รินประชดชัวร์ป้าบไม่ต้องสืบเลยแหละ “ไม่ค่ะ” “ไม่ว่า?” “ไม่รู้ต่างหาก-อิอิ” ใช่ถ้าแม่รู้ก็โดนหักเงินน่ะสิ แต่อันที่จริงถ้าใครหล่อจะบริการเป็นพิเศษนิดหน่อยต่างหาก แต่ที่พิเศษสุด ๆ ก็มีแค่คนเดียวคือเฮียปัณณ์เท่านั้นเอง “โธ่...พี่ก็นึกว่าคุณนายงามพริ้งขายข้าวแกงรวยจนให้ลูกสาวแถมให้เยอะ ๆ ก็ว่าจะมาอุดหนุนสามมื้อไปเลย” “ขายข้าวแกงจะไปรวยได้ยังไงพี่ริน นี่พริกก็กำลังช่วยแม่หาวิธีลัดอยู่ค่ะ อยากเป็นคนรวยเหมือนกัน” ฉันส่งสายตาพราวระยับให้กับพี่ริน พี่รินงงอะสิ วิธีลัดคือวิธีอะไรแต่ฉันเตรียมคำตอบเอาไว้อยู่แล้วล่ะ “ทำไม...หนูจะรวยทางลัดแบบเปิดธุรกิจสีเทาเหรอ” พี่รินโน้มหน้าลงม
Magbasa pa
EP.3 I ไม่ได้ใจแต่ได้เลือด
ฉันแยกย้ายกับพี่ ๆ จากนั้นก็ไปเรียนตอนสิบโมงพร้อมกับอัพเดตชีวิตให้กับสองสาวลูกฟูกและจูเน่ฟัง “มีเรื่องจะเม้าท์” “ถ้าบอกว่าเฮียปัณณ์หล่อกูจะตบ” จูเน่รีบดักคอ เพราะทุกวันฉันพูดเรื่องนี้จนมันเอือมระอากันหมดแล้ว “อะไรอ่า...รู้ทันตลอดแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ” ฉันแกล้งหน้ามุ่ย แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงนี่ เฮียปัณณ์หล่อมากโดนใจด้วย อีกอย่างตอนนี้เขาโสดดังนั้นฉันมีสิทธิ์ “หล่อเหี้ย ๆ เลยนะแกวันนี้” “ถ้าไม่มีคำว่าหล่อก็เหี้ยอย่างเดียวแหละกูว่า” “....” ดอกนี้เจ็บ ทำไมทุกคนต้องด่าว่าที่ลูกเขยคุณนายงามพริ้งขนาดนั้น เท่าที่ฟังพี่รินเขาเป็นคนดีมากนะ ยิ่งเห็นว่ารักและปกป้องเพื่อนกันขนาดนั้นจะให้ฉันเลิกรักได้ยังไง “แฟนฉันเป็นคนดีย่ะ” “เขารับมึงเป็นแฟนแล้วหรือไง ตื่นได้แล้วอีพริก มึงก็สวย แต่ว่ามึงวิ่งไล่ตามผู้ชายเอาซะไม่มีค่าเลย” ฮะ...ไม่มีค่าได้ยังไง นี่ไล่ตามผู้ชายก็ใช้เงินนะ แถมแม่งามพริ้งยังลงทุนให้ลูกสาวไปยกกระชับหน้าทำเมโสหน้าใส อ่อนวัยตลอดไปด้วย เฮ้อ...บางทีเพื่อนก็ไม่ให้กำลังใจเลย ให้ตายสิ!
