ใส่ร้ายให้เสื่อมเสีย

"ว่ายังไง ทำไมเจ้าไม่ตอบคำถามของข้ากัน หรือว่านังเด็กนั่น.....บัดซบ!"

เมื่อนางจางเห็นว่าคนทั้งสามเอาแต่นิ่งเงียบไม่เอ่ยโต้ตอบเหมือนเช่นทุกครั้ง จึงได้เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง ก่อนที่ดวงตาเหี่ยวย่นของนางจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อคาดเดาคำตอบได้จากท่าทางของคนทั้งสามจนนางจางถึงกับหลุดด่าคำหยาบออกมา

"นังเด็กสารเลวนั่นอยู่ที่ไหน! ไปเรียกนังตัวดีออกมาหาข้าเดี๋ยวนี้นะเจ้าลูกอกตัญญู"

หญิงชราเอ่ยตะคอกเสียงดังด้วยความโกรธที่พุ่งจนถึงที่สุด นางแทบอยากจะจับหลานสาวไม่รักดีมาทุบตีที่หายอับอายยิ่งนัก

"อาซานเจ้าบอกข้ามาสิว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง"

ท่ามกลางความตึงเครียดจู่ ๆ เสียงแหบแห้งของผู้เฒ่าเหอก็เอ่ยถามกับบุตรชายด้วยใบหน้านิ่งสงบ ชายชรายังคงไม่เชื่อว่าเรื่องที่ชาวบ้านเอ่ยมาจะเป็นความจริง

เพราะเขานั้นรู้ดีที่สุดว่าลูกชายคนเล็กของตนไม่มีทางให้เรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นได้อย่างแน่นอนเพราะพวกเขานั้นรกและทะนุถนอมบุตรีเสียยิ่งกว่าอะไรดี คงไม่มีทางยอมให้เด็กสาวทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้ได้อย่างแน่นอน

"ท่านพ่อ.....ชิงเอ๋อร์ไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีแบบนั้นอย่างแน่นอนข้าขอเอาชีวิตของข้าเป็นเดิมพันขอรับ"

เหอหลวนซานเอ่ยเรียกบิดาด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ก่อนที่เขาจะเอ่ยยืนยันความบริสุทธิ์ให้กับบุตรสาวของเขาด้วยการเอาชีวิตเป็นเดิมพัน

"ท่านปู่น้องเล็กไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียเช่นนั้นอย่างแน่นอนขอรับ ท่านปู่ได้โปรดเชื่อพวกเราด้วยเถิด"

เหอชงอี้เองก็รีบออกมาพูดปกป้องน้องสาวเพียงคนเดียวของตนเองด้วยสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"ท่านพ่อข้าขอรับประกันว่าชิงเอ๋อร์ของข้าไม่ได้ทำเรื่องเสียเกียรติเช่นนั้นอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ"

นางมี่ซือเองก็ไม่อาจทนเห็นผู้คนมาพูดจาว่าร้ายทำลายชื่อเสียงของบุตรสาวอันเป็นที่รักได้อีกต่อไป นางจึงได้ออกมาพูดปกป้องบุตรสาวของตนให้ถึงที่สุด

"ถุย!.....ผายลมอะไรกันอยู่ ถ้าไม่เป็นความจริงแล้วทำไมนางจวงกับสามีของนางถึงได้มาบอกกับชาวบ้านกันเล่าว่าเห็นลูกสาวของพวกเจ้ากลับลงมาจากเขาพร้อมกับไอ้เด็กหนุ่มอัปลักษณ์บ้านหยางนั่นกัน"

นางจากที่ไม่สนใจฟังสิ่งใดด้วยตอนนี้นางนั้นรู้สึกอับอายกับหลานสาวนอกคอก ไม่รักดีอย่างเหอฟ่านชิงจนถึงขนาดหลุดด่าคำหยาบออกมา

"เงียบปาก!....ถ้าข้าไม่อนุญาตใครก็ห้ามเอ่ยแทรก"

เป็นเหอหานตงที่หมดความอดทนกับคำพูดของภรรยาผู้มีฐานะเป็นถึงย่าของเด็กสาว แต่นอกจากนางจะไม่ออกปากปกป้องคนในครอบครัวแล้วนั้น นางยังซ้ำเติมหลานสาวของตนให้เสื่อมเสียชื่อเสียงเช่นนี้มันถูกต้องที่ไหนกัน

"ตาแก่ นี่ท่านกล้าขึ้นเสียงใส่ข้าเพราะนังเด็กสารเลวนั่นอย่างนั้นหรือ?"

