ANMELDENเสียงทุ้มต่ำของมังกรดังขึ้น ทำให้บีเลิฟสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความสับสนและความอายที่ยังไม่จางหายไป
มังกรมองเธอที่เงียบไปชั่วขณะ แล้วถามย้ำอีกครั้ง “ฉันถามว่ารีบไปไหนไหม?” บีเลิฟส่ายหน้าไปมาโดยยังไม่พูดอะไร แก้มทั้งสองข้างยังคงร้อนผ่าว อีกทั้งคำพูดที่จะตอบเขาก็ติดอยู่ในลำคอ ท่าทางของเธอทำเอาร่างสูงที่มองมาอดที่หลุดขำออกไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันที “งั้นนั่งรอแปบนึงสิ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินลงไปในสนามโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้บีเลิฟยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความสงสัย ท่ามกลางสายลมเย็นพัดผ่าน จนเส้นผมปลิวหลุดออกจากมวยเบา ๆ เธอมองแผ่นหลังหนาของเขาที่กำลังเดินห่างออกไป แล้วเม้มริมฝีปากแน่น เธอควรจะเดินกลับหอพัก… แต่ทว่าเท้าเล็กของเธอกลับไม่ยอมขยับ แทนที่จะหันหลังเดินจากไป บีเลิฟกลับหันไปมองอัฒจันทร์ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างสนาม แล้วเดินไปนั่งลงบนบันไดขั้นล่างสุด มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก ดวงตาจับจ้องไปที่สนามตรงหน้า มังกรกำลังวิ่งอยู่กลางสนาม เสื้อฟุตบอลสีขาวเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว รับลูกบอลจากเพื่อนร่วมทีมแล้วเลี้ยงหลบคู่แข่งอย่างชำนาญ ภาพตรงหน้าทำให้บีเลิฟรู้สึกเหมือนย้อนเวลากลับไปสมัยมัธยมต้น วันที่เธอเคยเห็นเขาเล่นฟุตบอลในสนามของโรงเรียน แม้ตอนนั้นมังกรจะยังไม่เก่งฟุตบอลขนาดนี้ก็ตาม “คณะวิศวะสินะ…” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่ว เพราะเพิ่งรู้ว่าเราสองคนเรียนมหาลัยเดียวกันมาตลอดสี่ปี แต่ไม่เคยเจอหน้ากันเลยสักครั้ง ความรู้สึกประหลาดผุดขึ้นในใจ ทั้งความคุ้นเคยผสมกับความแปลกหน้า รวมถึงความอายที่ยังติดอยู่ในหัวจากจูบโดยไม่ตั้งใจ ร่างเล็กนั่งมองต่อไปโดยไม่รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จากแสงแดดสีส้มค่อย ๆ เอนลงต่ำจนเห็นเงาของนักฟุตบอลบนสนามยาวขึ้นเรื่อย ๆ ได้ยินเสียงตะโกนและเสียงลูกฟุตบอลกระทบพื้นดังก้องไปทั่วบริเวณ จนกระทั่ง… การซ้อมดูเหมือนจะจบลง มังกรยืนคุยกับเพื่อนในทีมครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินมาหยิบขวดน้ำที่วางอยู่ข้างสนาม แล้วหันหน้าตรงมาทางอัฒจันทร์ที่เธอนั่งอยู่ บีเลิฟชะงักไปทันที หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้งโดยไม่รู้สาเหตุ เธอเห็นเขายกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะเอียงขวดรดน้ำลงบนใบหน้าและต้นคอ น้ำไหลอาบผ่านหน้าผาก แก้ม ลงไปตามลำคอ แล้วหยดลงบนเสื้อกีฬาเปียกชื้น ที่แนบไปกับลำตัว แสงแดดที่สาดส่องมาจากด้านหลัง ทำให้หยดน้ำบนใบหน้าและลำตัวของเขาเปล่งประกายระยิบระยับ กล้ามเนื้อที่เห็นได้ชัดใต้เสื้อเปียกและรอยยิ้มที่มุมปาก