ท่านเลือกข้าแทนนางไม่ได้หรือ

           งานหมั้นจบลงได้เพียงไม่กี่วันเขาพาคู่หมั้นกลับเมืองลั่วหยางด้วยกัน แม้จะไม่ค่อยเต็มนักแต่มิอาจหาข้ออ้างอันใดได้อีก

          “ต้องโทษข้า หากข้าไม่สะดุดล้มเรื่องทั้งหมดคงไม่เกิดขึ้น”

          “ช่างเถิด ใช่ความผิดเจ้าคนเดียวเสียที่ไหน ข้าผิดด้วยเช่นกัน”

           “คุณชาย ถึงแล้วขอรับ” สาวใช้คนสนิทบอกเจ้านายของตน เมื่อเดินทางถึงที่หมายเรียบร้อยแล้ว

          “อวี่ซิน เจ้าเข้าไปพักผ่านในจวนก่อน ข้ามีธุระต้องไปจัดการเสียหน่อย” ชายหนุ่มบอกคู่หมั้นสาวทันที

          “ท่านจะไปที่ไหนหรือเจ้าคะ”

          “…” ฝ่ายอวี่ซินเห็นคนที่ตนถามไม่ตอบกลับมาถึงได้รู้ตัวว่าไม่ควรเซ้าซี้ให้เขารำคาญ มิเช่นนั้นแทนที่คนที่เขาเลือกจะเป็นนางอาจเป็นสตรีแซ่เสี่ยวผู้นั้นแทน

          “เช่นนั้นข้าขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะเจ้าคะ”

          “ฮุ่ยหลิง ฝากเจ้าดูแลนางด้วย” เขาหันไปสั่งบ่าวคนสนิท ก่อนควบม้ามุ่งหน้าไปยังจวนตระกูลเสี่ยวทันที เดิมทีเขาควรกลับมาตั้งนานแล้ว ทว่าเพราะงานหมั้นทำให้กลับล่าช้ากว่ากำหนดหลายวัน ไม่รู้ว่าเหม่ยเหรินที่รออยู่จะรู้สึกเช่นไร นางยิ่งไม่ชอบคนผิดคำพูดเสียด้วย

          “คุณชายท่านนี้ไม่ทราบว่าท่านมาหาใครหรือขอรับ”

          “ข้ามาหาเหม่ยเหริน”

          “เช่นนั้นรอสักครู่ บ่าวจะไปรายงานคุณหนูว่ามีคนมาพบ ส่วนคุณหนูจะพบหรือไม่นั้นเดี๋ยวเดียวคงรู้”

          ไม่นานนักหญิงสาวรูปโฉมงดงามที่ตนไม่ได้พบมานานได้ปรากฎตัวขึ้น

          “คุณชาย ท่านกลับมาช้านะเจ้าคะ” คำทักทายด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้น

          “พอดีมีเรื่องเกิดขึ้นกะทันหันน่ะ ข้าถึงได้กลับมาช้ากว่ากำหนด”

          “เรื่องกะทันหันที่ท่านว่าใช่เรื่องหมั้นหมายกับคุณหนูตระกูลฟางใช่รึไม่”

          “เหม่ยเหริน คือข้า...”

          “ท่านไม่ต้องอธิบายอันใด ข้าย่อมรู้อยู่เต็มอกว่าคุณชายสูงศักดิ์เช่นนั้นจะมาเลือกสตรีธรรมดาเช่นข้าได้อย่างไร”

          “เจ้าฟังข้าก่อน ข้าไม่ได้อยากหมั้นหมายกับนาง”

          “แม้ท่านไม่ต้องการ แต่ท่านก็ไม่อาจยืนหยัดและหนักแน่นได้ ข้าเกลียดบุรุษเช่นนี้ที่สุดท่านก็รู้ดี”

          “ข้าสัญญาว่าจะถอนหมั้นนางทันที หลังจากที่ข้าเข้ารับตำแหน่งขุนนางแล้ว เจ้าเชื่อใจข้าสักครั้งได้รึไม่” เขากุมมือนางพร้อมกับอ้อนวอน