นางจางถือกับเอ่ยถามสามีเสียงสั่นเครือ ด้วยตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาสามีของนางไม่เคยขึ้นเสียงใส่นางเหมือนเช่นครั้งนี้มาก่อน นางจึงได้รู้สึกเสียใจและไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"ใช่ เพราะเจ้ามันเป็นย่าไม่ได้ความอย่างไรเล่า นังแก่ยัยหนูก็เป็นหลานสาวของเจ้าเหมือนกับถิงเอ๋อร์ แล้วเหตุใดเจ้าไม่รักและเมตตานางเหมือนกับหลานสาวคนโตของเจ้าบ้าง"

"ไม่รักก็แล้วไปเถิด แต่นี่เจ้ายังยัดเยียดเรื่องที่สามารถทำลายชีวิตของหญิงสาวไปทั้งชีวิตเช่นนี้ให้กับนางอย่างไม่ไยดี นี่เจ้ายังมีความเป็นคนหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่กัน!"

เหอหานตงที่หมดความอดทนกับภรรยาที่แสนจะโหดร้าย นางทั้งลำเอียง รักลูกกับหลานไม่เท่ากัน แบ่งแยกลูกรัก หลานชังเช่นนี้ เขาที่เป็นสามีจะทนมองดูภรรยาหลงผิดได้อีกอย่างไรกัน เขาจึงต้องเอ่ยเตือนสติภรรยาของตนด้วยไม้แข็งเช่นนี้

"ตาเฒ่า นี่ท่านกล้าด่าว่าข้าต่อหน้าผู้คนมากมายถึงเพียงนี้ เพียงเพราะนังเด็กสารเลวนั้นอย่างนั้นรึ"

นางจางที่ถูกผู้เป็นสามีตอกหน้ากลับราวกับว่าตนเป็นนังปีศาจร้าย ไร้คุณธรรม รังแกแม้กระทั่งหลานสาวของตนเองก็ถึงกับน้อยใจผู้เป็นสามี เอ่ยถามชายชราด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา

"...."

แต่กลับไร้ซึ่งคำตอบจากปากของผู้เป็นสามี เหอหานตงเองก็รู้สึกว่าเรื่องราวระหว่างตนและภรรยามันดูจะเลวร้ายลงจึงได้เงียบเสีย เพื่อไม่ต้องพูดทำร้ายจิตใจอีกฝ่ายก่อนที่เขาจะหันไปมองหน้าลูกชายคนเล็กแล้วเอ่ยถาม

"เรื่องราวเป็นยังไงไหนเจ้าลองเล่ามาให้ข้าฟังสิอาซาน"

"ขอรับท่านพ่อ....ความจริงแล้วเมื่อวานนี้ชิงเอ๋อร์ได้ขึ้นเขาไปล่าสัตว์กับอาหยางฉีจริง เพียงแต่ไม่ได้คิดที่จะนอนค้างบนเขา"

"แต่ทุกคนก็รู้ว่าเมื่อคืนเกิดพายุฝนตกหนักจนทำให้ทั้งสองต้องหลบฝนอยู่บนเขา พอรุ่งเช้าพวกเขาทั้งสองก็เร่งรีบกลับลงมาแล้วพี่จวงกับสามีก็คงไปพบเห็นเข้าเลยคิดไปเองว่าทั้งสองแอบไปนัดพบกันถึงบนเขา"

"แต่พี่ชายของนางทั้งสองเองก็ได้ไปรอรับนางที่ทางขึ้นเขาตั้งแต่เช้าแล้วขอรับ อีกทั้งเด็กทั้งสองก็ไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียอย่างที่พี่จวงเอ่ยมาแม้แต่น้อย"

เหอหลวนซานเอ่ยเล่าเรื่องราวความจริงทุกอย่างให้กับบิดาและชาวบ้านเกือบยี่สิบชีวิตที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้

"แล้วเจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียนะหะ"

คำถามนี้เป็นของนางจูที่เห็นว่าสบโอกาสในการเล่นงานนังเด็กสารเลวที่หักหน้าของตนเองในครั้งก่อน นางจึงได้เอ่ยชี้เป้าให้เหล่าชาวบ้านได้คิดตาม

ซึ่งก็เป็นไปตามที่นางจูคาดหวังเพราะเมื่อพวกชาวบ้านฟังจบต่างก็พากันคิดตามคำพูดของอีกฝ่าย

"แล้วท่านป้าใหญ่รู้ได้ยังไงว่าน้องเล็กจะทำเรื่องเสื่อมเสียในเมื่อพวกท่านเองก็ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เช่นกัน"

คำพูดนี่เป็นเหอชงอี้ที่ทนเห็นป้าสะใภ้ปีศาจนี่พูดใส่ความน้องสาวของตนเองไม่ได้จึงได้เอ่ยปากปกป้องแทน

"ไอ้เด็กนี่ หัดรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่เสียบ้างนะ ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครหัวงอกหัวดำ ก็อย่างว่าแหละนะบิดามารดาเป็นยังไงบุตรก็เป็นอย่างนั้น หึ"

นางจูที่รู้สึกโมโหกับคำพูดของเด็กหนุ่มที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แต่คิดที่จะมาพูดจาสั่งสอนตนเองจึงได้เอ่ยพาดพิงไปถึงพ่อกับแม่ของอีกฝ่ายให้ได้อับอาย

"ท่าน...."

