พิษรักวันเกิด

บทที่ 3

@สระน้ำ

เมล์วิ่งลงบันไดมาจนถึงประตูทางออกสู่บริเวณสระน้ำ ร่างบางหยุดชะงัก สายตากลมโตที่คลอน้ำตาเหม่อลอยมองดูบรรยากาศปาร์ตี้ตรงหน้า เพื่อนร่วมชั้นและหนุ่มสาวต่างพากันเต้นรำ กอดจูบ และโยนตัวลงน้ำอย่างสนุกสนาน... ชาติที่แล้วเธอไปทำอะไรไว้ ทำไมภาพความสุขพวกนั้นถึงได้ตัดสลับกับฝันร้ายในอ่างน้ำชั้นบนอย่างย่อยยับขนาดนี้ หัวใจของเธอเหมือนถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี

ร่างบางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยืนข่มอารมณ์สั่นคลอนอย่างสุดกำลัง... ถ้าร้องไห้ออกไปตอนนี้ ทุกคนก็คงมีแต่หัวเราะเย้ยหยันและเอาไปพูดสนุกปาก

"พี่ชุบคะ... ขอไวน์หน่อยค่ะ"

เธอเดินตรงไปหาแม่บ้านคนเดิม พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ

"เอ๋... คุณเมล์ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าซีด ๆ"

"เปล่าค่ะ... เมล์แค่อยากดื่มนิดหน่อย"

พี่ชุบมองด้วยความสงสัยแต่ก็ยอมส่งแก้วให้ เมล์รับมาแล้วยกกระดกเพียวๆ จนหมดแก้ว... แก้วที่หนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตามด้วยแก้วที่สองและแก้วที่สาม แอลกอฮอล์ดิบ ๆ แล่นผ่านลำคอขมซาบซ่าน ร่างกายเริ่มร้อนวูบวาบ มึนงง และชาชินขึ้นมาทีละนิด

เวลานี้เข็มนาฬิกาบนผนังหมุนเข้าใกล้เที่ยงคืนเข้าไปทุกที... อดทนไว้เมล์... อีกนิดเดียว รอโปรดลงมาเป่าเค้กเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจบทุกอย่างซะ ขืนเดินร้องไห้ออกจากคฤหาสน์ไปตอนนี้ ทุกคนได้รู้กันหมดแน่ว่าเราไปเจออะไรมา

หญิงสาวปั้นหน้ายิ้มบางๆ ทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว มือเล็กๆ กำแก้วไวน์แน่นจนเกร็ง ร่างกายเริ่มโอนเอียงจากฤทธิ์ไวน์ที่โหมกระหน่ำเข้าไปติดต่อกัน โดยไม่รู้เลยว่า... ท่ามกลางความมืดมิดนอกรั้วคฤหาสน์ สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา

ทันใดนั้น... น้ำเสียงทุ้มอันคุ้นเคยที่เธอเคยคิดว่าเขาคือคนที่เธอรักสุดหัวใจก็ดังขึ้นจากด้านหลัง!

โปรดเดินถือแก้วไวน์ลงมาจากบนห้อง ไร้เงาของเชอรี่ที่บัดนี้สลบไสลอยู่บนเตียงชั้นบนเพราะฤทธิ์ยาสลบที่เขาแอบใส่ไว้ให้... เพราะเป้าหมายจริง ๆ ของเขาในคืนนี้ คือการได้ครอบครองเรือนร่างของเมล์คนเดียวเท่านั้น!

"ที่รัก... รอนานไหมครับ?"

หมับ!

ลำแขนแกร่งของโปรดตระกองกอดรัดเอวคอดของเมล์ไว้แน่นจากทางด้านหลัง บังคับกึ่งลากให้เธอเดินตรงไปยังโต๊ะเค้กหรูบริเวณขอบสระว่ายน้ำ ท่ามกลางสายตาของเพื่อน ๆ นับสามสิบคนที่เริ่มหันมาร้องเฮฮา

"ทำตัวดีๆ หน่อยน่าเมล์... ผมขอโทษ"

โปรดก้มลงกระซิบขู่ข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมแฝงอารมณ์มาเฟีย

"ผมไล่ผู้หญิงคนนั้นกลับไปแล้ว งานนี้จะมีแค่เรานะ... อย่าทำให้ผมอับอายต่อหน้าเพื่อน"

เมล์กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจีบเนื้อ ขอบตาร้อนผ่าว ร่างกายสั่นเทา ด้วยความขยะแขยงและสับสน เธอพยายามขืนตัวออกแต่แรงผู้หญิงหรือจะสู้แรงชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยอารมณ์ดิบ

"นายมันเห็นแก่ตัว... มักมาก..."

หญิงสาวเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ แต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความแค้นเคือง

"เราจบกันแค่นี้เถอะโปรด... ฉันเกลียดนาย!"

"หึ... เกลียดเหรอ?"

โปรดเหยียดยิ้มเย็น นัยน์ตาฉายประกายความวูบวายดุร้าย

"ไว้ค่อยคุยเรื่องนี้... งั้นเป่าเค้กก่อนนะที่รัก"

"สุขสันต์วันเกิดเว้ยไอ้โปรด! 5! 4! 3! 2! 1! เป่าเลย!"

"Happy Birthday to you~! ไอ้โปรด เย้!"

เสียงเพื่อน ๆ ร่วมกันตะโกนรับนับถอยหลังจนถึงเวลาเที่ยงคืนเป๊ะ!

