สู่ขอหมั้นหมาย

"เอาละ ๆ อาซานเจ้าพาพี่หยางกับผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าหนุ่มนี่เข้าไปคุยตกลงเรื่องหมั้นหมายกับข้าด้านในเสีย ส่วนเจ้ายายแก่จะเข้าไปฟังด้วยหรือไม่ ถ้าไม่ก็พากันกลับไปเสีย" เหอหานตงที่ยืนเงียบเฝ้ามองภาพสองครอบครัวที่ดูมีความสนิทสนมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อย

เพียงแต่ชายชรากับเลือกที่จะไม่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเอ่ยบอกกับบุตรชายคนเล็กด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน ด้วยเรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่เขาที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดของเด็กสาวจึงต้องอยู่ร่วมรับฟังด้วย

"ขอรับท่านพ่อ เชิญท่านลุงหยางกับพี่หยางเฟิงด้านในบ้านเลยขอรับ" เหอหลวนซานเองก็เอ่ยรับคำของบิดาด้วยความดีใจที่อย่างน้อย ๆ บิดาของตนก็ยังคงใส่ใจลูก ๆ ของเขาอยู่ไม่น้อย

"ข้าไม่ขออยู่ฟังก็แล้วกัน เรื่องงามหน้าเช่นนี้ข้าฟังแล้วรู้สึกเป็นเสนียดหูยิ่ง ไปกันเถิดหลานรักพาย่ากลับบ้านที" นางจางที่ไม่พอใจตั้งแต่ที่นางถูกสามีดุด่าต่อหน้าผู้คนเพียงเพราะหลานสาวคนเล็กอยู่ก่อนแล้วจึงได้เอ่ยปฏิเสธอย่างไม่ไยดี จากนั่นก็บอกให้หลานสาวอันเป็นที่รักมาช่วยพยุงตนเองกลับบ้านในทันที

เมื่อนางจาง นางจูและเหอลี่ถิงจากไปแล้วผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านก็ได้เดินเข้าไปด้านในกระท่อมขนาดกลางที่เป็นที่พักอาศัยของบ้านเหอเพื่อพูดคุยเรื่องหมั้นหมายของเหอฟ่านชิงกับหยางฉีเช่นกัน ส่วนพวกหลาน ๆ ก็ให้รออยู่ด้านนอกหรือมีสิ่งใดให้ทำก็ไปทำกัน

ภายในกระท่อมหลังจากที่คนทั้งสองครอบครัวนั่งลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้วนั้น ก็เป็นหยางตี้ที่เป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นมาก่อนด้วยเขานั้นถือได้ว่ามีอายุมากที่สุดในตอนนี้

"ข้าต้องขอโทษเจ้าด้วยนะน้องเหออาซานกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้"

"เรื่องนี้ล้วนเป็นเพราะปากของนางจวงผู้เดียวเท่านั้นที่ทำให้เรื่องราวมันเป็นเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่าหยางอย่าได้เอ่ยเกรงใจเช่นนี้เลย" เหอหานตงเองก็พอจะรู้ว่าต้นเหตุของเรื่องหาใช่มาจากบ้านหยาง แต่เป็นสองสามีภรรยาปากสว่างนั่นต่างหากที่ทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตถึงเพียงนี้

"ถึงอย่างไรก็ต้องขอโทษ ส่วนเรื่องชื่อเสียงของนังหนูชิงเอ๋อร์นั้นบ้านเรายินดีรับนางเป็นหลานสะใภ้ด้วยความเต็มใจ ไม่รู้ว่าพวกเจ้าคิดเห็นเช่นไร" ผู้เฒ่าหยางตี้เอ่ยบอกกับครอบครัวเหอตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจังเพื่อแสดงถึงความจริงใจที่มีต่อพวกเขาอย่างแท้จริง

