ANMELDENแค่เขาพูดถึงตำแหน่งที่ตั้งของคณะ เธอก็พอเดาออก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ เธอเป็นคนที่มาเชียร์ฟุตบอลระหว่างคณะเกือบทุกปี ยืนข้างสนามกับกลุ่มกองเชียร์ของคณะคุรุศาสตร์อยู่บ่อยครั้ง และคณะของเธอก็เคยแข่งกับคณะของเขา แต่ทว่าไม่เคยเห็นเขาลงเล่นเลยสักครั้ง
“ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายลงเล่นเลยล่ะ” มังกรหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะคล้ายกำลังขบขันตัวเอง “หึ เพิ่งจะลงนี่แหละ” เขาพูดตรง ๆ “ก่อนหน้านี้ชอบก็เล่นฟุตบอลนะ แต่ชอบไปร้านเหล้ามากกว่า” บีเลิฟเหลือบตามองเขา เห็นรอยยิ้มที่มุมปากและสายตาที่ดูผ่อนคลาย เธอรู้สึกว่าประโยคนี้ฟังดูติดตลก แต่ก็แฝงอะไรบางอย่างเอาไว้ “อีกอย่าง... เบื่อ ๆ ด้วยช่วงนี้” “เบื่ออะไร?” “ไอ้พวกเพื่อนในกลุ่มเสือกได้กันเอง” มังกรพูดพลางยักไหล่ “มันครบคู่พอดี ฉันไม่อยากเป็นก้างของพวกมัน” ร่างเล็กหันไปสบตาเขาทันที ประโยคที่ฟังดูธรรมดาและพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ กลับทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ขี้เล่นอีกต่อไป มันดูว่างเปล่าราวกับกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง บีเลิฟอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองมีสิทธิ์พูดมากน้อยแค่ไหนกับเพื่อนที่เพิ่งกลับมาเจอกัน “แล้วเธอล่ะ” “หืม?” “มีแฟนหรือยัง” ประโยคคำถามที่เพิ่งหลุดจากปากเขา ทำให้บีเลิฟรีบส่ายหน้าไปมาทันที “มะ… ไม่มี” มังกรมองเธอด้วยสายตาที่เริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง มีแววตาขี้เล่นที่แม้จะไม่ได้เห็นมานาน ทว่าเธอกลับรู้สึกคุ้นเคยเสียอย่างนั้น “อย่าบอกนะว่าไม่มีใครมาจีบ” พอเขาเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็รู้สึกว่าแก้มตัวเองร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาอย่างรวดเร็ว แล้วรีบลุกขึ้นยืน มือทั้งสองข้างปัดกระโปรงเบา ๆ “จะค่ำแล้วอ่ะ ฉันกลับก่อนนะ” มังกรยังไม่ทันได้เอ่ยห้าม ร่างเล็กของบีเลิฟก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว เส้นผมที่รวบไว้ด้านหลังปลิวตามลม เธอเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่หันกลับมามองทางเขาอีกเลย คนตัวสูงนั่งมองแผ่นหลังของเธอจนหายไปหลังต้นไม้ใหญ่ ก่อนเขาจะเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครึ้มในเวลาย่ำค่ำ แล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง รอยยิ้มยังค้างอยู่ที่มุมปาก แต่ทว่าคราวนี้มันเป็นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าคืออะไร แสงไฟจากเสาไฟฟ้าสองข้างทางส่องสว่างเป็นระยะ ในขณะที่บีเลิฟเดินไปตามทางเท้าด้านหลังมหาลัย กระเป๋าผ้าสีขาวสะพายอยู่ข้างลำตัวข้างเดียวกับที่มือกำสายกระเป๋าแน่น สายลมเย็นยามค่ำพัดผ่าน ทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบจนขนลุก แต่ก็ยังไม่รีบเดินเพราะในหัวกำลังฉายชัดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ดวงตาคมกริบที่จ้องมองเธอ พลางหัวเราะออกมา และความรู้สึกร้อนผ่าวที่ยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก เธอรีบส่ายหน้าไปมา พยายามขับไล่ความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ยิ่งพยายามเท่าไหร่ ภาพนั้นยิ่งชัดขึ้น จนต้องถอนหายใจออกมา ก่อนจะถึงหอพัก เธอแวะที่ร้านบะหมี่ตรงปากซอย ที่ได้กลิ่นหอมของน้ำซุปลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เธอยืนรอคิวหลังนักศึกษาอีกสองคน สายตามองลงไปที่พื้นโดยไม่พูดอะไร จนถึงคิวของตัวเอง ก็เงยหน้าขึ้นสั่งบะหมี่ทันที “บะหมี่หมูแดงธรรมดาค่ะ” เจ้าของร้านที่เป็นลุงวัยกลางคนพยักหน้ารับรู้ และจัดการทำตามออเดอร์ของเธอ ก่อนจะส่งห่อบะหมี่หมูแดงมาให้เธอ พร้อมกับเธอที่ส่งเงินไปให้ “ขอบคุณค่ะ” เธอพูดแล้วยกยิ้มเล็กน้อยก่อนหันหลังเดินต่อไปยังหอพักที่อยู่ไม่ไกล หอพักของเธอเป็นตึกแค่ห้าชั้น ทาสีครีมที่ซีดจากกาลเวลาที่ผ่านไปกว่าสิบปี ป้ายชื่อหอพักติดอยู่ด้านหน้า เธอเดินผ่านประตูรั้วเหล็ก แล้วขึ้นบันไดปูนไปชั้นสอง เสียงฝีเท้าของเธอดังก้องเบา ๆ ในทางเดินแคบ ห้องของเธออยู่สุดปลายทางเดิน หมายเลขติดอยู่บนประตูไม้ เธอใช้กุญแจไขประตู ดันเข้าไปข้างใน แล้วปิดประตูตามหลัง ห้องเธอนั้นเล็กมากจริง ๆ มีเตียงนอนขนาดห้าฟุตวางชิดผนังด้านหนึ่ง มีหมอนใบเดียวและผ้าห่มพับไว้เรียบร้อย ตู้เสื้อผ้าบานเลื่อนเล็ก ๆ ตั้งอยู่ตรงมุม อีกมุมหนึ่งมีชั้นวางของไม่กี่ชั้น กับโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กที่พับเก็บไว้ใต้เตียง ด้านในสุดของห้องมีประตูบานเล็ก เปิดเข้าไปสู่ห้องน้ำในตัวขนาดแคบ ๆ ที่มีเพียงอ่างล้างหน้า ชักโครกและฝักบัว ทว่าที่เธอชอบก็คือระเบียงเล็กที่เปิดรับลมเข้ามาได้ ที่เธอใช้วางกระถางต้นไม้ที่ชอบและเอาไว้ตากผ้าเป็นบางครั้ง บีเลิฟวางกระเป๋าและถุงบะหมี่ลงบนพื้นใกล้เตียง แล้วถอนหายใจยาว เธอยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานานกว่าจะขยับตัว มือเล็กค่อย ๆ คลายกระดุมกระโปรงนักศึกษาออก ดึงลงอย่างรวดเร็ว แล้วเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นสีเทาผ้านุ่มที่เธอใส่ประจำตอนอยู่ห้อง เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกถอดออก เหลือเพียงเสื้อกล้ามสีขาวบาง ๆ เธอปรับชายเสื้อให้เรียบ แล้วยกมือขึ้นคลายผมที่รวบไว้ด้านหลังให้หลุดลงมา เส้นผมยาวสีดำร่วงหล่นลงมาปกไหล่ รู้สึกเบาสบายขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเธอเดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดไฟดวงเล็กเหนืออ่างล้างหน้า แล้วเปิดน้ำเย็นใช้มือกวักเข้าหน้าเพื่อดับความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะล้างมือต่ออย่างละเอียด ขัดนิ้วมือทีละนิ้ว ราวกับต้องการล้างอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นออกไปด้วย เมื่อกลับออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ก้มลงดึงโต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กออกมาจากใต้เตียง กางขาโต๊ะออกอย่างคุ้นเคย แล้ววางลงกลางพื้นห้อง หยิบชามมาใส่น้ำซุปและแกะห่อบะหมี่วางตรงกลาง ก่อนเธอจะนั่งลงบนพื้น มือจับตะเกียบ ขยับใบหน้าเข้าไปสูดดมกลิ่นน้ำซุปร้อน ๆ เธอตักเส้นเข้าปากช้า