ข้ารับผิดชอบนางเอง

เหอฟ่านชิงเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้างุนงง ว่าตนเองไปทำเรื่องเสื่อมเสียอะไรให้กับคนสกุลเหอบ้านใหญ่ จนทำให้ต้องยกกันมาถึงที่บ้านของนาง

"หึ ก็แกเมื่อวานไปนอนกกกอดกับผู้ชายบนเขาจนถึงเช้าไม่ใช่หรืออย่างไรกัน"

เป็นนางจางที่เป็นผู้เอ่ยตอบคำถามของหลานสาวที่นางไม่เคยคิดจะรัก

"หะ! เมื่อวานข้าเพียงขึ้นเขาไปล่าสัตว์ แต่พอตอนจะกลับลงมาฝนดันตกหนักจนมองไม่เห็นเส้นทางจึงได้พากันไปหลบฝน"

"อีกทั้งมันยังตกหนักยาวนานกว่าจะหยุดก็เกือบรุ่งเช้าแล้ว ข้ากับพี่หยางฉีไม่ได้นัดกันขึ้นเขาไปพอดรักกันเสียหน่อยนะเจ้าคะท่านย่า"

เหอฟ่านชิงเอ่าบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปตามความจริงให้กับทุกคนได้รับรู้

แต่ว่าจะมีคนเชื่อถือหรือไม่ก็สุดแล้วแต่พวกเขาเถิด นางเองก็ไม่ได้คิดว่าจะต้องมานั่งสนใจคำพูดของผู้ที่ไม่ได้หาเลี้ยงดูนางและครอบครัวอยู่แล้ว

"เหอะ แล้วไหนเล่าหลักฐานที่จะเอามายืนยันว่าพวกเจ้าทั้งสองไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียกัน ชายหญิงอยู่กันเพียงลำพังบนเขา ซ้ำฝนยังตกหนักเช่นนั้นอีก"

แต่แล้วจู่ ๆ คำพูดที่ดูจะกร้านโลกนี้ของเหอลี่ถิงก็ดังขึ้น นางพูดออกมาเป็นหลักการและเป็นขั้นเป็นตอนจนชาวบ้านบางคนก็อดที่จะคิดตามคำพูดนั้นของหญิงสาวไม่ได้

"พี่สาวคนดีของข้า ท่านช่างชำนาญและเชี่ยวชาญเรื่องราวเหล่านี้ดีถึงเพียงนี้ ข้าเกรงว่าข้าคงคิเไม่ได้ถึงเพียงนี้เป็นแน่เจ้าค่ะ"

คำพูดของเหอฟ่านชิงที่ดูเหมือนจะยกยออีกฝ่ายนั้น

แต่มันคือคำพูดที่แปลออกมาว่านางนั้นช่างเก่งเรื่องล่อลวงผู้ชายเป็นอย่างยิ่ง สร้างความรู้สึกไม่พอใจให้กับเหอลี่ถิงที่ตนเองถูกตอกหน้ากลับอย่างเจ็บแสบ

"น้องสาว ทำไมถึงได้พูดกับพี่เช่นนั้นเล่า พี่เพียงแต่คาดเดาไปตามสถานการณ์ พี่ไม่ได้มีเจตนาที่จะว่าร้ายเจ้าเสียหน่อย"

"อีกอย่างต่อให้เจ้ากับชายหนุ่มผู้นั้นจะไม่ได้ทำเรื่องเสื่อมเสียจริง ๆ แต่ชื่อเสียงของเจ้ากับสกุลเหอของเราเล่าจะทำอย่างไร ใครจะรับผิดชอบกัน" เหอลี่ถิงที่ได้โอกาสเหยียบย่ำคนที่นางเกลียดชังให้ย่อยยับ

นางจึงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปอีกทั้งยังเล่นบทพี่สาวผู้แสนดีเอ่ยถึงสกุลเหอว่าเรื่องนี้ส่งผลต่อสกุลมากเพียงใด อย่างน้อยนางก็ขอทำลายขื่อเสียงของนังเด็กสารเลวนี้ลงให้ได้

"ข้าจะรับผิดชอบนางเอง"

แต่แล้วเสียงของหยางฉีก็ดังขึ้นจากทางด้านข้างของทุกคน พร้อม ๆ กับคนในครอบครัวหยางที่เดินตรงมายังครอบครัวของเหอหลวนซานอย่างพร้อมหน้า

ทำให้ทุกคนต้องหันไปมองยังครอบครัวหยางที่ย้ายเข้ามาเมื่อสิบกว่าปีก่อนนี้ด้วยความสนใจ อาจจะด้วยพวกชาวบ้านเองก็ไม่ค่อยได้พบเจอครอบครัวนี้พร้อมหน้าเช่นนี้มาก่อน และอาจจะด้วยใบหน้าของชายหนุ่มที่ดูจะอัปลักษณ์ในสายตาของพวกเขา จึงทำให้ทุกคนจ้องมองยังใบหน้าที่เป็นกระดำกระด่างของร่างแกร่งที่ในตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ ของเด็กสาวเป็นที่เรียบร้อย

"เจ้าเป็นใครกัน"