โปรดรวบตัวเมล์เข้ามาแนบชิด ยื่นหน้าไปเป่าเทียนบนเค้กจนดับลง ท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องยินดี แต่ก่อนที่เมล์จะได้ก้าวหนีไปไหน ร่างสูงก็คว้าแก้วไวน์ทรงสูงที่เขาเตรียมไว้เป็นพิเศษขึ้นมา บังคับกรอกเข้าปากของหญิงสาวอย่างจงใจ!

"อื้อออ! ปล่อยนะ... อึ้ก!"

เมล์พยายามสะบัดหน้าหนี แต่มือหนาของโปรดกลับบีบคางสวยไว้แน่น บังคับให้เธอต้องกลืนน้ำสีเข้มข้นลงคอไปจนหมดแก้ว! โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า ในแก้วไวน์ใบนั้น... ถูกผสมยาปลุกเซกส์ฤทธิ์แรงเข้มข้น ที่จะค่อย ๆ กัดกินสติและจุดประกายความรุ่มร้อนในตัวเธอให้ลุกโชนขึ้นภายในไม่กี่นาทีนี้!

"นายทำบ้าอะไรฮะ! ทำไมต้องบังคับกันด้วย"

ความอ่อนโยนที่เธอเคยได้รับจากเขา ตอนนี้มันมะลายหายไปจนสิ้น เพียงแค่เธอจับได้คาหนังคาเขา ว่าเขามีสัมพันธ์กับหญิงอื่นเพียงไม่กี่นาทีที่ผ่านมานี่เอง

"กลืนลงไปให้หมด... คืนนี้เธอหนีฉันไม่พ้นหรอกเมล์!"

โปรดกระซิบเย้ยหยันพลางเลียริมฝีปากมองเรือนร่างของแฟนสาวอย่างหิวโหย

ตู้มมมมม!

เสียงน้ำในสระแตกกระจายเมื่อโปรดถอดเสื้อเชิ้ตทิ้งแล้วกระโดดลงสระน้ำด้วยความคึกคะนองและพึงพอใจ ชายหนุ่มเหยียดยิ้มร้ายท่ามกลางเสียงเชียร์ของกลุ่มเพื่อน เขากระดกเหล้าเข้าปากพลางเข้ากอดนัวเนียจูบปากกับสาวสวยอีกคนในสระเพื่อฆ่าเวลา... ในใจคำนวณอย่างดิบเถื่อนว่า ทันทีที่ยาปลุกเซกส์ฤทธิ์แรงในแก้วไวน์ออกฤทธิ์ ยัยตัวดีอย่างเมล์จะต้องทนไม่ไหว คลานเข่ามาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากเขาถึงขอบสระแน่ๆ และเมื่อถึงตอนนั้น เขาจะจับเธออัดกระแทกโชว์เพื่อนๆ กลางสระน้ำเป็นของสมนาคุณให้สะใจ!

ทว่า... โปรดประเมินศักดิ์ศรีและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเมล์ต่ำไป!

"อื้อ... ร้อน..."

ร่างบางที่นอนขดอยู่บนโซฟาลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก ฤทธิ์ไวน์ 4 แก้วก่อนหน้านี้บวกกับยาปลุกเซกส์เข้มข้นกำลังส่งผลอย่างรุนแรง เลือดในกายแล่นพล่านจนผิวขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อ หายใจหอบกระเส่า ร้อนรุ่มภายในราวกับมีไฟเผา... แต่สมองส่วนที่เหลืออยู่อย่างน้อยนิดตอกย้ำเธอว่าต้องหนีไปจากนรกแห่งนี้ให้ได้!

"ไม่นะ! คุณพ่อคุณแม่ขา ช่วยเมล์ด้วยเมล์กลัว"

เมล์ก้มลงกอดตัวเอง สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยสติที่กำลังจะหลุดลอย เธอถอดรองเท้าส้นสูงทิ้งลงกับพื้นอย่างไม่เสียดาย สองเท้าเปล่าก้าวลงจากโซฟาอย่างแผ่วเบา

ท่ามกลางความมืดและสายฝนที่เริ่มตกลงมาจากโปรยปรายกลายเป็นเริ่มหนาเม็ดขึ้นเรื่อยๆ ประกอบกับเหล่าวัยรุ่นในงานต่างมัวเมาสติพร่ามัว ทำให้ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า... ร่างบางในชุดเดรสสีครีมกำลังสับเท้าวิ่งหนีสุดชีวิตออกไปทางประตูหน้าคฤหาสน์!

ซ่าาาาา!

เมฆฝนเทกระหน่ำลงมาปะทะร่างอย่างจัง น้ำฝนเย็นจัดปะทะกับผิวเนื้อที่ร้อนระอุราวกับไฟ ถนนสายยาวเกือบ 200 เมตรจากตัวคฤหาสน์ไปยังประตูรั้วใหญ่เบื้องหน้าช่างยาวนานและแสนทรมาน ทุกก้าวที่วิ่งไป ร่างกายกลับยิ่งประท้วง สองขาเริ่มอ่อนแรงสั่นเทา ลมหายใจหอบถี่ด้วยความกระสันและทรมานจากฤทธิ์ยาที่เริ่มกัดกินสติทีละน้อย

"ฮึก... ใครก็ได้... ช่วยด้วย..."

หญิงสาวพึมพำทั้งน้ำตา ร่างบางเปียกปอนโอนเอียงไปตามทางเดินท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนป่าเต็งรัง... โดยไม่รู้เลยว่า ที่ปลายทางเดินหน้าประตูรั้วนั้น รถตู้คันหรูสีดำสนิทกำลังเคลื่อนตัวจอดลงพอดี!