พี่เลี้ยงเด็กจำเป็น 2

หลังจากรับเงินจากการขายขนมมาเรียบร้อยแล้ว  หยวนเข่อซิงก็นำเงินไปฝากธนาคารเอาไว้  หลังจากนั้นจึงได้แวะซื้อไหมพรมเอาไว้ไปถักเล่นฆ่าเวลาการเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นในครั้งนี้เสียหน่อย  นอกจากนี้เธอยังได้แวะซื้อของเล่นเสริมพัฒนาการติดไม้ติดมือไปฝากไป่ไป๋น้อยของเธอ  และซื้อนมสดรสตอร์เบอร์รี่ไปฝากติงฉางโม่วด้วย

หยวนเข่อซิงตั้งใจเอาไว้ว่าหลังจากที่ติงฉางโม่วทำธุระเสร็จแล้ว  ก่อนกลับเข้าบ้านหลังน้อยของเธอไป  เธอจะแวะซื้อวัตถุดิบในการทำเค้กกลับบ้านไปเพิ่มเติมและจะให้รางวัลตัวเองในการเลือกหาซื้อหนังสือนิยายกลับไปอ่านที่บ้านด้วย 

เห็นว่าเธอทำงานเก่งแบบนี้  แต่หยวนเข่อซิงก็มีวันหยุดให้กับตัวของเธอเองสองวันต่อสัปดาห์เลยเชียวนะ

แม้ว่าหลังจากที่เรียนจบแล้ว  หยวนเข่อซิงเลือกที่

จะเป็นนายตัวเอง  แต่เธอก็ยังส่งเงินไปให้ที่บ้านเสมอ  ไม่ได้แบมือขอเงินบิดา มารดาใช้แต่อย่างใด  นอกจากนี้หยวนเข่อซิงยังช่วยเรื่องค่ากินอยู่และค่าศึกษาเล่าเรียนของน้องชายของเธอด้วย

ในตอนนี้เองน้องชายของเธอนามหยวนเข่อฟู่มีอายุได้ยี่สิบปีเต็มแล้ว  เขากำลังศึกษาอยู่ที่คณะวิศวกรรมศาสตรชั้นปีที่สองในมหาวิทยาลัยที่หยวนเข่อซิงพึ่งเรียนจบมาหมาด ๆ นี้เอง  ด้วยความที่เขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ของหยวนเข่อซิง  อีกทั้งครอบครัวของเธอเองยังพากันหน้าตาดีทั้งบ้าน  หยวนเข่อฟู่เองจึงหล่อเหลาเอาการไม่แพ้ใคร  แต่เมื่อยามที่ทั้งสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันนั้น  หยวนเข่อซิงก็มักจะถูกคนภายนอกมองว่าเธอเป็นน้องสาวของหยวนเข่อฟู่เสมอ  เพราะน้องชายของเธอมีรูปร่างสูงใหญ่ส่วนตัวเธอเองกลับเป็นคนรูปร่างเล็ก  ใบหน้างดงามอ่อนเยาว์  จึงทำให้คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดมาโดยตลอด

ติ๊งน๊อง ๆ

หยวนเข่อซิงกดออดหน้าประตูที่พักของติงฉางโม่ว อยู่สองสามครั้งด้วยกัน  ไม่นานนัก  หญิงสาวรูปร่างเพรียว

ระหงราวกับนางแบบก็เดินมาเปิดประตูให้กับเธอในทันใด

“เข้ามานั่งข้างในก่อนสิอาซิง  ห้องของฉันค่อนข้างรกไปหน่อยนะ  ตามประสาคนมีลูกเล็กแหล่ะ”

         ติงฉางโม่วพูดพร้อมผายมือเชื้อเชิญให้หยวนเข่อซิงนั่งลงตรงโซฟารับแขก

“อื้อ ไม่เป็นไรหรอก  เธอไม่ต้องคิดมากอะไรไปหรอกหน่าอาโม่ว  เอ่อนี่ฉันซื้อนมรสตอร์เบอร์รี่มาฝากเธอด้วยนะ  ยังไงเธอก็ดื่มนมรองท้องสักหน่อยก่อนค่อยขับรถไปคุยเรื่องงานก็แล้วกัน  ฉันขอให้เธอโชคดี  ปิดจ๊อบงานได้ปัง ๆ อย่างที่เธอตั้งใจหวังเอาไว้ด้วยนะ”

หยวนเข่อซิงกล่าวถ้อยคำอวยพรออกมาให้กับติงฉางโม่วด้วยความจริงใจ

“จ้า ขอบใจเธอมากนะอาซิง  แล้วฉันจะรีบไปรีบกลับนะ  เธอเองก็ดูแลตัวเองและเจ้าไป่ไป๋น้อย ดี ๆ ละ ฉันไปแล้วนะ บาย”

