ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 6

ซึ่งคำพูดของสีฝุ่นก็ทำให้คนเป็นแม่นั้นเงียบไปและก่อเกิดความรู้สึกที่แสนจะทุกข์ใจเพราะเป็นห่วงลูกสาวของตัวเองเหลือเกิน

“งั้นฝุ่นบอกแม่ได้ไหม ว่าจังหวัดที่หนูไปมันคือจังหวัดอะไร อย่างน้อยก็ให้แม่ได้รู้ว่าลูกสาวแม่ไปอยู่ที่ไหนไม่ใช่เคว้งคว้างและไม่รู้อะไรเกี่ยวกับหนูเลย”

“...จังหวัดอุตรดิตถ์ค่ะ”

“ไปกับใครลูก”

“เดโชค่ะ”

“เดโช ไกด์ในบริษัทของหนูน่ะเหรอ”

“ค่ะ”

“เฮ้อ แม่บอกตามตรงว่าแม่ไม่อยากให้หนูไปจริง ๆ แต่ถ้าการที่หนูไปแล้วมันจะทำให้ลูกสาวแม่ปลดล็อคทุกอย่างได้แม่ก็ยอม แต่หนูต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะคะและไม่ว่าที่นั่นมันจะสัญญาณแย่แค่ไหน หากหนูรู้สึกไม่ปลอดภัยต้องรีบติดต่อมาหาแม่ทันที”

สีฝุ่นพยักหน้ารับก่อนที่ทั้งสองคนจะโผเข้ากอดกันอีกครั้งซึ่งภาพวาดนั้นก็กอดกระชับลูกสาวเพียงคนเดียวของเธอไว้ในอ้อมอกด้วยความรักและห่วงใย อย่างที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ รู้เพียงแค่ว่าหากสีฝุ่นเป็นอะไรไปเธอคงอยู่ไม่ได้

“ส่วนพ่อของหนู เดี๋ยวแม่คุยให้นะคะ ยังดีที่เดโชไปด้วย แต่หนูก็จะไว้ใจเขามากไม่ได้นะ ยังไงเขาก็เป็นผู้ชาย”

“ค่ะแม่ หนูจะดูแลตัวเองให้ดี ขอบคุณนะคะ”

“คิดไปแล้วก็นึกอยากเจอหนุ่มลึกลับคนนั้นจริง ๆ อยากจะรู้ว่าเขาเป็นใคร ถึงได้ทำให้ลูกสาวคนสวยของแม่ว้าวุ่นใจได้ถึงขนาดนี้”

สีฝุ่นไม่ได้ตอบอะไรกลับไปทำเพียงแค่พูดในใจกับตัวเองว่า เธอก็อยากเจอเขาเหมือนกัน

เช้า

การเดินทางที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้สีฝุ่นไม่มีเวลาได้บอกใครเพราะต้องเคลียร์งานที่อยู่ในความรับผิดชอบตัวเองให้คนเป็นพ่อนั้นทำต่อ และเก็บเสื้อผ้าข้าวของที่จำเป็นจึงมีเพียงครอบครัวของเธอเท่านั้นที่รู้

ซึ่งคนเป็นพ่ออย่างกษิดิศนั้นเมื่อรู้ว่าลูกจะไปเที่ยวพักผ่อนหานิลตราก็ไม่ได้ห้ามอะไรแต่เมื่อรู้ว่าจะไปนานและติดต่อไม่ได้ก็เริ่มไม่อยากให้ไป เพียงแต่ที่ผ่านมากษิดิศและภาพวาดเลี้ยงลูกแบบปล่อยให้ได้คิดและตัดสินใจ รวมถึงดูแลตัวเองมาตลอด จึงค่อนข้างไว้ใจและเชื่อใจว่าสีฝุ่นจะไม่ทำตัวเหลวไหล 

อีกทั้งยังรู้จักลูกสาวตัวเองดีว่าสีฝุ่นนั้นเป็นคนที่รักตัวเองมาก ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่ยอมให้ใครมาทำให้ตัวเองเสียใจหรือได้รับอันตรายอย่างเด็ดขาด

ตอนนี้จึงมีเพียงแค่ชยพลเท่านั้นที่เมื่อรู้ข่าวจากแม่ของตัวเองว่าช่วงนี้จะติดต่อสีฝุ่นไม่ได้เพราะเธอไปหาเพื่อนก็เกิดเป็นห่วงจึงโทรมาหาด้วยความร้อนใจ

“มีของดีอะไร ทั้งหนุ่มในป่า นอกป่า ถึงได้รักได้หลงขนาดนี้”

“รักหลงอะไร ไม่ได้เป็นอะไรกับใครทั้งนั้นแหละ”

