ANMELDEN
ในช่วงบ่ายของวัน แสงแดดสาดส่องลงมา พร้อมกับสายลมเย็นพัดเบา ๆ ทำให้เงาของต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าอาคารคณะวิศวะพริ้วไหวไปมา
โต๊ะม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้มาหลายปี กลายเป็นที่ประจำของกลุ่มเพื่อนห้าคนที่นั่งกันเป็นประจำแทบทุกวัน มังกรนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้หิน ขาข้างหนึ่งไขว้ อีกข้างเหยียบพื้น มือหนาถือขวดน้ำเย็นยกขึ้นดื่มเกือบหมดขวดในครั้งเดียว ด้วยความเหนื่อยล้าจากการหันหน้าเอาเวลาว่างไปซ้อมฟุตบอลของคณะ “เฮ้ย!!! ไอ้มังกร” สายฟ้าซึ่งนั่งข้างมินตา ยื่นขาออกมาเตะเบา ๆ ที่หน้าขาของมังกร “กูยังไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่ามึงจะลงแข่งบอลคณะจริง ๆ” ไคโรที่นั่งตรงข้ามยกมือกอดอก หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปทำตาหวานให้ขนมจีนที่นั่งใกล้กัน “กูว่ามึงน่าจะไม่ส่างเมา ตอนที่เสือกไปสมัครเข้าชมรมน่ะ” ไคโรพูดเสียงดัง “คนที่ชอบนั่งร้านเหล้าจนดึกดื่น เมาแล้วหลับไม่รู้สึกตัวแบบมึง จะหันมาเล่นบอลได้ยังไงวะ” มินตาและขนมจีนก็หัวเราะออกมาเพราะความไม่อยากเชื่อด้วยเหมือนกัน ก่อนมินตาที่กำลังนั่งพิงไหล่สายฟ้าจะเอ่ยออกมา "แต่มังกรชอบฟุตบอลอยู่แล้ว สำหรับฉันรู้สึกแปลกใจแค่นิดเดียว" มังกรวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้ามองเพื่อนทุกคนด้วยอาการหงุดหงิดเล็กน้อย “เพราะพวกมึงเสือกได้กันเอง กูเลยต้องหาอะไรทำสิวะ” เขาเอ่ยออกมาตรง ๆ น้ำเสียงฟังดูห้วน แต่ก็ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก “จะให้นั่งดูพวกมึงสองคู่ เดี๋ยวกอด เดี๋ยวจูบกันตลอดเวลาเหรอวะ แม่งเลี่ยนฉิบหาย” คำพูดของเขาทำให้ทั้งสี่คนหัวเราะออกมาพร้อมกัน ทว่าพอเห็นเจ้าตัวไม่ตลกด้วย ทุกคนก็หันมองหน้ากันเลิ่กลั่กทันที “สัด!!! มังกร นี่มึงเหงาขนาดนี้เลยเหรอวะ” ฟังดูเหมือนคำพูดติดตลก แต่ทว่าไคโรก็จ้องหน้าเพื่อนนิ่ง ก่อนที่มินตาจะเอ่ยออกมาพลางยิ้มกว้าง แล้วยื่นมือไปจับแขนของขนมจีน “ยังไงฉันกับยัยจีนก็จะไปเชียร์นายให้เสียงดังเลยนะ” ขนมจีนพยักหน้าเร็ว ๆ “ใช่ ๆ เราทำป้ายไฟไปเชียร์มังกรกันเถอะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ป้ายใหญ่ ๆ เขียนชื่อมังกร แล้วก็คำว่า สู้สุดใจนะมังกรเพื่อนรัก อะไรแบบนั้น” มินตาดวงตากลมโตเป็นประกายตามไปด้วย รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาร้านทำป้ายไฟด้วยสีหน้าจริงจัง จนสายฟ้าและไคโรอดที่จะเอ่ยแซวออกมาไม่ได้ “นี่มินจริงจังเหรอ” "เออว่ะ เธอก็เป็นไปด้วยนะ ถึงขนาดหาร้านทำป้ายเลยเหรอ" มังกรนั่งฟังเพื่อนคุยกัน ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นมา ในใจเขารู้สึกอบอุ่น มองใบหน้าของแต่ละคน สายฟ้ากับมินตาที่นั่งชิดกัน ไคโรกับขนมจีนที่จับมือกันตลอดเวลาราวกับคนคลั่งรัก แม้ว่าสักพักจะเถียงกัน แล้วก็กลับมาหวานกันอีก ในขณะที่ตัวเขานั่งอยู่ตรงกลางของคู่รักสองคู่นี้ตัวคนเดียว... “ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้” มังกรพูดเสียงเบาลงเล็กน้อย “กูไม่ได้หวังจะชนะอะไรขนาดนั้นหรอก แค่อยากเล่นให้เหงื่อออก อีกอย่างก็อยากเพลา ๆ เรื่องดื่มเหมือนกัน เหนื่อยแล้วจะได้หลับไปเลย” ร่างสูงเงยหน้ามองท้องฟ้าผ่านช่องว่างของใบไม้ แสงแดดยามบ่ายยังแรงจ้า แต่ทว่ามีลมเย็นพัดผ่าน ทำให้เขารู้สึกสบายตัวขึ้น “แต่พวกมึงอย่ามาทำให้กูอายที่สนามนะ” เขาหันกลับมาพูดกับเพื่อนอีกครั้ง คราวนี้น้ำเสียงจริงจังขึ้น “ถ้าป้ายมันดูตลก กูจะไม่ออกจากห้องพักนักกีฬาแน่” “โอ้ย!!! คิดอะไรของนาย” ขนมจีนโบกมือ "ฉันจะทำให้สวยเลย รับรองว่าชื่อนายเด่นสุดในสนามแน่นอน” ทุกคนหัวเราะออกมา ไม่เว้นกระทั่งมังกรเอง เสียงหัวเราะดังไปทั่วลานเกียร์ คลอเคล้าไปกับเสียงนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา คณะครุศาสตร์ ในช่วงบ่ายของวันที่แสงแดดสาดส่องลงมาไม่ต่างจากคณะวิศวะ แม้ว่าจะอยู่ห่างกันจนนักศึกษาจากทั้งสองคณะแทบไม่เคยเจอหน้ากันเลย บีเลิฟนั่งตัวตรง มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก ผมยาวสีดำเงางามถูกรวบขึ้นไปเกล้ามวยไว้ด้านหลังหลวม ๆ เผยให้เห็นใบหน้าสวยของอดีตดาวคณะเมื่อตอนปีหนึ่ง ตรงข้ามกับเธอคือต้นเตยที่กำลังนั่งไขว่ห้าง ถือแก้วชานมไว้ในมือ หน้าตาสวยไม่แพ้กัน แต่บุคลิกต่างกันลิบลับ ต้นเตยเป็นคนพูดเก่งกว่าเธอหลายเท่า และตอนนี้กำลังนั่งจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “มึงน่ะ คิดจะเก็บไว้ถึงเมื่อไหร่กันวะ” ต้นเตยพูดขึ้นมาเสียงดังและตรงไปตรงมา “มึงชอบบอสตันมาสามปีแล้วนะ หรือว่าต้องรอให้เรียนจบกันไปก่อนวะ แล้วถึงตอนนั้นก็มานั่งทำหน้าเศร้า” บีเลิฟพ่นลมหายใจออกมาหนัก ๆ นิ้วมือที่ซ้อนกันบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว เธอเงยหน้าขึ้นมองเพื่อน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มนั้นเต็มไปด้วยความลังเล “มึงก็รู้ใช่ไหมว่าเขาเห็นกูเป็นแค่เพื่อน” บีเลิฟตอบเสียงเบาเหมือนกลัวใครจะได้ยิน “กูไม่เคยสนิทกับผู้ชายมาก่อน แล้วกูก็ไม่รู้ว่าถ้าบอกไปแล้วเขาจะรังเกียจ จนถึงขั้นอยากเลิกเป็นเพื่อนกับกูหรือเปล่า” ต้นเตยถอนหายใจยาว แล้ววางแก้วชานมลงบนที่ว่างข้างตัว “มึงฟังกูนะ” เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด “พรุ่งนี้มีแข่งฟุตบอลระหว่างคณะ มึงก็รู้ว่าบอสตันมันเป็นนักฟุตบอลของคณะบริหาร มึงต้องไปเชียร์มัน" "แต่คณะเราไม่ได้แข่งนะ" "แล้วทำไมต้องไปเชียร์คณะตัวเอง ไปเชียร์คณะบริหารไม่ได้เหรอ" "....." "กูหวังว่ามึงคงไม่ไปนั่งมองแล้วยิ้มเฉย ๆ นะ” บีเลิฟก้มหน้าลงอีกครั้ง แก้มทั้งสองข้างร้อนผ่าว ในหัวของเธอคิดถึงภาพของบอสตัน รอยยิ้มที่เขาชอบยิ้มให้เธอ เขานับว่าเป็นเพื่อนต่างคณะคนแรกของเธอเลยก็ว่าได้ เราสองคนร่วมกิจกรรมดาวเดือนมหาลัยเมื่อสามปีก่อน ซึ่งเขาเป็นคนเข้ามาชวนคุยและผูกมิตรกันจนเราสองคนสนิทกันจนถึงทุกวันนี้ ทว่าเธอรู้ว่าสายตาที่เขามองเธอ มันก็แค่สายตาของคนเป็นเพื่อนเท่านั้น “กู… ไม่กล้า” บีเลิฟกระซิบเสียงแผ่ว “ถ้าเขาปฏิเสธ กูจะทำยังไง