"สกุลเหอของเราย่อมไม่อาจปฏิเสธน้ำใจในครั้งนี้ของพวกท่านได้ เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเป็นการรบกวนสกุลหยางของพวกท่านเกินไปหรือไม่ที่ต้องมาหมั้นหมายชิงเอ๋อร์เพียงเพราะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น" คำพูดนี้เป็นเหอหานตงที่รู้สึกผิดต่ออีกฝ่าย ด้วยว่าหลานสาวคนเล็กของตนนั้นยังเด็กอยู่ยังไม่สามารถตบแต่งเข้าไปบ้านหยางในตอนนี้ได้

"ท่านลุงเหอ ความจริงแล้วเรื่องหมั้นหมายชิงเอ๋อร์ข้าเคยพูดคุยกับอาซานมาก่อนนานแล้ว เพียงแต่เจ้านี่ไม่ยอมตอบตกลงรับหมั้นเสียทีจนมาเกิดเรื่องในวันนี้ขึ้นนั่นแหละขอรับ ท่านลุงเหออย่าได้เป็นกังวล"

หยางเฟิงที่รับรู้ได้ว่าชายชราตรงหน้ารู้สึกไม่สบายใจที่ครอบครัวของพวกเขาต้องมารับผิดชอบในเรื่องนี้จึงได้เอ่ยบอกเล่าเรื่องราวที่ตนเองเคยขอหมั้นหมายเด็กสาวให้กับบุตรชายของตนมานานแล้ว เพื่อให้อีกฝ่ายคลายความกังวลลงไป

"จริงรึอาซาน" เมื่อเหอหานตงได้ยินแบบนั้นก็หันมาเอ่ยถามบุตรชายคนเล็กเพื่อยืนยันในคำพูด

"จริงขอรับท่านพ่อ เพียงแต่ที่ข้ายังไม่ตอบกลับเพราะข้าต้องการที่จะถามความเห็นจากเจ้าตัวเสียก่อน เพราะถ้าหากว่าข้าตอบตกลงแต่ชิงเอ๋อร์ไม่เห็นชอบก็จะกลายเป็นว่าข้านั้นบังคับให้นางต้องหมั้นหมาย" เหอหลวนซานเอ่ยตอบบิดาของตนด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

"อืม...แต่ว่าในตอนนี้คงไม่อาจจะถามความเห็นของเด็กทั้งสองได้แล้วนี่สิ" เหอหานตงเอ่ยขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ขอรับ เป็นเพราะข้าไร้ความสามารถจึงทำให้บุตรสาวเพียงคนเดียวต้องขึ้นเขาล่าสัตว์จนกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตเช่นนี้" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยความเสียใจและรู้สึกโทษตัวเองที่ไม่สามารถปกป้องคนที่รักได้

"ท่านพี่เจ้าคะ......"นางมี่ซือเองก็รู้สึกเจ็บปวดและเสียใจไม่ต่างจากผู้เป็นสามีที่ต้องมาให้ลูก ๆ เป็นผู้แบกรับเรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้

"เอาละ ๆ ในเรื่องนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นมาหรอก เพียงแต่เมื่อมันเกิดขึ้นมาแล้วพวกเราจะต้องหาทางแก้ไขมันให้เหมาะสมที่สุดเพียงเท่านั้น" หยางตี้เอ่ยปลอบใจสองสามีภรรยาด้วยเขาเองก็เคยผ่านเรื่องราวมามากย่อมเข้าใจถึงความรู้สึกของผู้เป็นบิดามารดาดี

"เช่นนั้นข้าขอใช้โอกาสในครั้งนี้ขอหมั้นชิงเอ๋อร์ให้กับอาฉีเลยก็แล้วกันนะขอรับ ส่วนจะตบแต่งกันตอนไหนข้านั้นแล้วแต่ฝั่งบ้านอาซานเป็นผู้ตัดสินใจ" หยางเฟิงเป็นผู้เอ่ยปากขอหมั้นหมายให้กับบุตรชายของตัวเองในทันที เพื่อทำลายบรรยากาศเศร้าหมองเมื่อครู่ให้จางหายไป