Magbasa pa
EP.4 I ใจกากอย่าปากเก่ง
ฉันร้องเสร็จแล้วพี่รินรีบวางมือจากนั้นก็โวยวายยิ่งกว่าฉันอีก “มีดบาดเลยเจ็บไหม” เจ็บไหมไม่สำคัญ...แต่ฉันจะเป็นลมให้ตายเถอะ...แต่ไม่ได้ต่อหน้าผู้ชายจะเสียศูนย์ไม่ได้เด็ดขาด ฉันจึงหลบสายตาไปอีกทางหนึ่ง พยายามไม่มองเลือด เมื่อก่อนก็ไม่ได้กลัวเลือดหรอก จนไปดูคลิปหนึ่งที่โคตรจะน่ากลัว เป็นคดีฆาตกรรม แล้ววันนั้นก็อ้วกแตกจนเป็นลมแม่ต้องหามส่งโรงพยาบาลเลยทีเดียว “เป็นอะไรไอ้ริน” พี่ปุณณ์เดินเข้ามาพร้อมพี่ปั้นอย่างเป็นห่วง แต่ที่จริงเขาคงเป็นห่วงพี่รินมากกว่าคนไม่ถูกรักเศร้าแปล๊บ “น้องโดนมีดบาด หน้าซีดเลยกลัวเลือดเหรอ” “ไม่...ค่ะ” ต่อหน้าคนอื่นก็อยากเจ๋งอะเนอะ แต่ว่าขาเริ่มอ่อนจนต้องพิงเคาน์เตอร์ครัว “แล้วนั่น...เซจะล้มแล้ว...เป็นอะไร” ฉันบิดปากคว่ำบีบน้ำตาแสร้งดรามาให้พี่ ๆ เขาจะได้ไม่เครียดแทน จะได้ดึงความสนใจตัวเองออกไปจากเลือดตรงปลายนิ้วด้วย “เป็นคนไม่ถูกรัก” “ใช่เวลาเล่นไหมเนี่ย” โดนพี่ปุณณ์ดุเข้าให้อีก สุดท้ายมือฉันก็ถูกดึงไปล้างมือ ก่อนจะถูกลากไปนั่งที่โซฟาแล้วพี่ปั้นเอากล่องปฐมพยาบาลมาให้ ท่ามกลางอีกคนที่
Magbasa pa
EP.5 I อารมณ์ขึ้นก่อนของ 1/2
ฉันเดินตามแรงดึงของเฮียปัณณ์ลงมาด้านล่าง จากนั้นก็โดนลากไปเรื่อยแล้วก็เดินแรงเหมือนจะรีบไปตามควาย ไม่รู้ควายหายหรือว่ายังไงก็ไม่ทราบ ทราบแต่ว่าอีพริกเนี่ยวิ่งตามไม่ทันแล้ว “นี่จะรีบไปตามควายเหรอเฮีย” “จูงควายต่างหาก ควายเดินช้า” ไม่หน้าเปิดช่องให้ด่าเลย จากพริกแกงเผ็ดแซ่บกลายเป็นอีควายพริกไปแล้ว เฮียนี่ปากสุนัขจริง ๆ ฉันเชื่อพี่รินแต่แรกก็จบแล้ว แต่ใจบอกว่ายังชอบอยู่ “เป็นควายก็ดีอะ จะได้มีเขาคนนี้ไง” ฉันพูดพร้อมชี้ไปที่เฮีย กลัวที่ไหนล่ะ นอกจากจะไม่โกรธแล้วยังหยอดกลับด้วยความทะเล้นอีกด้วย ถามว่าจะหยอดถึงเมื่อไหร่ ก็จนกว่าจะใจอ่อนนั่นแหละ “เลิกล้อเล่นได้แล้ว นี่จะจีบถึงเมื่อไหร่” “จีบให้ครบ 21 วัน” ฉันตอบอย่างมุ่งมั่นตอนรอลิฟต์ จากนั้นจะยกคีย์การ์ดขึ้นแตะ แต่อีกคนก็ยึดไปซะอย่างนั้น “เฮีย...ลิฟต์ที่นี่ต้องแตะคีย์การ์ดชั้นใครชั้นมันนะ” “รู้” รู้แล้วเอาไปทำไมล่ะ แล้วแตะคีย์การ์ดชั้นตัวเองอย่างเดียวคืนนี้ฉันจะนอนที่ไหน ไม่ใช่จะทรมานฉันด้วยการนอนหน้าห้องนะ ไม่เด็ดขาดยุงหามแน่
Magbasa pa