กูจะเจอหน้าเขาอีกต่อไปได้ยังไง?” ต้นเตยเงยหน้ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาจ้องเพื่อนด้วยสายตาจริงจัง “มึงฟังกูดี ๆ นะ บีเลิฟ” เธอพูดช้า ๆ แต่เน้นหนักทุกคำ “โอกาสดี ๆ มันไม่มีบ่อยหรอก และกูคิดว่าพรุ่งนี้แหละเหมาะสมที่สุด มึงขอคุยกับมันแบบส่วนตัวหลังแข่งจบก็ได้ กูจะช่วยหาโอกาสให้ แต่มึงต้องกล้าพูดนะ” บีเลิฟเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของต้นเตย เธอรู้ดีว่าเพื่อนพูดถูก เธอแอบชอบบอสตันมานานเกินไปแล้ว และได้แต่เก็บเอาภาพของเขาไปนอนคิดถึง เวลาคุยกันหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ คงเพราะเธอชอบเขามากเกินไปแค่เขาพูดถึงตำแหน่งที่ตั้งของคณะ เธอก็พอเดาออก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ เธอเป็นคนที่มาเชียร์ฟุตบอลระหว่างคณะเกือบทุกปี ยืนข้างสนามกับกลุ่มกองเชียร์ของคณะคุรุศาสตร์อยู่บ่อยครั้ง และคณะของเธอก็เคยแข่งกับคณะของเขา แต่ทว่าไม่เคยเห็นเขาลงเล่นเลยสักครั้ง “ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายลงเล่นเลยล่ะ” มังกรหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะคล้ายกำลังขบขันตัวเอง “หึ เพิ่งจะลงนี่แหละ” เขาพูดตรง ๆ “ก่อนหน้านี้ชอบก็เล่นฟุตบอลนะ แต่ชอบไปร้านเหล้ามากกว่า” บีเลิฟเหลือบตามองเขา เห็นรอยยิ้มที่มุมปากและสายตาที่ดูผ่อนคลาย เธอรู้สึกว่าประโยคนี้ฟังดูติดตลก แต่ก็แฝงอะไรบางอย่างเอาไว้ “อีกอย่าง... เบื่อ ๆ ด้วยช่วงนี้” “เบื่ออะไร?” “ไอ้พวกเพื่อนในกลุ่มเสือกได้กันเอง” มังกรพูดพลางยักไหล่ “มันครบคู่พอดี ฉันไม่อยากเป็นก้างของพวกมัน” ร่างเล็กหันไปสบตาเขาทันที ประโยคที่ฟังดูธรรมดาและพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ กลับทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ขี้เล่นอีกต่อไป มันดูว่างเปล่าราวกับกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง บีเลิฟอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองมีสิ
เสียงทุ้มต่ำของมังกรดังขึ้น ทำให้บีเลิฟสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความสับสนและความอายที่ยังไม่จางหายไป มังกรมองเธอที่เงียบไปชั่วขณะ แล้วถามย้ำอีกครั้ง “ฉันถามว่ารีบไปไหนไหม?” บีเลิฟส่ายหน้าไปมาโดยยังไม่พูดอะไร แก้มทั้งสองข้างยังคงร้อนผ่าว อีกทั้งคำพูดที่จะตอบเขาก็ติดอยู่ในลำคอ ท่าทางของเธอทำเอาร่างสูงที่มองมาอดที่หลุดขำออกไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันที “งั้นนั่งรอแปบนึงสิ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินลงไปในสนามโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้บีเลิฟยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความสงสัย ท่ามกลางสายลมเย็นพัดผ่าน จนเส้นผมปลิวหลุดออกจากมวยเบา ๆ เธอมองแผ่นหลังหนาของเขาที่กำลังเดินห่างออกไป แล้วเม้มริมฝีปากแน่น เธอควรจะเดินกลับหอพัก… แต่ทว่าเท้าเล็กของเธอกลับไม่ยอมขยับ แทนที่จะหันหลังเดินจากไป บีเลิฟกลับหันไปมองอัฒจันทร์ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างสนาม แล้วเดินไปนั่งลงบนบันไดขั้นล่างสุด มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก ดวงตาจับจ้องไปที่สนามตรงหน้า มังกรกำลังวิ่งอยู่กลางสนาม เสื้อฟุตบอลสีขาวเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว รับลูกบอลจากเพื่อนร่วมทีมแล้วเลี้ยงหลบคู