ๆ เคี้ยวอย่างไม่เร่งรีบ แต่ทว่าจิตใจกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับรสชาติอาหารเลยแม้แต่น้อย ภาพมังกรที่ยกขวดน้ำขึ้นล้างหน้าตัวเองยังวนเวียนอยู่ในหัว รอยยิ้มที่เขายิ้มให้เธอ เรียกเธอด้วยชื่อเล่นที่คุ้นเคยและคำถามที่ว่ามีแฟนหรือยัง จนทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะรีบคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาและใส่ปากเคี้ยว เพื่อเบี่ยงเบนความคิดในหัวที่ดูจะฟุ้งซ่านไปไกล เธอรู้ดีว่าตัวเองกำลังคิดถึงคนผิด แต่มันก็ห้ามตัวเองไม่ได้ แล้วบอสตันล่ะ… เธอปิดตาลงครู่หนึ่ง พยายามนึกถึงใบหน้าของคนที่เธอแอบชอบมาสามปี แต่ภาพนั้นกลับเลือนรางกว่าที่ควรจะเป็น ก่อนจะเปิดตาขึ้นอีกครั้ง มองลงไปที่บะหมี่ที่เหลือไม่มาก แล้วตักเข้าปากอีกคำแค่เขาพูดถึงตำแหน่งที่ตั้งของคณะ เธอก็พอเดาออก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ เธอเป็นคนที่มาเชียร์ฟุตบอลระหว่างคณะเกือบทุกปี ยืนข้างสนามกับกลุ่มกองเชียร์ของคณะคุรุศาสตร์อยู่บ่อยครั้ง และคณะของเธอก็เคยแข่งกับคณะของเขา แต่ทว่าไม่เคยเห็นเขาลงเล่นเลยสักครั้ง “ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายลงเล่นเลยล่ะ” มังกรหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะคล้ายกำลังขบขันตัวเอง “หึ เพิ่งจะลงนี่แหละ” เขาพูดตรง ๆ “ก่อนหน้านี้ชอบก็เล่นฟุตบอลนะ แต่ชอบไปร้านเหล้ามากกว่า” บีเลิฟเหลือบตามองเขา เห็นรอยยิ้มที่มุมปากและสายตาที่ดูผ่อนคลาย เธอรู้สึกว่าประโยคนี้ฟังดูติดตลก แต่ก็แฝงอะไรบางอย่างเอาไว้ “อีกอย่าง... เบื่อ ๆ ด้วยช่วงนี้” “เบื่ออะไร?” “ไอ้พวกเพื่อนในกลุ่มเสือกได้กันเอง” มังกรพูดพลางยักไหล่ “มันครบคู่พอดี ฉันไม่อยากเป็นก้างของพวกมัน” ร่างเล็กหันไปสบตาเขาทันที ประโยคที่ฟังดูธรรมดาและพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ กลับทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ขี้เล่นอีกต่อไป มันดูว่างเปล่าราวกับกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง บีเลิฟอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองมีสิ
เสียงทุ้มต่ำของมังกรดังขึ้น ทำให้บีเลิฟสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความสับสนและความอายที่ยังไม่จางหายไป มังกรมองเธอที่เงียบไปชั่วขณะ แล้วถามย้ำอีกครั้ง “ฉันถามว่ารีบไปไหนไหม?” บีเลิฟส่ายหน้าไปมาโดยยังไม่พูดอะไร แก้มทั้งสองข้างยังคงร้อนผ่าว อีกทั้งคำพูดที่จะตอบเขาก็ติดอยู่ในลำคอ ท่าทางของเธอทำเอาร่างสูงที่มองมาอดที่หลุดขำออกไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันที “งั้นนั่งรอแปบนึงสิ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินลงไปในสนามโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้บีเลิฟยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความสงสัย ท่ามกลางสายลมเย็นพัดผ่าน จนเส้นผมปลิวหลุดออกจากมวยเบา ๆ เธอมองแผ่นหลังหนาของเขาที่กำลังเดินห่างออกไป แล้วเม้มริมฝีปากแน่น เธอควรจะเดินกลับหอพัก… แต่ทว่าเท้าเล็กของเธอกลับไม่ยอมขยับ แทนที่จะหันหลังเดินจากไป บีเลิฟกลับหันไปมองอัฒจันทร์ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างสนาม แล้วเดินไปนั่งลงบนบันไดขั้นล่างสุด มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก ดวงตาจับจ้องไปที่สนามตรงหน้า มังกรกำลังวิ่งอยู่กลางสนาม เสื้อฟุตบอลสีขาวเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว รับลูกบอลจากเพื่อนร่วมทีมแล้วเลี้ยงหลบคู