"อาอี้พอได้แล้ว เป็นพ่อไม่ดีเองนั่นแหละที่มัวแต่หาเงินให้ผู้อื่นไปส่งเสียบุตรของตนได้เรียนในสถานศึกษาดี ๆ จนทำให้มันผู้นั้นหันว่าพูดจาลูกชายของพ่อว่าไร้การศึกษาเช่นในวันนี้"

เหอหลวนซานเอ่ยปรามบุตรชายคนรองของตนเองเพื่อไม่ให้ดูแย่ในสายตาของผู้อื่น ก่อนที่เขาเองจะเอ่ยขึ้นราวกับเป็นการตบหน้าของหญิงวัยกลางคนจนรู้สึกปวดร้อนไปทั้งใบหน้า

"นี่เจ้า! มันจะมากเกินไปแล้วนะ แกมันก็แค่บุรุษขาเป๋ที่ต้องให้ลูกเมียหาเลี้ยง ถึงกับกล้ามาพูดจาเหลวไหลกับข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ ช่างไม่ดูสารรูปของตัวเอง"

นางจูซือเองก็ไม่คิดที่จะยอมให้อีกฝ่ายได้พูดจาหยามเหยียดตัวเอง นางจึงได้เปิดปากพูดแทงใจดำถึงสิ่งที่บุรุษทุกคนจะต้องขมขื่นเป็นอย่างมากที่กลายเป็นตัวภาระให้กับภรรยาและครอบครัว ซึ่งก็เป็นไปตามคาดเพราะชายหนุ่มได้เงียบเสียงไปในทันทีหลังจากที่นางจูซือพูดจบ

"ใครบอกว่าบิดาของข้าเป็นตัวภาระกัน!"

ในขณะที่เหอหลวนซานกำลังรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของผู้เป็นพี่สะใภ้อยู่นั้น จู่ ๆ เสียงหวานใสก็เอ่ยแทรกขึ้นมาพร้อมกับร่างของพี่น้องสกุลเหออีกสองคนก็ได้เดินตรงมายังบิดาและมารดาของตนในทันที

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกกับบุพการีทั้งสองด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"กลับมาแล้วเหรอลูกรัก"

นางมี่ซือเอ่ยถามกลับลูกทั้งสองที่กำลังยืนส่งยิ้มให้กับตนเองด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า

"เจ้าค่ะ / ขอรับ "

สองพี่น้องสกุลเหอเอ่ยตอบกลับผู้เป็นมารดา จากนั้นเหอฟ่านชิงก็ได้หมุนกายกลับมาเผชิญหน้ากับนางจูซือที่ยืนมองภาพครอบครัวอบอุ่นด้วยสีหน้ารังเกียจ

"ท่านป้าใหญ่ไม่ใช่ว่าข้าเคยเตือนท่านไปแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าได้เอ่ยวาจาเหลวไหลกับท่านพ่อของข้านะ"

เหอฟ่านชิงเอ่ยถามเสียงเย็นพร้อมกับจ้องมองไปยังใบหน้างามที่ถูกแต่งแต้มของหญิงวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็นป้าสะใภ้ของตนราวกับกำลังมองคนที่กำลังจะตายในอีกไม่นาน

"อย่ามาทำเป็นปากดี นังเด็กสกปรกไปก่อเรื่องเสื่อมเสียให้สกุลเหอต้องอับอายแล้วยังมาวางท่าทางอวดดีอย่างนี้อยู่อีกนะหรือ"

นางจูซือเองก็ไม่ได้คิดจะหวาดกลัวกับท่าทางหนูขู่แมวของเด็กสาวตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่นางกลับเอ่ยตอกย้ำถึงสิ่งที่กำลังเป็นหัวข้อในการถกเถียงกันของพวกชาวบ้านในขณะนี้เพื่อวกเข้าเรื่องที่สามารถทำลายชีวิตของเด็กสาวตรงหน้าให้ย่อยยับลงไปได้ในชั่วพริบตาแทน

"ข้าไปทำอันใดกัน?"

****************************************************************************************************************************

ทำไมรู้สึกอยากหยุมหัวแม่ผัวลูกสะใภ้สองคนนี้จังเลยนะ มีใครเป็นเหมือไรท์บ้างไหม

.