สงสารตัวละครตัวร้าย1

หยวนเข่อซิงขับรถมุ่งตรงไปหาซื้อวัตถุดิบในการทำเค้กด้วยความสบายใจ  พร้อมเหลือบสายตาลงไปมองดูหนังสือนิยายเล่มหนาที่ติงฉางโม่วซื้อมาฝากด้วยประกายสายตาอันตื่นเต้น

อีกสองวันข้างหน้าจะเป็นวันหยุดประจำสัปดาห์ของเธอแล้วคือวันอังคารและวันพุธ  หยวนเข่อซิงวางแผนเอาไว้ว่าวันอังคารที่จะถึงนี้  เธอจะอ่านหนังสือนิยายเล่มนี้ให้ฉ่ำปอดไปเลยทีเดียว  หลังจากนั้นวันพุธค่อยออกไปกินข้าวข้างนอกกับติงฉางโม่วต่อ

เมื่อหาเลือกซื้อวัตถุดิบในการทำเค้กได้แล้ว  หยวนเข่อซิงก็กลับเข้าไปยังบ้านหลังน้อยที่เธอได้ทำการหาเลือกซื้อหลังจากเรียนจบมาได้ไม่นานด้วยท่าทีคล่องแคล่วกระฉับกระเฉง  เดิมทีที่ผ่านมาในช่วงที่กำลังเรียนอยู่นั้นหยวนเข่อซิงก็ได้ทำงานพิเศษหารายได้เสริมระหว่างเรียนไปด้วย  ทำให้เธอมีเงินเก็บก้อนหนึ่งจนสามารถทำการดาวน์ซื้อบ้านหลังเล็กชั้นเดียวบนที่ดินขนาดหนึ่งร้อยตารางวามาครอบครองได้สำเร็จ  หยวนเข่อซิงรักบ้านหลังนี้มาก  เพราะเป็นบ้านที่มาจากน้ำพักน้ำแรงของเธอเอง 

ซึ่งหยวนเข่อซิงได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านนี้ได้นานราวสองเดือนแล้ว  เมื่อก่อนตอนเรียบจบใหม่ ๆ หยวนเข่อซิงยังพักอาศัยอยู่ในบ้านเช่าอยู่เลย  เธอตัดสินใจมาทำขนมขายเก็บเงินเพิ่มเติมจนสามารถหาซื้อรถกระบะมือสองได้สำเร็จด้วยเงินสด  จึงมองหาบ้านหลังน้อยเป็นลำดับถัดไป  เห็นทีว่าเธอควรไปหาซื้อพวกของตกแต่งสนามหญ้าและหาต้นไม้มาลงเพิ่มเติมด้วยแล้วดูท่าน่าจะเป็นการดี

“เค้กนมสดหนึ่งปอนด์ พร้อมเค้กสตอร์เบอร์รี่อย่าง

ละหนึ่งปอนด์สินะ  ออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งเอาไว้”

หยวนเข่อซิงพึมพำกับตนเองพร้อมหาผ้ากันเปื้อนมาคลุมทับร่างเล็กของเธอเอาไว้  หลังจากนั้นจึงได้ลงมือทำเค้กวันเกิดต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ

เธอใช้เวลาทำเค้กเพียงสองชั่วโมงเท่านั้นก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย หลังจากนั้นหยวนเข่อซิงจึงได้ขับรถออกไปส่งเค้กให้กับลูกค้า  ตามที่อยู่ที่ลูกค้าปักหมุดไว้ให้ในแอพพลิเคชั่นไลน์ที่เธอสร้างขึ้นไว้สำหรับทำการติดต่อพูดคุยกับลูกค้าโดยเฉพาะ

หลังจากเสร็จจากการส่งเค้กวันเกิดให้กับลูกค้าแล้ว  หยวนเข่อซิงก็พบว่าเป็นเวลาพลบค่ำแล้วพอดี  เธอจึงตัดสินใจแวะเดินตลาดนัดยามเย็นที่ขายทุกสิ่งอย่างในนั้นเสียหน่อย  เหมือนโชคจะเข้าข้างหยวนเข่อซิงหรืออย่างไรก็มิอาจทราบได้ที่วันนี้ในตลาดมีดอกไม้และต้นไม้หลายชนิดวางจำหน่ายด้วย