“แล้วถ้าเขา… ไม่ชอบกูล่ะ?” บีเลิฟถามเสียงสั่นเล็กน้อย ต้นเตยเงยหน้ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาจ้องเพื่อนด้วยสายตาจริงจัง “มึงฟังกูดี ๆ นะ บีเลิฟ” เธอพูดช้า ๆ แต่เน้นหนักทุกคำ “โอกาสดี ๆ มันไม่มีบ่อยหรอก และกูคิดว่าพรุ่งนี้แหละเหมาะสมที่สุด มึงขอคุยกับมันแบบส่วนตัวหลังแข่งจบก็ได้ กูจะช่วยหาโอกาสให้ แต่มึงต้องกล้าพูดความรู้สึกออกไปนะ” บีเลิฟเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของต้นเตย เธอรู้ดีว่าเพื่อนพูดถูก เธอแอบชอบบอสตันมานานเกินไปแล้ว และได้แต่เก็บเอาภาพของเขาไปนอนคิดถึง เวลาคุยกันหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ คงเพราะเธอชอบเขามากเกินไป “แล้วถ้าเขา… ไม่ชอบกูล่ะ?” บีเลิฟยังคงมีความไม่มั่นใจในตัวเอง ทำให้ต้นเตยยิ้มออกมา แล้วยื่นมือไปจับมือของเพื่อนอย่างให้กำลังใจ “แล้วถ้าเขาชอบมึงล่ะ มึงเคยคิดถึงข้อนี้บ้างไหม” "....." “มึงสวยมากนะบี ไม่งั้นคงไม่มีใครโหวตให้มึงเป็นดาวคณะหรอก แล้วไหนจะความฉลาดของมึงอีก ผู้หญิงที่ดีและพร้อมไปทุกอย่างแบบมึง ถ้าบอสตันไม่เห็นค่า แสดงว่ามันตาบอดเอง กูจะไม่ปล่อยให้มึงเสียเวลาสามปีกับคนที่โง่แบบนั้นหรอก” บีเลิฟมองมือที่ถูกจับไว้ แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา
ในช่วงบ่ายของวัน แสงแดดสาดส่องลงมา พร้อมกับสายลมเย็นพัดเบา ๆ ทำให้เงาของต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าอาคารคณะวิศวะพริ้วไหวไปมา โต๊ะม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้มาหลายปี กลายเป็นที่ประจำของกลุ่มเพื่อนห้าคนที่นั่งกันเป็นประจำแทบทุกวัน มังกรนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้หิน ขาข้างหนึ่งไขว้ อีกข้างเหยียบพื้น มือหนาถือขวดน้ำเย็นยกขึ้นดื่มเกือบหมดขวดในครั้งเดียว ด้วยความเหนื่อยล้าจากการหันหน้าเอาเวลาว่างไปซ้อมฟุตบอลของคณะ “เฮ้ย!!! ไอ้มังกร” สายฟ้าซึ่งนั่งข้างมินตา ยื่นขาออกมาเตะเบา ๆ ที่หน้าขาของมังกร “กูยังไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่ามึงจะลงแข่งบอลคณะจริง ๆ” ไคโรที่นั่งตรงข้ามยกมือกอดอก หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปทำตาหวานให้ขนมจีนที่นั่งใกล้กัน “กูว่ามึงน่าจะไม่ส่างเมา ตอนที่เสือกไปสมัครเข้าชมรมน่ะ” ไคโรพูดเสียงดัง “คนที่ชอบนั่งร้านเหล้าจนดึกดื่น เมาแล้วหลับไม่รู้สึกตัวแบบมึง จะหันมาเล่นบอลได้ยังไงวะ” มินตาและขนมจีนก็หัวเราะออกมาเพราะความไม่อยากเชื่อด้วยเหมือนกัน ก่อนมินตาที่กำลังนั่งพิงไหล่สายฟ้าจะเอ่ยออกมา "แต่มังกรชอบฟุตบอลอยู่แล้ว สำหรับฉันรู้สึกแปลกใจแค่นิดเดียว" มังกรวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้ามอ







