ซื้อที่สร้างบ้านใหม่

เสียงสะดุ้งสุดตัวของทั้งสามคนทำเอาเหอฟ่านชิงกับเหอชงหยวนถึงกับตกใจตาม ด้วยไม่คิดว่าทั้งสามคนจะมีอาการหนักถึงเพียงนี้

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่รอง พวกท่านยังสบายดีอยู่ใช่หรือไม่เจ้าคะ" เด็กสาวรีบเอ่ยถามอาการของทั้งสามคนด้วยความเป็นห่วง

เพียะ!

แต่กลับได้ฝ่ามือมารดาที่ฟาดลงมายังต้นแขนของนางแทนคำตอบเสียอย่างนั้น

"นี่แหนะโทษฐานที่ทำให้แม่เกือบหัวใจวายตาย" นางมี่ซือเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงคาดโทษ พร้อมกันนั้นเหอหลวนซานและเหอชงอี้เองก็ยังพยักหน้าอย่างเห็นด้วยในคำพูดของนางมี่ซือ

"โอ๊ยยท่านแม่เจ้าคะ ลูกไม่ได้ตั้งใจเพียงแต่ยังไม่สบโอกาสที่จะเอ่ยบอกพวกท่านจริง ๆ " เหอฟ่านชิงเอ่ยขอโทษมารดาพร้อมทั้งใช้มือลูบไปมาบริเวณที่โดนตี ราวกับว่าเจ็บปวดมากมาย

นางมี่ซือเห็นการแสดงของบุตรสาวก็ถึงกับอยากจะตีซ้ำลงไปอีกสักครั้งด้วยความหมั่นเคี้ยวกับท่าทางที่เด็กสาวแสดงละครอยู่ในตอนนี้

"เอาเถิด ๆ ตอนนี้เรามาคุยเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า ชิงเอ๋อร์เจ้าคิดเห็นว่าจะทำอย่างไรก็ว่ามา"

เหอหลวนซานที่เห็นว่าภรรยารักจะลงมือฟาดบุตรสาวของตนอีกครั้งจึงได้รีบเอ่ยห้ามทัพ ก่อนที่เขาจะเอ่ยถามบุตรสาวถึงความคิดที่อีกฝ่ายกำลังจะทำต่อไป

"ข้าคิดว่าเราควรจะซื้อที่สำหรับสร้างบ้านโดยเฉพาะเจ้าค่ะ ส่วนที่ดินที่ท่านปู่มอบให้ก็เก็บเอาไว้ใช้เพาะปลูกและทำอย่างอื่นจะดีกว่า" เหอฟ่านชิงรีบเอ่ยเปลี่ยนเรื่องด้วยความรวดเร็วเพราะเกรงใจฝ่ามือของผู้เป็นมารดายิ่งนัก

"ทำไมต้องซื้อที่ดินผืนใหม่หรือน้องเล็ก" คำถามนี้เป็นเหอชงอี้ที่เอ่ยขึ้นมา เพราะเขานั้นสงสัยว่าทำไมไม่สร้างบ้านตรงที่ดินที่มีอยู่ไปเสียก็สิ้นเรื่อง

"เรื่องนั้นข้ายังบอกทุกคนไม่ได้ แต่เอาไว้ไม่นานเกินรอพวกท่านก็จะเข้าใจว่าเพราะเหตุใดเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเลือกที่จะยังไม่บอกถึงเหตุผลที่นางเสนอให้ซื้อที่ดินสำหรับปลูกบ้านหลังใหม่ แต่กลับบอกเพียงว่าในอีกไม่ช้าทุกคนจะได้รู้เพียงเท่านั้น

"แล้วเจ้าต้องการที่ดินตรงไหนเล่าชิงเอ๋อร์์" เหอหลวนซานนั้นรู้ว่าการกระทำของบุตรสาวคนเล็กล้วนแต่มีเหตุผลจึงไม่คิดจะเอ่ยซักไซร้ต่อความยาว แต่เขากลับเลือกที่จะถามถึงที่ดินผืนที่นางต้องการจะซื้อแทน

"ข้าอยากได้ที่ดินว่างเปล่าที่อยู่ติดกับที่ดินผืนนี้ของเราที่ยาวไปจนถึงที่ดินบ้านท่านลุงหยางเจ้าค่ะ" เด็กสาวเอ่ยบอกถึงที่ดินผืนที่ตนเองสนใจให้กับทุกคนในบ้านฟัง