"เจ้าว่าอย่างไรเล่าอาซาน" เหอหานตงหันไปเอ่ยถามบุตรชายของเขาด้วยสีหน้ารอคอยคำตอบ

"ข้าตกลงรับการหมั้นหมายในครั้งนี้ขอรับ เพียงแต่อีกตั้งสองเดือนกว่าที่ชิงเอ๋อร์จะอายุครบ 15 หนาวเช่นนั้นรอให้นางอายุ 17 หนาวแล้วค่อยจัดงานแต่งงานดีหรือไม่ จะได้ให้เวลากับพวกเขาทั้งสองคนได้เรียนรู้กันและกันด้วย"

เหอหลวนซานเอ่ยตอบรับในการหมั้นหมายครั้งนี้ พร้อมกันเขาเองก็ต้องการให้เวลาเด็กทั้งสองได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันให้มากกว่านี้เสียหน่อยแล้วค่อยจัดงานแต่งให้ก็คงจะไม่สายไป

"ย่อมได้ เช่นนั้นก็เอาตามที่อาซานว่ามาก็แล้วกันนะ" หยางตี้เป็นผู้เอ่ยสรุปเรื่องการหมั้นหมายในครั้งนี้ จากนั้นก็ได้เอ่ยเรียกเด็กทั้งสองเข้ามาฟังบทสรุปเป็นอันจบเรื่องราว

"ชิงเอ๋อร์เจ้ายินดีจะหมั้นกับพี่หยางฉีหรือไม่" หลังจากที่เหอฟ่านชิงและหยางฉีเข้ามาด้านในแล้วนั้นผู้ที่เอ่ยถามเด็กสาวขึ้นก็คือเหอหานตงผู้เป็นปู่นั่นเอง

"ข้าไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ ข้าแล้วแต่ท่านปู่ ท่านพ่อ ท่านแม่จะเห็นสมควร" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบปู่ของนางด้วยรอยยิ้มบางเบา ไร้ซึ่งแววตาของความเสียใจหรือไม่ยินยอม

"แล้วเจ้าเล่าอาฉี เจ้ายินดีหมั้นหมายกับน้องหรือไม่" ทางด้านหยางตี้เองก็เอ่ยถามความเห็นจากหลานชายเพียงคนเดียวของตนเช่นกัน

"ยินดีขอรับ ข้าจะดูแลน้องให้ดีที่สุดเท่าที่ข้าสามารถทำได้ขอรับ" หยางฉีเองก็ไม่ได้ติดขัดเรื่องการหมั้นหมายในครั้งนี้ด้วยเขาเองก็เป็นต้นเหตุทำให้ชื่อเสียงของเด็กสาวต้องมัวหมอง เขาจึงได้เอ่ยตอบรับอย่างไม่ลังเล

"เช่นนั้นก็เป็นอันว่าเรื่องการหมั้นหมายของทั้งสองต่างก็ได้รับการเห็นชอบ จากนี้ไปชิงเอ๋อร์ก็คือคู่หมั้นของหยางฉีหลานชายของข้า เอ้านี่ของหมั้นหมายชิ้นแรก" ผู้เฒ่าอยางตี้ประกาศเรื่องการหมั้นหมายจบก็ล้วงหยิบเอากำไลหยกสีขาวมันวาวที่แกะสลัก รูปดอกเหมยสีแดงสดดอกเล็ก ๆ เอาไว้มาตรงหน้าของเหอฟ่านชิงเพื่อเป็นของหมั้นหมายในครั้งนี้

"ขอบคุณท่านตาหยางเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยขอบคุณชายชราพร้อมกับยื่นมือออกไปรับกำไลหยกสีขาวตรงหน้าด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"แต่ว่านี่มีนจะมีค่ามากไปหรือไม่ผู้เฒ่าหยาง" แต่คนที่รู้สึกไม่สบายใจกลับเป็นปู่ของเด็กสาวที่รู้ว่ากำไลวงนี้คงจะมีราคามากอย่างแน่นอนจึงได้เอ่ยขัดขึ้นด้วยความเกรงใจ