“แล้วถ้าเขา… ไม่ชอบกูล่ะ?” บีเลิฟถามเสียงสั่นเล็กน้อย ต้นเตยเงยหน้ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาจ้องเพื่อนด้วยสายตาจริงจัง “มึงฟังกูดี ๆ นะ บีเลิฟ” เธอพูดช้า ๆ แต่เน้นหนักทุกคำ “โอกาสดี ๆ มันไม่มีบ่อยหรอก และกูคิดว่าพรุ่งนี้แหละเหมาะสมที่สุด มึงขอคุยกับมันแบบส่วนตัวหลังแข่งจบก็ได้ กูจะช่วยหาโอกาสให้ แต่มึงต้องกล้าพูดความรู้สึกออกไปนะ” บีเลิฟเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของต้นเตย เธอรู้ดีว่าเพื่อนพูดถูก เธอแอบชอบบอสตันมานานเกินไปแล้ว และได้แต่เก็บเอาภาพของเขาไปนอนคิดถึง เวลาคุยกันหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ คงเพราะเธอชอบเขามากเกินไป “แล้วถ้าเขา… ไม่ชอบกูล่ะ?” บีเลิฟยังคงมีความไม่มั่นใจในตัวเอง ทำให้ต้นเตยยิ้มออกมา แล้วยื่นมือไปจับมือของเพื่อนอย่างให้กำลังใจ “แล้วถ้าเขาชอบมึงล่ะ มึงเคยคิดถึงข้อนี้บ้างไหม” "....." “มึงสวยมากนะบี ไม่งั้นคงไม่มีใครโหวตให้มึงเป็นดาวคณะหรอก แล้วไหนจะความฉลาดของมึงอีก ผู้หญิงที่ดีและพร้อมไปทุกอย่างแบบมึง ถ้าบอสตันไม่เห็นค่า แสดงว่ามันตาบอดเอง กูจะไม่ปล่อยให้มึงเสียเวลาสามปีกับคนที่โง่แบบนั้นหรอก” บีเลิฟมองมือที่ถูกจับไว้ แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา
ในช่วงบ่ายของวัน แสงแดดสาดส่องลงมา พร้อมกับสายลมเย็นพัดเบา ๆ ทำให้เงาของต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าอาคารคณะวิศวะพริ้วไหวไปมา โต๊ะม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้มาหลายปี กลายเป็นที่ประจำของกลุ่มเพื่อนห้าคนที่นั่งกันเป็นประจำแทบทุกวัน มังกรนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้หิน ขาข้างหนึ่งไขว้ อีกข้างเหยียบพื้น มือหนาถือขวดน้ำเย็นยกขึ้นดื่มเกือบหมดขวดในครั้งเดียว ด้วยความเหนื่อยล้าจากการหันหน้าเอาเวลาว่างไปซ้อมฟุตบอลของคณะ “เฮ้ย!!! ไอ้มังกร” สายฟ้าซึ่งนั่งข้างมินตา ยื่นขาออกมาเตะเบา ๆ ที่หน้าขาของมังกร “กูยังไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่ามึงจะลงแข่งบอลคณะจริง ๆ” ไคโรที่นั่งตรงข้ามยกมือกอดอก หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปทำตาหวานให้ขนมจีนที่นั่งใกล้กัน “กูว่ามึงน่าจะไม่ส่างเมา ตอนที่เสือกไปสมัครเข้าชมรมน่ะ” ไคโรพูดเสียงดัง “คนที่ชอบนั่งร้านเหล้าจนดึกดื่น เมาแล้วหลับไม่รู้สึกตัวแบบมึง จะหันมาเล่นบอลได้ยังไงวะ” มินตาและขนมจีนก็หัวเราะออกมาเพราะความไม่อยากเชื่อด้วยเหมือนกัน ก่อนมินตาที่กำลังนั่งพิงไหล่สายฟ้าจะเอ่ยออกมา "แต่มังกรชอบฟุตบอลอยู่แล้ว สำหรับฉันรู้สึกแปลกใจแค่นิดเดียว" มังกรวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้ามอ







