ม่านรักพนาร้อน ตอนที่ 4

ซึ่งของชิ้นนี้ตัวเจ้าของร้านเองก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาเก็บไว้ตั้งแต่ตอนไหนหรือว่าได้มาอย่างไรดูเหมือนจะไม่เคยเห็นเสียด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรเพราะเขามีของสะสมมากมายจนบางสิ่งบางอย่างก็อาจจะหลงลืมไปบ้าง และที่สำคัญเจ้าของร้านยังให้สีฝุ่นมาฟรี ๆ โดยบอกว่าแทนคำขอโทษที่เขาไม่ได้ออกมาต้อนรับและขอเพียงแค่ให้เธอเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดีก็เท่านั้น

“คมแฝกมั้งคะ”

“อันแค่นี้จะทำอะไรใครได้ครับ”

“ห้ามดูถูกนะคะ เพราะถ้าเจ้าของเขาเก่ง ต่อให้เป็นไม้ธรรมดาก็กลายเป็นไม้วิเศษได้”

“เจ้าของก็ฝุ่นไง”

“คะ?! ฝุ่นไม่ใช่เจ้าของเขาสักหน่อย”

“เขาไหนครับ พี่หมายถึงไม้ที่อยู่ในมือเราต่างหาก”

สีฝุ่นที่นั่งมองกระบองไม้ยาวด้วยสีหน้าที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ระคนไปด้วยความรู้สึกมันเขี้ยวจนนึกอยากหักครึ่งกระบองไม้นี้ด้วยความหมั่นไส้ ซึ่งเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรออกไปก็รีบเก็บสีหน้าไว้ภายใต้ใบหน้าที่นิ่งเรียบ

“ก็ไม้ไงคะ ไม้คือเขา”

“ครับ”

ชยพลมองหน้าสีฝุ่นยิ้ม ๆ ด้วยความเอ็นดูในใจก็นึกอยากจะเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเหลือเกิน แต่ก็เกรงว่าสีฝุ่นจะไม่ชอบใจเพราะเธอไม่ชอบให้ใครถึงเนื้อถึงตัวเธอเสียเท่าไหร่

สีฝุ่นมองจ้องกระบองไม้อันเล็กอยู่สักพักในหัวก็คิดทบทวนถึงสิ่งที่คุณยายใจดีนั้นบอกด้วยความคิดและความรู้สึกที่ตีรวนกันจนเธอคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรกับชีวิตของตัวเองต่อไปดี เพราะตอนนี้แม้ว่าตัวเธอจะกลับออกมาจากป่าแห่งนั้นแต่ก็รู้สึกว่าหัวใจของตัวเองมันไม่ได้ออกมาด้วย และเธอกำลังไปต่อไม่ได้ เธอไม่สามารถใช้ชีวิตไปข้างหน้าพร้อมกับความรู้สึกที่ติดค้างอยู่กับใครบางคนเช่นนี้ได้

“พี่พลไปส่งฝุ่นที่บ้านเพื่อนหน่อยได้ไหมคะ เดี๋ยวฝุ่นกลับเอง”

“พี่รอได้นะ วันนี้พี่ไม่ได้มีธุระที่อื่น”

“ขอบคุณนะคะ แต่ฝุ่นกลับเองดีกว่าค่ะฝุ่นไม่อยากให้พี่รอ”

“ครับ ตามใจเรา ว่าแต่ที่ไหนครับ”

“บ้านนิลตราค่ะ”

บ้านนิลตรา

สีฝุ่นก้มลงมองกุญแจบ้านที่เพื่อนรักทิ้งไว้ให้ก่อนจะใช้มันไขเข้าไปภายในบ้านหลังเล็กที่แม้ว่าจะไม่มีคนอยู่อาศัย แต่สีฝุ่นก็คอยดูแลให้คนมาทำความสะอาดตลอดไม่เคยขาด

และเมื่อขาเรียวก้าวเดินเข้ามาในบ้านสายตาก็ไปปะทะเข้ากับกรอบรูปอันเล็กที่วางตั้งอยู่บนชั้นวางของภายในห้องนั่งเล่น และเพียงเท่านั้นก็ทำให้ดวงตากลมโตคลอหน่วยไปด้วยน้ำตาเพราะคิดถึงเพื่อนรักเพียงคนเดียวของตัวเองเหลือเกิน

สีฝุ่นก้าวเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะหยิบกรอบรูปของนิลตราขึ้นมาถือไว้ด้วยสายตาที่สั่นระริกก่อนที่หยาดน้ำตาแห่งความคิดถึงจะรินไหลอาบสองแก้ม

“นิลเป็นยังไงบ้าง ต้องมีความสุขมาก ๆ อยู่แล้วใช่ไหม”

“...”

“ฝุ่นคิดถึงนิลจัง ฮึก”

สีฝุ่นใช้หลังมือปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้าอย่างลวก ๆ ก่อนจะถือกรอบรูปของนิลตรานั้นกลับมานั่งลงที่โซฟา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยน้ำตาแต่ก็ยังประดับไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความยินดี เพราะเธอรู้ว่านิลตรานั้นจะต้องมีความสุขและผืนป่าจะต้องดูแลเพื่อนเธอเป็นอย่างดี

นั่งมองรูปเพื่อนได้สักพักสีฝุ่นก็เปิดกระเป๋าเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ออกมาแต่สายตาของเธอก็ดันไปสะดุดเข้ากับพวงมาลัยที่ยังคงอยู่ในกระเป๋าของเธอมาตลอด และตัวสีฝุ่นเองก็ไม่เคยเปลี่ยนไปใช้กระเป๋าใบอื่นเลย

เธอหยิบพวงมาลัยดอกดาวเรืองสีแดงออกมาจากกระเป๋าพร้อมกับโทรศัพท์ พวงมาลัยที่คนในป่าเรียกมันว่าพวงดอกพุ่มแดงที่ความหมายของมันนั้นช่างลึกซึ้งและเต็มไปด้วยความสำคัญที่เธอยังจำได้ไม่ลืม และไม่คิดจะลืมด้วยซ้ำ

“ป่านนี้พี่คงคล้องให้สาวไปแล้วล่ะมั้ง”

เอ่ยพูดกับตัวเองเสียงเบาแต่กลับสร้างความเจ็บปวดที่หัวใจตัวเองอย่างรุนแรง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดังเพื่อระบายความรู้สึกภายในแม้ว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรก็ตาม

สีฝุ่นวางมันลงไว้บนตักก่อนจะเปิดโทรศัพท์แล้วกดเข้าไปที่คลังภาพ ที่เธอเก็บรวบรวมภาพถ่ายในป่าเอาไว้ที่นี่ทั้งหมด ตั้งแต่ที่เธอขึ้นรถไปกับนิลตราจนกระทั่งถึงชุมชนม่านรักและเข้าไปในป่าซึ่งพอกลับออกมาแล้วได้มีเวลานั่งดู สีฝุ่นก็พบว่าบรรยากาศภายในป่านั้นที่เธอเข้าไปตอนแรกมันแตกต่างกันกับป่าที่พวกเขาอยู่ราวกับเป็นคนละที่

นิ้วเรียวของสีฝุ่นเลื่อนดูรูปภาพมากมายไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงบริเวณน้ำตกหน้าถ้ำที่เธอและนิลตราไปนั่งพักเหนื่อยและถ่ายรูปเล่นกัน ทำให้ใบหน้าที่นองไปด้วยน้ำตาระบายยิ้มออกมาด้วยความสุขเพราะตอนนั้นทั้งเธอและนิลตราแม้ว่าจะเหนื่อยและหวาดกลัวที่หลงป่าแต่ก็ยังยิ้มสดใสอยู่เสมอ

ซึ่งเมื่อได้เห็นบรรยากาศก็ยิ่งทำให้หัวใจของสีฝุ่นเต็มไปด้วยความคิดถึงและโหยหา ยิ่งได้เห็นบริเวณปากถ้ำที่เธอและเขาพูดคุยร่ำลากันเป็นครั้งสุดท้ายก็ยิ่งทำให้สีฝุ่นร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

“ไม่ว่าอยู่ที่ใด ปลอดภัย ไร้เรื่องทุกข์ใจ และยิ้มได้เหมือนที่ข้าเคยเห็น”

สองมือเรียวยกขึ้นมาปิดหน้าแล้วพรั่งพรูน้ำตามากมายออกมาราวกับว่าความรู้สึกที่เธอพยายามกดมันไว้มาตลอดวันนี้มันปะทุออกมาจนหมด อีกทั้งคำพูดของเขาทุกถ้อยคำก็ยังดังชัดเจนอยู่ในหัวของเธอซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งทำให้ความทุกข์ทรมานมันมากขึ้นไม่รู้กี่ร้อยเท่าพันทวี

“หนูยิ้มไม่ได้แล้ว ฮึก...พี่ฟ้า”