"น้องเหอเจ้าก็เรียกข้าว่าพี่หยางเถิด ครอบครัวพวกเราในตอนนี้ก็เกี่ยวดองกันแล้ว อีกอย่างนี่เป็นกำไลของมารดาอาฉีที่ทิ้งเอาไว้ให้สำหรับหมั้นหมายหลานสะใภ้น่ะ เจ้าไม่ต้องคิดมาก" หยางตี้เอ่ยเป็นกันเองกับอีกเหอหานตง ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกถึงที่มาของกำไลหยกวงนี้แก่ทุกคนได้รับรู้

"เช่นนั้นข้าขอขอบคุณพี่หยางและครอบครัวมากขอรับ" เหอหานตงเอ่ยขอบคุณหยางตี้ที่เมตตาต่อหลานสาวของตนเองอย่างจริงใจ

"เอ่อ....เรื่องหมั้นหมายนั้นจบลงแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้าเองก็มีเรื่องที่จะต้องเอ่ยกับทุกคนเช่นกัน" หลังจากที่เหอฟ่านชิงเห็นว่าเรื่องราวทุกอย่างได้จบลงไปแล้วนางจึงได้เอ่ยขึ้นหลังจากที่ทุกคนนั่งเงียบแล้วนั่นเอง

"ว่าอย่างไรรึชิงเอ๋อร์ มีเรื่องอันใดก็พูดมาเถิด" เหอหลวนซานหันไปเอ่ยกับบุตรสาวของตนด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ท่านพ่อนี่คือเงินที่ข้าขายสัตว์ที่ล่ามาได้เมื่อวานจำนวน สามตำลึงเงินเจ้าค่ะ ส่วนนี่คือเงินที่ข้าขายเห็ดหลินจือดำได้ ทั้งหมดก็หนึ่งร้อยตำลึงเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกถึงเรื่องที่นางขายสัตว? กับสมุนไพร พร้อมกับจำนวนเงินที่ขายได้มาให้กับบิดาและคนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้องนี้ได้รับรู้

ส่วนมือหยาบกร้านก็ล้วงเอาถุงใส่ตำลึงออกมาส่งให้กับผู้เป็นบิดา เพียงแต่ทุกคนนั้นคิดว่าคงจะเป็นตำลึงเงินทั้งหมดจึงไม่ได้แปลกใจกับจำนวนที่ถือว่ามากของเงินที่หามาได้ในครั้งเดียวนี้

แต่สำหรับคนที่รู้จักสรรพคุณของเห็ดหลินจือดำเป็นอย่างดีอย่างสามพ่อลูกสกุลหยางแล้วนั้นถึงกับหันไปมองใบหน้าเล็กของเด็กสาวด้วยสีหน้าตกใจก่อนที่หยางเฟิงจะเป็นคนเอ่ยถามจำนวนราคาของสมุนไพรที่ขายได้อีกครั้ง ด้วยกลัวว่าเด็กสาวอาจจะถูกเอาเปรียบกับการค้าในครั้งนี้

"ชิงเอ๋อร์เจ้าขายเห็ดหลินจือดำได้ตำลึงเงินเท่าไหร่นะ"

"หนึ่งร้อยตำลึงทองเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

"!!!" แต่กับคนสกุลเหออีกสามชีวิตนั้นแทบจะเป็นลมหมดสติลงไปหลังจากได้ยินจำนวนเงินที่เด็กสาวหามาได้เพียงวันเดียว

**************************************************************************************

ท่านปู่ของลูกสาวเราก็รักหลานมากอยู่นะทุกคน อย่าด่าท่านปู่เยอะเลย สงสารท่าน ว่าแต่ครอบครัวลูกเขยเรานี่ไม่ใช่คนธรรมดาใช่ไหมนะ ทำไมถึงดูมีความรู้มากกว่าชาวบ้านธรรมดากัน