ไม่รอช้าหยวนเข่อซิงจึงตัดสินใจซื้อต้นไม้และดอกไม้นา ๆ ชนิดให้คนขายช่วยยกไปใส่ท้ายรถให้กับเธอต่อ หลังจากนั้นหยวนเข่อซิงจึงได้แวะซื้ออาหารเย็นอย่างง่ายกลับเข้าไปกิน โดยไม่ลืมซื้อน้ำสักสองสามแก้วไปฝาก

ยามประจำหมู่บ้านที่เธอพักอาศัยด้วย

หยวนเข่อซิงเป็นคนจิตใจดี  มีน้ำใจชอบช่วยเหลือและเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่คนอื่นมาเนิ่นนานตั้งแต่เมื่อครั้นที่เธอยังเด็กแล้ว  ฉะนั้นเรื่องการซื้อของฝากติดไม้ติดมือไปฝากยามประจำหมู่บ้านจึงไม่ใช่เรื่องที่เหนือบ่ากว่าแรงแต่อย่างใด  เพราะเมื่อคราวที่เธอเดือดร้อนในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง เช่นสตาร์ถรถไม่ติด  น้ำประปารั่ว  หลอดไฟขาด  เธอก็มักจะได้รับความช่วยเหลือจากเหล่ายามใจดีนั้นเสมอ  โดยเฉพาะลุงห่าวนั้นเป็นลุงยามที่ใจดีกับเธอเป็นอย่างมาก ตลอดระยะเวลาสองเดือนในการใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านหลังน้อยนี้  หยวนเข่อซิงก็ได้ลุงห่าวนี่แหล่ะมาคอยช่วยเหลือเธออยู่หลายเรื่องด้วยกัน

เมื่อขับรถมาถึงยังป้อมยามหน้าหมู่บ้านแล้ว  หยวนเข่อซิงจึงได้เลื่อนกระจกรถลงส่งมอบน้ำที่เธอตั้งใจซื้อมาฝากลุงห่าวออกมาด้วย  แต่เมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนั้นไม่ใช่ลุงห่าวที่เธอคุ้นเคยด้วยหยวนเข่อซิงก็อดที่จะขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยไม่ได้

“เอ วันนี้ลุงห่าวไม่ได้มาเข้าเวรยามหรอกหรือคะ?” 

หยวนเข่อซิงกล่าวถามน้ำเสียงนุ่ม

“พอดีลูกสาวของลุงห่าวคลอดลูกอยู่ที่ รพ.น่ะครับ  ผมเลยมาอยู่เวรแทน” 

ยามคนใหม่ที่หยวนเข่อซิงไม่เคยพบเจอหน้าค่าตามาก่อนตอบกลับมาเสียงดังฟังชัด

“อ้อค่ะ นี่ค่ะ ฉันซื้อน้ำมาฝากให้ไปหมดทั้งสามแก้วเลย  คุณใส่ตู้เย็นไว้ได้นะคะ  ดึก ๆ เวลาง่วงค่อยนำน้ำมาดื่มอีกยังได้เลย”  หยวนเข่อซิงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“ครับ  ขอบคุณมาก  แล้วนี่คุณซื้อของมาเต็มหลังรถเลย  ยกลงเองหมดนี่ไหวหรือครับ?”

เขาถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงปนอยากรู้

“ฉันคิดว่าแค่ฉันคนเดียวไม่น่าจะยกไหว  แต่ไม่เป็นไรค่ะ  วันพรุ่งนี้เดี๋ยวฉันจะไปขอความช่วยเหลือจากเหล่าบรรดาลุงยามให้มายกของช่วยเองค่ะ  ขอตัวไปก่อน

นะคะ” หลังกล่าวจบหยวนเข่อซิงก็ก้มศีรษะลงน้อย ๆ พร้อมกดเลื่อนกระจกรถขึ้นอย่างช้า ๆ

“เดี๋ยวก่อนครับ  เดี๋ยวก่อนครับ”

เขาเอ่ยร้องห้ามน้ำเสียงร้อนรน