ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 5

เสียงร่ำไห้ดังอยู่ในบ้านที่แสนเงียบเหงายิ่งตอกย้ำความรู้สึกโดดเดี่ยวให้ทับถมจนสีฝุ่นแทบจะดึงตัวเองกลับมาไม่ได้ สองแขนเรียวก็กอดพวงดอกพุ่มแดงไว้แนบอกและก้มหน้าหลั่งรินน้ำตาออกมาจนมันไหลเปียกกระโปรงสีขาวที่เธอสวมใส่

“คิดถึงจะตายอยู่แล้ว”

เสียงหวานเอื้อนเอ่ยความรู้สึกออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ยังคงรินไหลไม่ขาดสาย เธอร้องไห้หนักเสียจนหายใจไม่ออกจนต้องเงยหน้าขึ้นและพยายามดึงสติที่มันหลุดลอยไปยังที่ที่อยู่แสนไกลให้กลับมา

ดวงตาคู่สวยที่แพขนตายาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำตาหลับตาลงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาทางปากจนกระทั่งกลับมาหายใจได้เป็นปกติ มือเรียวก็กดปิดรูปภาพก่อนจะกดเข้าไปยังรายชื่อผู้ติดต่อเมื่อเธอตัดสินใจได้แล้วว่าจะทำอย่างไรต่อไปกับความรู้สึกที่รุมเร้าอยู่ในตอนนี้

ซึ่งรอสายไม่นานคนปลายสายที่แรกเริ่มเดิมทีเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า แต่ตอนนี้กลับพัฒนามาเป็นเพื่อนร่วมงานที่สีฝุ่นนั้นไว้ใจ

“(ครับ)”

“มาหาฉันหน่อยได้ไหม ฉันมีเรื่องที่อยากจะขอร้องนายให้ช่วย...เดโช”

อีกด้าน

ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกเอนกายพิงลำต้นของต้นไม้ใหญ่บริเวณน้ำตกหน้าถ้ำโดยที่ในอ้อมแขนนั้นมีกระบองไม้ยาวคู่กายติดตัวเขาไว้ไม่เคยห่าง สายตาคู่คมที่อยู่ภายใต้หัวสวมก็จับจ้องมองไปยังปากถ้ำที่ไม่มีผู้ใดเดินเข้าไป และไม่มีผู้ใดเดินออกมาราวกับว่ามันถูกปิดตาย

“ขอบคุณที่ทำให้ฉันไม่เหงา ฉันจะจำพี่ไว้...ไม่ลืมแน่นอน”

เสียงหวานสั่นเครือที่เอ่ยพูดกับเขาในวันสุดท้ายก่อนที่เธอจะจากไปยังฝังอยู่ในหัวของเขาอย่างไม่มีวันลบเลือน ซึ่งคนที่พูดว่าจะไม่ลืมนั้นคือเธอแต่กลับทำให้เขาที่เป็นคนฟังลืมเธอไม่ได้เช่นเดียวกัน

“ไม่ว่าอยู่ที่ใด ปลอดภัย ไร้เรื่องทุกข์ใจ และยิ้มได้เหมือนที่ข้าเคยเห็น”

และประโยคคำพูดสุดท้ายที่เขาพูดกับเธอก็เป็นพรเพียงข้อเดียวที่เขาขอในคืนพิธีขอพร เพียงแค่เธอปลอดภัยไม่ว่าอยู่ที่ใดเขาก็พอใจแล้ว

ตุบ!

ผืนฟ้ากระโดดลงมาจากต้นไม้ก่อนจะหันหลังให้ถ้ำที่เขาเฝ้ามองมันจนจำได้ทุกรายละเอียดแล้วก้าวเดินไปทิ้งตัวนั่งลงยังโคนต้นไม้ แล้วทอดสายตามองฝูงปลามากมายที่กำลังแหวกว่ายด้วยสายตาที่อ่อนโยน

“พวกเอ็งว่ายไปได้ไกลถึงที่ใดรึ”

“...”