EP.5 I อารมณ์ขึ้นก่อนของ 2/2
แหม...เฮีย ก็อุตส่าห์อาศัยช่วงชุลมุนจับเฮียลากเข้าห้องสักหน่อย จะได้ลัดขั้นตอน “ไม่เป็นไรนะ...ห้องพริกมีถุงยางถ้าเฮียกลัวจะไม่พร้อม” เฮียไม่ตอบกลับแต่ดันปิดประตูใส่ บอกให้รู้ว่าอย่ามากวนหากเยอะกว่านี้อาจจะโดนจับโยนไปนอกห้องก็ได้ แต่วันนี้ก็ได้นอนห้องเฮียนะ ฟีลดีไปอีกแบบ แล้วฉันก็ง่วงนอนมาก ๆ แล้วด้วย จึงดึงผ้าห่มที่เฮียโยนให้จากนั้นก็ปรับโซฟาเบดให้นอนสบาย ปิดไฟในห้องรับแขกแล้วก็นอนเสียเลย อยากให้นอนดีนัก พรุ่งนี้อีพริกจะโพสต์ให้ทั่วเลยว่าได้นอนห้องเฮียปัณณ์ อิอิ! เช้าวันรุ่งขึ้นฉันตื่นมาด้วยเสียงบางอย่างในครัว พร้อมกับกลิ่นไข่ดาวทอดหอมกรุ่น จึงงัดตัวเองขึ้นมาจากโซฟาเบดก่อนจะเห็นชายหนุ่มร่างบึกบึนยืนทำครัวแถมถอดเสื้อด้วย ซี้ด...น้ำลายไหลออกมาเลย คนอะไรขยันอ่อย ฉันรีบควานหาโทรศัพท์มือถือก่อนจะเก็บภาพนี้เอาไว้จากนั้นอัปขึ้นสตอรีทันที #ตื่นมาก็มีคนทำอาหารเช้ารอ...ดีจริง ๆ ฉันอัปภาพด้านหลังที่เป็นเฮียถอดเสื้อจากนั้นก็นอนรอคนกดไลค์ เพราะหุ่นนี่ยิ่งกว่านายแบบอีกนะ J-Junee : ใครอีพริก
Magbasa pa
EP.6 I หินบอกไม่กินน้อง 1/2
วันอาทิตย์แห่งชาติ...หลังจากได้คีย์การ์ดมาก็วิ่งหน้าตั้งไปอาบน้ำที่ห้องจากนั้นก็ลงไปรับคุณนายแม่ขึ้นมากินข้าว นี่คือกิจกรรมประจำสัปดาห์ ซึ่งวันนี้แม่ดูไม่ค่อยเอนจอย อย่างที่เคย“แม่เป็นอะไร”“เป็นคนสวย”ฉันกลอกตา…ก็แน่ล่ะ ฉันได้ DNA ความมั่นหน้ามาจากใครได้อีก ถ้าไม่ใช่จากคนตรงหน้าเนี่ย“กิ๊กทิ้ง?”“ยัง”“ยังไม่ได้ทิ้ง?” ฉันเลิกคิ้วถาม“ยังไม่ได้คบ”ฉันหลุดหัวเราะเบา ๆ ...“โถ...ได้แค่คนคุยเหรอ ไม่ได้คบ สงสาร...นี่แม่หรือว่าเสน่ห์ช่วงนี้ตกไป ควรไปบริหารเสน่ห์หน่อยไหม”เราแกล้งหยอกกันแบบนี้เป็นปกติ แม่ก็หัวเราะ แห้ง ๆ พลางส่ายหัวไปมา ก่อนจะหันมามองฉันด้วยสายตาห่วงใยที่คุ้นเคยฉันอมยิ้มให้แม่ ที่จริงเราหยอกล้อเล่นกันแบบนี้
Magbasa pa
EP.6 I หินบอกไม่กินน้อง 2/2