ผสานกันเป็นภาพที่ทำให้บีเลิฟเผลอกลั้นหายใจ เธอรู้สึกว่าแก้มตัวเองร้อนผ่าวขึ้นอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะความอายจากจูบก่อนหน้านี้เพียงอย่างเดียว แต่ทว่าเพราะภาพตรงหน้านี้… ช่างน่ามองเกินไป มังกรลูบน้ำบนใบหน้าด้วยฝ่ามือ แล้วยกศีรษะขึ้น มองตรงมายังที่นั่งของเธอ ดวงตาสีดำเข้มสบกับดวงตาของเธอพอดี ก่อนจะยิ้มและเดินตรงมาที่เธอช้า ๆ เขาหยุดยืนตรงหน้าเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ บนบันไดของอัฒจันทร์ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนไม่มากนัก ใกล้พอที่จะได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน สายตาคมเข้มของเขามองตรงไปที่ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยนั่งเรียนห้องเดียวกันมาสามปีเต็ม ภาพในความทรงจำยังชัดเจน เด็กสาวผมยาวรวบหางม้า ชอบนั่งมุมห้อง และมักจะสะดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินเสียงดัง ทว่าตอนนี้… เธอเปลี่ยนไปมาก ใบหน้าสวยขึ้น รูปร่างสมส่วนกว่าเดิม และแม้จะนั่งก้มหน้าเล็กน้อย ก็ยังเห็นความสวยได้อย่างชัดเจน มีอย่างเดียวที่ยังไม่เปลี่ยน คือแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวงของเธอ บีเลิฟรู้สึกถึงสายตาของเขาที่มองมาอย่างชัดเจน แก้มทั้งสองข้างเริ่มร้อนผ่าวอีกครั้ง เธอยกมือขึ้นปัดเส้นผมที่หลุดมาบังหน้า แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ให้ฉันรอทำไม?” มังกรมองเธอเงียบไปชั่วขณะ นิ้วมือที่ถือขวดน้ำขยับเล็กน้อย “เมื่อกี้เราสองคน…” “ห้ามพูดเด็ดขาด!!!” เสียงของบีเลิฟดังขึ้นกะทันหัน เธอหันมามองเขาอย่างตกใจ ดวงตาเบิกกว้าง แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ เพียงแค่เห็นแววตาของเขา เธอก็รู้ทันทีว่าเขากำลังจะพูดถึงเรื่องจูบที่เกิดขึ้นของเราสองคน ทำเอามังกรที่ถูกขัดจังหวะ มองหน้าเธอด้วยความตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา “ก็มันเป็นอุบัติเหตุ” “ก็รู้แล้วไง ถึงได้บอกว่านายห้ามพูด” ร่างสูงหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะนั้นดังกังวานไปกับลมยามเย็น เขาเอามือข้างหนึ่งยกขึ้นปัดน้ำที่ยังเหลืออยู่บนหน้าผาก “ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่” บีเลิฟไม่ตอบ เธอเพียงแค่มองลงไปที่พื้นหญ้าด้านล่างของอัฒจันทร์ นิ้วมือทั้งสองข้างกำชายกระโปรงแน่น “เหลือเชื่อเลยเนอะ” มังกรเอ่ยต่อ “เรียนมาจะจบอยู่แล้ว เพิ่งจะได้เจอกัน” เธอพยักหน้าเห็นด้วยกับประโยคนั้นของเขา “แล้วเดินมาทำไมทางนี้? หรือมาหาใคร” “ปะ เปล่า” บีเลิฟรีบตอบอย่างคนร้อนตัว “ฉันแค่เดินกลับหอ” คิ้วหนาของมังกรขมวดมุ่นเล็กน้อย เขานึกแปลกใจ เส้นทางนี้ค่อนข้างไกลและมีคนพลุกพล่าน โดยเฉพาะช่วงเย็นที่มีการซ้อมของนักกีฬา ปกติแล้วคนที่อยากเดินกลับหอเงียบ ๆ มักจะเลือกทางลัดด้านหลังอาคารเรียนมากกว่า “เธอเรียนคณะอะไร... บี” ชื่อเล่นสั้น ๆ ที่หลุดจากปากเขาทำให้บีเลิฟชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาโดยไม่รู้ตัว ดวงตากลมโตสบกับดวงตาคมกริบของเขาพอดี ความทรงจำสมัยมัธยมต้นฉายชัดเข้ามาในหัวโดยไม่ตั้งใจ เพราะตอนนั้นเขาก็เรียกเธอว่าบีเหมือนกัน “เรียนคุรุศาสตร์” มังกรพยักหน้าช้า ๆ ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง “ถึงว่า…” “ถึงว่าอะไร?” “ก็ที่เราสองคนไม่เคยเจอกันไง” "....." “คณะเราห่างกันคนละฝั่งเลยนะ” บีเลิฟมองเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอสังเกตเห็นตราที่เสื้อฟุตบอลสีขาวที่เปียกชื้นและหมายเลขที่ติดอยู่บนหลัง เป็นการยืนยันว่าสิ่งที่เธอเข้าใจตอนยืนมองเขานั้น... เธอเข้าใจไม่ผิด “นายเรียนวิศวะเหรอ”แค่เขาพูดถึงตำแหน่งที่ตั้งของคณะ เธอก็พอเดาออก แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ เธอเป็นคนที่มาเชียร์ฟุตบอลระหว่างคณะเกือบทุกปี ยืนข้างสนามกับกลุ่มกองเชียร์ของคณะคุรุศาสตร์อยู่บ่อยครั้ง และคณะของเธอก็เคยแข่งกับคณะของเขา แต่ทว่าไม่เคยเห็นเขาลงเล่นเลยสักครั้ง “ทำไมฉันไม่เคยเห็นนายลงเล่นเลยล่ะ” มังกรหัวเราะออกมาอีกครั้ง คราวนี้เสียงหัวเราะคล้ายกำลังขบขันตัวเอง “หึ เพิ่งจะลงนี่แหละ” เขาพูดตรง ๆ “ก่อนหน้านี้ชอบก็เล่นฟุตบอลนะ แต่ชอบไปร้านเหล้ามากกว่า” บีเลิฟเหลือบตามองเขา เห็นรอยยิ้มที่มุมปากและสายตาที่ดูผ่อนคลาย เธอรู้สึกว่าประโยคนี้ฟังดูติดตลก แต่ก็แฝงอะไรบางอย่างเอาไว้ “อีกอย่าง... เบื่อ ๆ ด้วยช่วงนี้” “เบื่ออะไร?” “ไอ้พวกเพื่อนในกลุ่มเสือกได้กันเอง” มังกรพูดพลางยักไหล่ “มันครบคู่พอดี ฉันไม่อยากเป็นก้างของพวกมัน” ร่างเล็กหันไปสบตาเขาทันที ประโยคที่ฟังดูธรรมดาและพูดออกมาอย่างไม่ตั้งใจ กลับทำให้เธอรู้สึกได้ถึงความอ่อนไหวที่ซ่อนอยู่ แววตาของเขาในตอนนี้ไม่ได้ขี้เล่นอีกต่อไป มันดูว่างเปล่าราวกับกำลังคิดถึงอะไรบางอย่าง บีเลิฟอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่คำพูดกลับติดอยู่ในลำคอ เพราะเธอไม่รู้ว่าตัวเองมีสิ
เสียงทุ้มต่ำของมังกรดังขึ้น ทำให้บีเลิฟสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างงุนงง ดวงตากลมโตยังเต็มไปด้วยความสับสนและความอายที่ยังไม่จางหายไป มังกรมองเธอที่เงียบไปชั่วขณะ แล้วถามย้ำอีกครั้ง “ฉันถามว่ารีบไปไหนไหม?” บีเลิฟส่ายหน้าไปมาโดยยังไม่พูดอะไร แก้มทั้งสองข้างยังคงร้อนผ่าว อีกทั้งคำพูดที่จะตอบเขาก็ติดอยู่ในลำคอ ท่าทางของเธอทำเอาร่างสูงที่มองมาอดที่หลุดขำออกไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาทันที “งั้นนั่งรอแปบนึงสิ” พูดจบเขาก็หันหลังเดินลงไปในสนามโดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้บีเลิฟยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความสงสัย ท่ามกลางสายลมเย็นพัดผ่าน จนเส้นผมปลิวหลุดออกจากมวยเบา ๆ เธอมองแผ่นหลังหนาของเขาที่กำลังเดินห่างออกไป แล้วเม้มริมฝีปากแน่น เธอควรจะเดินกลับหอพัก… แต่ทว่าเท้าเล็กของเธอกลับไม่ยอมขยับ แทนที่จะหันหลังเดินจากไป บีเลิฟกลับหันไปมองอัฒจันทร์ที่ตั้งเรียงรายอยู่ข้างสนาม แล้วเดินไปนั่งลงบนบันไดขั้นล่างสุด มือทั้งสองวางซ้อนกันบนตัก ดวงตาจับจ้องไปที่สนามตรงหน้า มังกรกำลังวิ่งอยู่กลางสนาม เสื้อฟุตบอลสีขาวเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ เขาเคลื่อนไหวคล่องแคล่ว รับลูกบอลจากเพื่อนร่วมทีมแล้วเลี้ยงหลบคู