“แล้วไกลจนพบเห็นหญิงกลิ่นตัวฉุนหน้าตาโมโหร้ายตลอดเวลารึไม่”

“...”

ไร้ซึ่งเสียงใดตอบกลับมามีเพียงดวงตาของเหล่าฝูงปลาที่มองมายังเขาเพื่อบอกว่าพวกมันไม่เห็น

ผืนฟ้าระบายยิ้มออกมาอย่างนึกสมเพชตัวเองก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วควงกระบองไม้ด้วยมือเพียงข้างเดียวในขณะที่เดินกลับหมู่บ้าน เมื่อตอนนี้เวลาล่วงเลยผ่านมาจนเย็นย่ำเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าวันที่เขาเฝ้ารอคอยใครบางคนมันได้หมดลงไปอีกวันแล้ว.

ช่วงเย็น บ้านสีฝุ่น

“หากคุณพร้อมเมื่อไหร่ โทรมาหาผมได้เสมอ”

คำพูดของเดโชที่เอ่ยพูดกับสีฝุ่นก่อนที่เธอจะลงจากรถของเขาทำให้ขาเรียวที่กำลังจะก้าวเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง เปลี่ยนทิศทางไปยังห้องครัวเมื่อหางตาเหลือบเห็นว่าแม่ของเธอกำลังช่วยชิมอาหารสำหรับมื้อค่ำอยู่ที่นั่น

“คนสวยคะ คนสวยกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วยค่ะ”

เสียงของลูกสาวคนสวยที่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ทำให้คุณแม่ที่เป็นต้นแบบของความสวยหันกลับมามองด้วยใบหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้ม

แต่เมื่อเห็นใบหน้าของสีฝุ่นกลับทำให้คนเป็นแม่สายตาวูบไหวเพราะดวงตาที่แดงก่ำและใบหน้าที่ยังคงหลงเหลือคราบน้ำตาแม้ว่าจะถูกลบออกไปก่อนหน้านี้แล้วก็ตาม ไม่อาจจะรอดพ้นจากสายตาของคนเป็นแม่ไปได้

สีฝุ่นจูงมือคุณแม่คนสวยเดินออกมายังสวนดอกไม้หลังบ้านที่แสนจะร่มรื่นและส่งกลิ่นหอม ซึ่งดอกไม้ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นสีแดงหมดทั้งสิ้น

เมื่อเดินมานั่งลงยังม้านั่งสีขาวสีฝุ่นก็ก้มหน้ามองมือเรียวที่กุมมือของคนเป็นแม่เอาไว้โดยที่ไม่พูดอะไรออกมา แต่ก็ทำให้ภาพวาดรู้ว่าลูกสาวของเธอกำลังรู้สึกอะไรจึงออกแรงบีบมือลูกสาวเบา ๆ ทำให้สีฝุ่นเงยหน้าขึ้นมามองสบตาด้วยดวงตาที่วูบไหว เพราะไม่กล้าที่จะพูดความต้องการของตัวเองออกไปด้วยกลัวว่าแม่จะเป็นห่วง

“หนูพูดกับแม่ได้ทุกเรื่องเลยนะคะ พ่อของหนูก็ด้วย”

“...”

“เรื่องพี่พลใช่ไหมคะ”

“...เป็นเรื่อง ที่ส่งผลมาถึงเรื่องนั้นค่ะ”

“พูดมาได้เลยค่ะ แม่รักและเคารพในความคิดของหนู”

“หนู...จะไปหานิลตราค่ะ”

“ไปหานิลตรา?”