"นั่นมันเกือบสิบห้าหมู่เลยนะชิงเอ๋อร์ เจ้าจะเอาที่ดินไปทำสิ่งใดมากมายถึงเพียงนั้นกัน" นางมี่ซือที่ได้ยินความต้องการของบุตรสาวถึงกับอุทานขึ้นมาด้วยความตกใจ

"ไม่มากไปเลยเจ้าค่ะสำหรับใช้ปลูกบ้านก็ราว ๆ เกือบหกหมู่ที่เหลืออีกหกหมู่ก็เอาไว้ทำสวนดอกไม้ก็แล้วกัน" เด็กสาวเอ่ยตอบคำถามของผู้เป็นมารดาด้วยท่าทางสบายใจ

"เจ้าจะสร้างบ้านใหญ่โตขนาดไหนกันถึงต้องใช้ที่ดินตั้งหกหมู่" เป็นเหอหลวนซานที่อดไม่ได้จนต้องเอ่ยถามบุตรสาวของตนในทันที

"ก็ไม่ใหญ่นะเจ้าคะ แค่ห้องนอนสี่ห้อง ห้องน้ำสองห้อง ห้องครัวหนึ่งห้องและก็ห้องนั่งเล่นกับรับแขกอีกหนึ่งห้อง เพียงเท่านี้เองเจ้าค่ะ"

"นี่ยังไม่เรียกว่าใหญ่โตอีกหรือน้องเล็ก" เหอชงอี้ถึงกับกุมขมับกีบคำตอบของน้องสาวที่บอกมานั้นเรียกว่าใหญ่โตมากมิใช่หรอกหรือ

"นั่นนะสิชิงเอ๋อร์ แม่ว่ามันจะใหญ่ไปหรือไม่กัน" แม้แต่นางมี่ซือเองก็ยังคิดว่าบ้านตามที่เด็กสาวเอ่ยมานั้นดูออกจะใหญ่โตไปมากทีเดียว

"ไม่หรอกเจ้าค่ะ นี่เรียกว่าบ้านขนาดกลาง ๆ เพียงเท่านั้น" เหอฟ่านชิงยังคงยืนยันคำเดิม

"เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าเถิด ถ้าอยากได้พ่อจะไปติดต่อขอซื้อกับท่านหัวหน้าหมู่บ้านให้วันนี้เลยดีหรือไม่" เหอหลวนซานเอ่ยบอกกับบุตรสาวของตนด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

"ดียิ่งเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านพ่อข้าอยากให้ท่านซื้อที่ในชื่อของท่านแม่นะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากที่ทุกคนในครอบครัวนั้นเห็นด้วยกับคำพูดของตนเอง

แต่นางก็ยังไม่ลืมที่จะเอ่ยบอกกับผู้เป็นบิดาถึงเรื่องสำคัญที่ต้องทำในระหว่างการซื้อขายที่ดิน

"เพราะอะไรถึงต้องซื้อเป็นชื่อของแม่ด้วยละลูกรัก" นางมี่ซือที่รู้สึกไม่สบายใจในเรื่องนี้เป็นอย่างมาก ด้วยความเป็นจริงแล้วนั้นจะต้องใส่ชื่อของสามีผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวถึงจะถูกต้องมิใช่หรือ

"ข้าจะให้ท่านพ่อซื้อที่เป็นสินสอดแต่งงานของท่านแม่อย่างไรเล่าเจ้าคะ" เด็กสาวเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มอย่างหยอหล้อ ทำเอาใบหน้าของผู้เป็นมารดาถุงกับร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย

"เด็กคนนี้นี่ กล้าล้อเลียนแม่อย่างนั้นหรือ" นางมี่ซือที่ถูกบุตรเอ่ยหยอกล้อจนใบหน้าแดงก่ำถึงกับต้องเอ่ยเสียงดุกับบุตรสาว

"ก็ท่านแม่น่าแกล้งนี้เจ้าคะ ถือว่าเอาตามที่ข้าเอ่ยขอนะเจ้าคะท่านพ่อ"