POV ปัณณ์ เช้าวันจันทร์ที่ร้านข้าวแกงแม่งามพริ้งวันนี้ดูเงียบแปลก ๆ มันเหมือนขาดอะไรไปสักอย่างจนผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน“ไอ้ปัณณ์ทำหน้าส้นตีนแบบนั้น ข้าวแกงไม่อร่อยหรือไง ก็เมนูเดิมที่ชอบ” ไอ้รินไอ้นี่จับสังเกตเก่ง ผมเคี้ยวไปแบบไม่ตอบ แต่ในหัวมันขุ่น ๆ มัว ๆ แปลก ๆ แต่มันยังเซ้าซี้ “ลืมเอาปากมา?”“เสือกจริงนะมึง”“ไอ้นี่กวนส้นตีน...แล้วยังไงเมื่อคืนกับดาวปีสี่วิทยา ส่งสายตาหวานเยิ้มเชียวนะมึง กูเห็น”“หวานเหี้ยอะไร”มันก็ไม่ใช่อย่างที่เห็นแต่ผมไม่อยากอธิบายเบื่อเพราะแม่งนี่ไม่ค่อยเชื่อ ผมขี้เกียจจะเถียง“หรือไม่ใช่ เมื่อคืนมึงอย่ามาพูด ถ้ามีช่องกูก็ว่ามึงน่าจะชวนมาคอนโดด้วยซ้ำ” ซ้ำอะไรอีกก็บอกไม่กินซ้ำแค่ทักทายในฐานะคนรู้จัก“กับน้องพริกแกงนี่ยังไง มึงไม่เอาแน่ใช่ปะ”“กูบอกแล้วแค่น้อง”แค่น้องเหรอวะปัณณ์…แล้วทำไมตอนริมฝีปากเฉียดกันถึงใจสั่นวะภาพนั้นมันวนอยู่ในหัวผมทั้งคืน คิ้วผมขมวดเองโดยไม่รู้ตัว“พูดมากแดกไปเหอะมึง” ผมไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก แต่ว่าไอ้รินมันหยุดที่ไหน“กูเห็นนะว่ามึงพาน้องไปนอนที่ห้องด้วย ยังไงถ้าไม่คิดอะไรก็อย่าให้ความหวังไอ้สัด กูเคยเป็นมาก่อนมันเจ็บแ
Magbasa pa
EP.7 I ตัดใจยากตัดเพื่อนง่ายกว่า
วันอังคารใจฉันที่อยากกลับมาสดใส แต่ความเครียดก็ไม่ยอมจางหายไปสักทีได้แต่นั่งใต้ตึกคณะมองดูนักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาอย่างเซ็ง ๆ“มึงบอกจะตัดใจไม่ใช่หรือไง ทำไมทำหน้าเหมือนไม่ได้แดกข้าวมาสองชาติอย่างนั้น”นังลูกฟูกพูดเกินไปไม่ได้แดกข้าวสองชาติ ได้ตายตั้งแต่สามวันแรกแล้วมั้ง“กูอยู่ระยะทำใจไง” ฉันบอกอย่างเซ็ง ๆ พยายามคิดหาวิธีmove on อยู่อ้อลืมไปฉันถือคติจะไม่แย่งคนที่มีเจ้าของอยู่ หากจะจีบต้องโสดเท่านั้น และต่อให้เป็นคนที่ฉันชอบมากแค่ไหนก็จะตัดใจ“แดกเหล้าไหมมึง”“วันนี้วันอังคารนะ พรุ่งนี้เรียนเช้า วันศุกร์ไหมล่ะ”เรียกได้ว่านี่คือชีวิตในฝันของฉันเลยแหละ เมื่อก่อนเรียนห้าวันหยุดสองวันรู้สึกไม่พอ ทุกวันนี้เรียนสี่วันหยุดสามวันและฉันจะได้นอนเปื่อย ๆ อยู่ห้องได้ฉันไถโทรศัพท์เล่นไปเรื่อย จนกระทั่งเสียงสั่นแจ้งเตือนทำให้หันมองนาฬิกาที่เชื่อมกัอถือเห็นว่ากรุ๊ปไลน์ของเซกเด้ง ทั้งที่ยังไม่ได้อ่านจบนังลูกฟูกก็ตะโกนขึ้น“ยกคลาส...วู้...ปะ” ฉันเข้าไปอ่านให้ละเอียดว่ายกคลาสแล้วมีชดเชยวันไหนหรือเปล่า แต่ว่าวันนี้อาจารย์ติดประชุมเร่งด่วน ทำให้ต้องยกคลาสไปก่อนค่อยโล่งใจ“ไปไหน”“ไปหาอะไรกินไง”“ไ
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status