สีฝุ่นพยักหน้ารับเพราะเธอตัดสินใจดีแล้วว่าจะต้องกลับไปจัดการความรู้สึกที่มันค้างคาอยู่ในใจออกไปให้หมด ไม่ว่าจะดีหรือร้ายเธอก็จะต้องสะสางให้จบและพร้อมที่จะรับความจริงทุกอย่าง

เพราะเมื่อมันเกิดขึ้นที่ไหนก็ต้องกลับไปจัดการที่นั่นเพื่อให้ตัวเธอนั้นไปต่อได้ ไม่ใช่เอาแต่คิดถึงและจมปักอยู่กับเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว

ซึ่งใครคนนั้นอาจจะลืมเธอไปแล้วก็ได้ และถ้าเป็นอย่างที่เธอคิดจริง ๆ เธอก็จะกลับมาอยู่ในเส้นทางของตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น

“ที่ไหนเหรอลูก ต่างจังหวัดที่หนูกับน้องนิลเคยไปเที่ยวกันช่วงเรียนจบใช่ไหมคะ”

“ค่ะ”

“อยากไปก็ไปสิลูก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสักหน่อย”

ภาพวาดถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบหัวลูกสาวด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้น แต่เมื่อเห็นว่าสีฝุ่นยังมองสบตาเธออยู่เหมือนยังพูดไม่จบก็กลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวั่นใจ

“นอกจากไปเที่ยวหาน้องนิล หนูจะไปทำอะไรที่นั่นคะ”

“ไปสะสางความรู้สึกบางอย่าง กับใครบางคนค่ะ”

“...คนที่ทำให้หนูพัฒนาความสัมพันธ์กับใครไม่ได้ใช่ไหมคะ”

“ค่ะ”

“ลูกสาวแม่มีคนในใจอยู่แล้วนี่เอง ไม่ใช่เรื่องผิดค่ะ หนูมีสิทธิ์ที่จะรักและเลือกว่าหนูอยากใช้ชีวิตของหนูกับใคร”

“คุณแม่ของหนูแสนดีและเข้าใจหนูทุกอย่างเลย”

สีฝุ่นโผเข้าไปกอดเอวบางของคนเป็นแม่ด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก และอยากจะขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เธอได้พบกับความรักและความเข้าใจจากคนทั้งสองที่เป็นพ่อและแม่ของเธอมากมายขนาดนี้

“เพราะแม่อยากเห็นรอยยิ้มบนหน้าของหนูตลอดไปค่ะ”

“หนูรักแม่นะคะ รักพ่อด้วยรักมาก ๆ เลย”

“พ่อกับแม่ก็รักหนูค่ะ ว่าแต่จะไปเมื่อไหร่คะ และไปกี่วัน”

“พรุ่งนี้ค่ะ แต่หนูบอกไม่ได้ว่าไปกี่วัน รู้แค่ว่านานมาก ๆ”

“นานมาก ๆ เลยเหรอ”

“...”

“แต่ไม่เป็นไรค่ะ หนูไปเที่ยวให้สนุกนะคะนานแค่ไหนก็ได้จนกว่าหนูจะสบายใจแล้วค่อยกลับมานะ”

สีฝุ่นผละกอดออกแล้วมองสบตากับคนเป็นแม่ด้วยสีหน้าที่ยังคงเต็มไปด้วยความลำบากใจที่จะพูด แต่สุดท้ายก็จำเป็นต้องพูดเพราะเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้วเธอควรจะต้องบอกกล่าวทุกอย่างก่อนที่จะไปเพื่อไม่ให้ครอบครัวเป็นห่วง

“ค่ะแม่ แต่ว่าที่นั่นสัญญาณไม่ดีมาก ๆ แม่อาจจะติดต่อหนูไม่ได้ แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะคะ หนูปลอดภัยแน่นอนค่ะ”

เมื่อภาพวาดได้ยินว่าจะติดต่อลูกไม่ได้ก็เริ่มมีสีหน้าที่เครียดและเต็มไปด้วยความกังวลเพราะเธอจะไม่มีทางรู้เลยว่าลูกเธอปลอดภัยจริง ๆ หรือไม่

“ฝุ่นกำลังทำให้แม่กลัวนะ ที่น้องนิลอยู่มันคือที่ไหนกันแน่ลูก”

“หลาย ๆ อย่างมันทำให้หนูบอกแม่หรือว่าใครไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”

เพราะถ้าเธอบอก เธออาจจะไม่มีวันกลับเข้าไปที่นั่นได้อีกเลย...