“แล้วถ้าเขา… ไม่ชอบกูล่ะ?” บีเลิฟถามเสียงสั่นเล็กน้อย ต้นเตยเงยหน้ามองท้องฟ้าครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาจ้องเพื่อนด้วยสายตาจริงจัง “มึงฟังกูดี ๆ นะ บีเลิฟ” เธอพูดช้า ๆ แต่เน้นหนักทุกคำ “โอกาสดี ๆ มันไม่มีบ่อยหรอก และกูคิดว่าพรุ่งนี้แหละเหมาะสมที่สุด มึงขอคุยกับมันแบบส่วนตัวหลังแข่งจบก็ได้ กูจะช่วยหาโอกาสให้ แต่มึงต้องกล้าพูดความรู้สึกออกไปนะ” บีเลิฟเงยหน้าขึ้น มองเข้าไปในดวงตาของต้นเตย เธอรู้ดีว่าเพื่อนพูดถูก เธอแอบชอบบอสตันมานานเกินไปแล้ว และได้แต่เก็บเอาภาพของเขาไปนอนคิดถึง เวลาคุยกันหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ คงเพราะเธอชอบเขามากเกินไป “แล้วถ้าเขา… ไม่ชอบกูล่ะ?” บีเลิฟยังคงมีความไม่มั่นใจในตัวเอง ทำให้ต้นเตยยิ้มออกมา แล้วยื่นมือไปจับมือของเพื่อนอย่างให้กำลังใจ “แล้วถ้าเขาชอบมึงล่ะ มึงเคยคิดถึงข้อนี้บ้างไหม” "....." “มึงสวยมากนะบี ไม่งั้นคงไม่มีใครโหวตให้มึงเป็นดาวคณะหรอก แล้วไหนจะความฉลาดของมึงอีก ผู้หญิงที่ดีและพร้อมไปทุกอย่างแบบมึง ถ้าบอสตันไม่เห็นค่า แสดงว่ามันตาบอดเอง กูจะไม่ปล่อยให้มึงเสียเวลาสามปีกับคนที่โง่แบบนั้นหรอก” บีเลิฟมองมือที่ถูกจับไว้ แล้วค่อย ๆ ยิ้มออกมา
ในช่วงบ่ายของวัน แสงแดดสาดส่องลงมา พร้อมกับสายลมเย็นพัดเบา ๆ ทำให้เงาของต้นไม้ใหญ่ด้านหน้าอาคารคณะวิศวะพริ้วไหวไปมา โต๊ะม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใต้ร่มไม้มาหลายปี กลายเป็นที่ประจำของกลุ่มเพื่อนห้าคนที่นั่งกันเป็นประจำแทบทุกวัน มังกรนั่งหลังพิงพนักเก้าอี้หิน ขาข้างหนึ่งไขว้ อีกข้างเหยียบพื้น มือหนาถือขวดน้ำเย็นยกขึ้นดื่มเกือบหมดขวดในครั้งเดียว ด้วยความเหนื่อยล้าจากการหันหน้าเอาเวลาว่างไปซ้อมฟุตบอลของคณะ “เฮ้ย!!! ไอ้มังกร” สายฟ้าซึ่งนั่งข้างมินตา ยื่นขาออกมาเตะเบา ๆ ที่หน้าขาของมังกร “กูยังไม่อยากเชื่อเลยนะ ว่ามึงจะลงแข่งบอลคณะจริง ๆ” ไคโรที่นั่งตรงข้ามยกมือกอดอก หลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะหันไปทำตาหวานให้ขนมจีนที่นั่งใกล้กัน “กูว่ามึงน่าจะไม่ส่างเมา ตอนที่เสือกไปสมัครเข้าชมรมน่ะ” ไคโรพูดเสียงดัง “คนที่ชอบนั่งร้านเหล้าจนดึกดื่น เมาแล้วหลับไม่รู้สึกตัวแบบมึง จะหันมาเล่นบอลได้ยังไงวะ” มินตาและขนมจีนก็หัวเราะออกมาเพราะความไม่อยากเชื่อด้วยเหมือนกัน ก่อนมินตาที่กำลังนั่งพิงไหล่สายฟ้าจะเอ่ยออกมา "แต่มังกรชอบฟุตบอลอยู่แล้ว สำหรับฉันรู้สึกแปลกใจแค่นิดเดียว" มังกรวางขวดน้ำลงบนโต๊ะ แล้วเงยหน้ามอ