          “ก็ได้เจ้าค่ะ” แม้จะเกลียดความไม่หนักแน่นและไม่เด็ดขาดของบุรุษตรงหน้า แต่นางยังอยากลองให้โอกาสเขาอีกสักครั้ง

          ฟางอวี่ซินพักผ่อนอยู่ในเรือนครึ่งค่อนวันจนเริ่มรู้สึกเบื่อหน่าย ในใจคิดวางแผนกำจัดศัตรูหัวใจให้พ้นทาง นางจะใช้ความไม่เด็ดขาดของคู่หมั้นหนุ่มให้เป็นประโยชน์ ดูทีแล้วเขาไม่ใช่คนที่รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมสตรี เพราะถ้าหากรู้ทันเขาคงไม่กลายเป็นคู่หมั้นหมาด ๆ ของนางรวดเร็วเช่นนี้ เสี่ยวเหม่ยเหริน นางคนต่ำช้ากล้าดีอย่างไรมาคิดอาจเอื้อมชนชั้นสูงทั้งที่ตัวเองเป็นเพียงบุตรสาวของพ่อค้าไร้ชาติตระกูลเท่านั้น คอยดูเถิดว่าระหว่างคุณหนูจากสกุลสูงศักดิ์เช่นข้ากับคนชั้นต่ำเช่นเจ้า คุณชายหวังหย่งจะเลือกใคร

          “คุณหนู บ่าวได้ยินว่าคุณชายกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

          “จริงรึ”

          “เจ้าค่ะ”

          “เจ้าช่วยข้าเปลี่ยนชุดที”

          ทั้งคู่ร่วมกินอาหารค่ำด้วยกันเป็นมื้อแรกนับตั้งแต่รู้จักกัน อวี่ซินคอยตักอาหารให้เอาอย่างเอาอกเอาใจ

          “พรุ่งนี้ท่านว่างหรือไม่เจ้าคะ”

          “เจ้าถามทำไมหรือ”

          “หากท่านว่างข้าอยากเที่ยวชมเมืองลั่วหยางกับท่านเสียหน่อย”

          “ได้สิ”

          “ท่านพี่เป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ” นางถาม เพราะเห็นเขาเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดราวกับว่าคิดอะไรอยู่ตลอดเวลา

          “ข้าไม่ได้เป็นอะไร อวี่ซิน”

          “เจ้าคะ”

          “เดิมทีเรื่องระหว่างเรามิได้เกิดขึ้นเพราะความรัก หากแต่งกันไปรังแต่จะมีทุกข์มากกว่าสุข ข้าว่าเราถอนหมั้นกันเถิด”

          “ท่านพูดเช่นนี้ออกมาได้เยี่ยงไร เราเพิ่งหมั้นกันได้ไม่นานท่านคิดอยากถอนหมั้นแล้วหรือ” นางตัดพ้อด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น

          “อวี่ซิน ข้าขอโทษจริง ๆ ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วว่าข้ามีคนที่ข้ารักอยู่ก่อนแล้ว”

          “ข้ารู้เจ้าค่ะ เหตุใดท่านถึงได้เอาแต่ย้ำเตือนให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดอยู่ได้ ท่านลองมองมาที่ข้าสักครั้งได้รึไม่ ข้ามีอะไรด้อยไปกว่านางอย่างนั้นหรือ”

          “เจ้าพูดผิดแล้ว เจ้าไม่มีอะไรด้อยไปกว่าเหม่ยเหรินสักนิด”

          “เช่นนั้นท่านเลือกข้าแทนนางไม่ได้หรือ หากท่านอยากได้นางมาเป็นอนุข้าก็ไม่ขัดข้อง ข้าขอเพียงได้อยู่ข้างกายท่านเท่านั้น”ครั้นได้ยินคำพูดของนางที่เอ่ยกับเขาทั้งน้ำตาทำให้หวังหย่งมิอาจยืนกรานปฏิเสธอันใดได้อีก