ติงฉางโม่วพูดพร้อมหยิบขวดนมขึ้นมาเปิดฝาขวดยกขื่นดื่มเสียจนหมดขวดแล้วจึงเดินส่งยิ้มจากไป

ด้านหยวนเข่อซิงเองเมื่อเห็นติงฉางโม่วเดินจากไป

แล้วเธอจึงได้เดินไปปิดประตูห้องเอาไว้ด้วยความเรียบร้อย  หลังจากนั้นจึงนำของเล่นที่ตัวเองซื้อมาด้วย  ออกมาเล่นกับไป่ไป๋หนูน้อยวัยเก้าเดือนที่ถูกมารดาจัดให้อยู่ในคอกกั้นเด็กด้วยความสนุกสนาน

หยวนเข่อซิงพยายามสอนให้หนูน้อยพูดชื่อของเธอว่า “น้าซิง”  ด้วยความมุ่งมั่นหลังได้ยินเด็กน้อยเปล่งเสียงออกมาว่า “จิง ๆ”  ก็ทำเอาหยวนเข่อซิงถึงกับยิ้มกว้างเบิกบานเสียจนแก้มแทบแตก ในช่วงตอนที่เด็กน้อยหิวนม  หยวนเข่อซิงก็รีบไปชงนมมาให้กับเด็กน้อยด้วยความคล่องแคล่วว่องไว  เพราะในช่วงที่ติงฉางโม่วคลอดไป่ไป๋น้อยออกมาใหม่ ๆ นั้น เธอก็ได้กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวไปเสียแล้ว  หยวนเข่อซิงจึงต้องรับบทในการให้ความช่วยเหลือคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวคนนี้ด้วยการหาตำราต่าง ๆ มาคอยอ่านเพื่อช่วยให้คำแนะนำกับติงฉางโม่วเสมอ 

ด้านบิดาของติงฉางโม่วเองเขาได้จากไปด้วยโรคร้ายตอนที่ติงฉางโม่วเรียนอยู่ระดับชั้นอุดมศึกษาปีที่หนึ่งเพียงเท่านั้น  มารดาของติงฉางโม่วเองก็ยังทำงานเป็นคุณครูอยู่ในโรงเรียนประถมศึกษาแห่งหนึ่ง  ซึ่งยังไม่ได้เกษียณ เพราะฉะนั้นในตอนนี้เองติงฉางโม่วจึงต้องรับบทหนักในการเลี้ยงดูไป่ไป๋น้อยแต่เพียงลำพัง  มีเพียงหยวนเข่อซิงที่มาช่วยดูแลเด็กน้อยเป็นครั้งคราว

ติงฉางโม่วแอบจับได้ว่าสามีของเธอนั้นนอกใจเธอเมื่อตอนที่เธอตั้งครรภ์แก่ใกล้คลอดพอดี ด้วยการตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวเธอจึงยอมเลิกรากับหลี่ชุ่ยเหอผู้เป็นสามีโดยไม่ขอรับเงินเลี้ยงดูจากเขาสักบาท  แลกกับการที่เธอจะได้เป็นผู้ดูแลเลี้ยงดูหลี่ไป่ไป๋แต่เพียงผู้เดียว  และหาก

หลี่ชุ่ยเหอต้องการที่จะพบปะกันกับหลี่ไป่ไป๋แล้วล่ะก็ต้องผ่านการเห็นชอบจากเธอเท่านั้น

หยวนเข่อซิงเองเมื่อให้เด็กน้อยกินนมแล้ว  เธอจึงเล่านิทานให้เด็กน้อยฟังต่อ  หลังจากที่ฟังนิทานไปได้สักพัก  ดวงตากลมโตของเด็กน้อยก็เริ่มหรี่ลงไปเรื่อย ๆ จนนอนหลับปุ๋ยไปในที่สุด

หยวนเข่อซิงเห็นดังนั้น  เธอจึงนำไหมพรมสีชมพูที่เธอหาซื้อเอาวิออกมาถักหมวกไหมพรมในทันใด

เธอตั้งใจเอาไว้ว่าจะถักหมวกไหมพรมนี้ให้กับเจ้าไป่ไป๋น้อยเอาไว้สวมใส่เวลาออกไปเที่ยวข้างนอก เด็กน้อย

เองคงจะดูน่ารัก  น่าหอมแก้มขึ้นมาเพิ่มขึ้นอีกเป็นกอง

นึกได้ดังนั้นแล้ว  หยวนเข่อซิงจึงได้ตั้งอกตั้งใจถักหมวกไหมพรมนี้อย่างขมีขมัน  จนกระทั่งเธอเองก็ได้นอนหลับไปอย่างไม่รู้ตัวบนโซฟานี้ด้วยเช่นเดียวกัน