"ได้ ๆ พ่อตามใจเจ้า น้องหญิงเจ้าอย่าได้คิดมากพวกเราก็เปรียบเสมือนคนคนเดียวกันจะใช้ชื่อเจ้าหรือพี่ก็เหมือนกันนั่นแหละ" เหอหลวนซานที่รู้ว่าที่บุตรสาวทำเช่นนี้คงต้องมีเหตุผล อย่างแน่นอน

เขาจึงไม่คิดที่จะคัดค้านอีกทั้งยังสนับสนุนบุตรสาวอย่างเต็มที่ พร้อมทั้งยังไม่ลืมที่จะเอ่ยปลอบใจภรรยาสุดรักให้คลายความกังวลลงเสีย

"แต่ว่าท่านพี่...."

"ไม่ต้องพูดแล้วพี่ต้องรีบไปก่อนที่ท่านผู้นำหมู่บ้านจะไม่อยู่ อาหยวนเจ้าไปกับพ่อ ส่วนเจ้ารองอยู่เป็นเพื่อนแม่กับน้องเสียที่บ้าน"

เหอหลวนซานรีบเอ่ยตัดบทผู้เป็นภรรยา จากนั้นเขาจึงได้หันไปเอ่ยกับบุตรชายทั้งสอง จากนั้นสองพ่อลูกสกุลเหอก็ได้เดินทางไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อทำการซื้อขายที่ดินอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครรู้เรื่องเลยนอกจากครอบครัวเหอบ้านเล็กและผู้นำหมู่บ้าน

ซึ่งที่ดินตามที่เหอฟ่านชิงนั้นมีพื้นที่ทั้งหมดสิบสามหมู่ ราคาขายอยู่ที่หมู่ละสามตำลึงเงิน ด้วยเป็นที่ดินติดชายป่าจึงมีราคาที่ถูกกว่าราคาที่ดินที่อื่น ดังนั้นเหอหลวนซานจึงได้ทำการซื้อที่ดินทั้งหมดในราคาสามตำลึงทองกับเก้าตำลึงเงิน

หลังจากที่ทำสัญญาซื้อขายเสร็จเรียบร้อยพร้อมทั้งระบุชื่อของเจ้าของที่ดินตามที่บุตรสาวต้องการเสร็จเรียบร้อยสองพ่อลูกสกุลเหอก็ได้พากันเดินทางกลับบ้านของพวกเขาในทันที เพราะในตอนนี้ก็ได้เวลาอาหารเย็นแล้ว

วันนี้เหอฟ่านชิงก็ยังเป็นผู้ที่เข้าครัวทำอาหารเช่นทุกครั้ง ส่วนนางมี่ซือนั้นได้ถูกบุตรสาวแย่งหน้าที่ไปจนต้องมานั่งว่าง ๆ อยู่ที่แคร่หน้าบ้านเพื่อรอสองพ่อลูกกลับมาจากในหมู่บ้านแทน

รายการอาหารเย็นที่เด็กสาวเลือกทำในวันนี้ก็คือ ผัดกะเพราไก่ป่า กระต่ายทอดน้ำปลาและแกงไก่ใส่เห็ดหูหนู ทานกับข้าวสวยร้อน ๆ ช่างเป็นมื้อเย็นที่ทุกคนในบ้านต่างก็เฝ้ารอ

เพราะเพียงแค่ได้กลิ่นก็รับรู้ได้ถึงรสชาติที่แสนอร่อยแล้วนั่นเอง จนในที่สุดมื้อเย็นของครอบครัวเหอก็จบลงที่ไม่เหลือกับข้าวหรือเมล็ดข่าวแม่เพียงเม็ดเดียว ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันไปพักผ่อนด้วยความสุขและอิ่มท้อง

จะมีก็เพียงแค่เหอฟ่านชิงที่ยังคงนอนไม่หลับนางจึงได้คิดแบบบ้านที่จะสร้างเอาไว้ภายในสมองของตนเองแล้วหลับไปด้วยความเหนื่อยล้าในที่สุด โดยไม่ได้รับรูเลยว่าได้มีใครบางคนกำลังยืนมองตนเองจากที่ไกล ๆ ด้วยความเป็นห่วงอย่างไม่เคยเป็นกับสตรีคนไหนมาก่อน

******************************************

พบคนถ้ำมองแล้วหนึ่ง คนปากหนักแล้วสอง อิอิ