สีฝุ่นตอบกลับเดโชด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อแต่ไม่ใช่เพราะเธอเขินที่โดนเขาแซวเรื่องชยพลแต่เขินใครอีกคนที่อยู่ในป่าเสียมากกว่า ก่อนจะกดรับสายของชยพลที่โทรเข้ามาหาอีกครั้งหลังจากที่ก่อนหน้านี้เธอไม่ได้รับ เพราะลงไปซื้อของมาเพิ่มเต็มจนตอนนี้แทบจะยัดใส่เข้าไปในกระเป๋าไม่หมดแล้ว

“ค่ะ พี่พล”

“(พี่กวนเราหรือเปล่า)”

“ไม่ค่ะ ตอนนี้ฝุ่นขึ้นรถมาแล้ว เมื่อกี้ลงไปซื้อของนิดหน่อยค่ะ ขอโทษนะคะที่ฝุ่นไม่ได้รับสายพี่”

“(ไม่เป็นไรครับ)”

“ค่ะ”

“(...)”

“พี่พลมีอะไรหรือเปล่าคะ”

สีฝุ่นตัดสินใจถามออกไปตามตรงแม้จะรู้ดีว่าชยพลโทรมาหาเธอด้วยเรื่องอะไร แต่ในสถานะที่เธอและเขายังไม่ได้เป็นอะไรกันนอกจากพี่น้องซึ่งเธอก็แสดงออกชัดเจนมาตลอดว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขามากกว่านั้น สีฝุ่นก็คิดว่าไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องบอกหรืออธิบายกับเขาว่าเธอจะไปไหนและทำอะไร

“(ดูแลตัวเองดี ๆ นะครับ เที่ยวให้สนุกนะ)”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่พล”

“(ฝุ่นครับ)”

“...”

“(ฝุ่นรู้ใช่ไหมว่าฝุ่นโทรหาพี่ได้เสมอ และพี่ก็พร้อมจะไปรับฝุ่นกลับมาเสมอ)”

ชยพลที่รู้ว่าการไปเที่ยวของสีฝุ่นครั้งนี้มันมีอะไรมากกว่านั้น เนื่องจากเขาสังเกตเธอมาตลอด แล้วยิ่งเมื่อวานที่เขาไปส่งเธอที่บ้านนิลตราแต่ด้วยความเป็นห่วงจึงยังไม่กลับ แล้วจอดรถเฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ มันทำให้เขาเห็นว่าเดโชมาหาเธอที่บ้านนิลตรา

พอเช้ามาเขาก็ได้รู้ว่าเธอออกเดินทางไปเที่ยวหานิลตราที่อยู่ต่างจังหวัดและเขาจะไม่สงสัยเลยหากว่าเธอไม่ได้ไปกับเดโชที่เป็น พรานป่าในคราบไกด์นำเที่ยว นิลตราอยู่ในป่าเหรอ

“ขอบคุณนะคะพี่พล”

“(ครับ)”

“ฝุ่นขออะไรพี่สักอย่างได้ไหมคะ”

“(...)”

“ฝุ่นขอให้พี่ไม่ต้องรอ ให้พี่ใช้ชีวิตของพี่ไป เพราะฝุ่นเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าฝุ่นจะกลับมาเมื่อไหร่”

“(ก็อาจจะมีสักวันที่พี่ทำให้เราได้ แต่แค่มันยังไม่ใช่ตอนนี้...เดินทางปลอดภัยนะครับอย่างน้อยถ้าถึงแล้วส่งข้อความบอกพี่ได้ไหม)”

“ถ้ามีสัญญาณนะคะ ฝุ่นวางแล้วนะ”

“(ครับ)”

มือเรียวกดวางสายก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกผิด เพราะต่อให้ไม่รักแต่ชยพลก็เป็นคนดีเกินกว่าที่เธอจะเพิกเฉยต่อความรู้สึกเขา

“อย่าเพิ่งทำหน้าเครียด เรายังมีอะไรให้ต้องเครียดอีกเยอะ”

“นายหมายความว่ายังไง”

สีฝุ่นละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันไปมองหน้าพรานหนุ่มที่ตอนนี้หน้าตาของเขามันกลับมาสู่สภาพเดิม ไม่ได้บอบช้ำเหมือนตอนนั้นที่โดนพวกแก๊งเงาะอันธพาลกระทืบ 

จนทำให้สีฝุ่นเห็นความหล่อเหลาของเขาได้อย่างชัดเจนและเธอก็ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมน้ำอบถึงได้รักและเฝ้ารอเขาขนาดนี้ เพราะนอกจากนิสัยที่เอาใจใส่แล้วเขายังหล่อมากถึงมากที่สุด!

“ถึงแล้วก็รู้เอง”