คำถามนี้เป็นของเหอหานตงที่ไม่เคยพบหน้าตาของเด็กหนุ่มที่เอ่ยว่าจะรับผิดชอบชื่อเสียงของหลาวสาวคนเล็กของตนเองด้วยสีหน้าสงสัย

"คารวะท่านผู้เฒ่าเหอขอรับ ข้าหยางฉีบุรุษที่ทุกคนกำลังพูดถึงอยู่"

ชายหนุ่มเอ่ยทำความเคารพด้วยท่าทางองอาจ อีกทั้งยังพูดจาชัดถ้อยชัดคำ มีความมั่นคงในดวงตา เมื่อเหอหานตงได้เห็นแบบนั้นก็รู้สึกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้จะต้องสามารถดูแลหลานสาวคนเล็กของตนเองได้อย่างแน่นอนจึงได้ผ่อนคลายความตึงเครียดลงไปในทันที

"อืม...เช่นนั้นก็ดี ข้านั้นไม่ได้มีปัญหาอะไร เพียงแต่เจ้าจะต้องพูดคุยกับบิดาของนางเสียให้รู้เรื่อง"

ชายชราเอ่ยบอกกับเด็กหนุ่มที่ดูแล้วอายุคงพอ ๆ กับเหอชงหยวนหลานชายคนรองของเขาเป็นแน่

"ขอรับ"

"อาซานแล้วเจ้ากับน้องสะใภ้เล่ามีคำตอบสำหรับการสู่ขอหมั้นหมายเมื่อครั้งที่ข้าเคยเอ่ยปากถามหรือยัง"

หยางเฟิงเลือกที่จะเอ่ยถามถึงการหมั้นหมายที่ตนเคยเอ่ยปากสู่ขอเด็กสาวจากบิดามารดาของนางก่อนที่จะเกิดเรื่องราวในวันนี้ออกไป เพื่อให้ทุกคนได้รับรู้ว่าทั้งสองคนนั้นเคยมีการทำการทาบทามมาก่อนหน้านี้แล้ว

"ขอรับพี่หยาง ข้ากับน้องหญิงได้คิดมาสักพักแล้วว่าจะไปตอบตกลงกับท่าน เพียงแต่ยังไม่มีเวลาในเมื่อวันนี้ทุกคนก็อยู่ที่แห่งนี้แล้วก็ถือเสียว่ามาเป็นพยายานในการสู่ขอหมั้นหมายระหว่างอาฉีกับชิงเอ๋อร์ของข้าเลยก็แล้วกันนะ"

ประโยคแรกนั้นเหอหลวนซานได้เอ่ยบอกกับหยางเฟิงพี่ชายที่เขาเคารพรักยิ่งกว่าพี่ชายแท้ ๆ ของตนเองเสียอีก

ส่วนประโยคหลังนั้นเขาได้หันไปเอ่ยบอกกับเหล่าชาวบ้านที่มาร่วมชมความสนุกสนานแต่เป็นความทุกข์ของผู้อื่นเสียอย่างนั้น ทำเอาพวกชาวบ้านต้องตอบตกลงและพากันแยกย้ายไปจนหมด จะเหลือก็เพียงคนสกุลเหอจากบ้านใหญ่เท่านั้นที่ยังคงยืนปักหลักไม่ยอมขยับไปไหน

เมื่อเหอหลวนซานเห็นว่าสถานการณ์ที่แสนจะเลวร้ายเมื่อครู่ถูกจัดการด้วยเพียงแค่การมาของครบครัวหยาง เขาจึงได้เอ่ยขอบคุณผู้เฒ่าหยางตี้กับพี่ชายคนสนิทของตนเองในทันที และยังไม่ลืมที่จะเอ่ยขอบคุณบิดาของตนที่ยอมเอ่ยปากปกป้องบุตรสาวของเขาในวันนี้

"ท่านลุงหยาง ท่านพี่หยาง เรื่องในวันนี้ต้องขอบคุณพวกท่านมากที่ยื่นมือมาช่วยเหลือ แล้วก็ท่านพ่อขอรับ ข้าขอบคุณท่านพ่อมากที่ช่วยออกหน้าปกป้องชิงเอ๋อร์ในครั้งนี้"

เอ่ยจบเหอหลวนซานก็ก้มหัวลงคำนับกับบุรุษต่างวัยทั้งสามด้วยความรู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง

"อย่าได้เกรงใจ เป็นเจ้าหน้าน้ำแข็งบ้านข้าต่างหากที่ทำให้ชิงเอ๋อร์ต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากในวันนี้ เจ้านั่นออกมารับผิดชอบก็ถูกต้องแล้ว อาซานเจ้าอย่าได้คิดมากไปเลย"

หยางเฟิงเอ่ยบอกกับน้องชายที่เขารักดุจพี่น้องแท้ ๆ ด้วยสีหน้าเบิกบาน ต่างจากชายหนุ่มที่เป็นผู้ถูกเอ่ยถึงในตอนนี้ที่มีสีหน้ามืดครึมลงจนเหอฟ่านชิงสังเกตเห็นและเอ่ยถามอีกฝ่ายอกไปด้วยความเป็นห่วง

"พี่หยางฉีท่านเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ"

"เปล่า พี่ไม่ได้เป็นอะไร"

ชายหนุ่มเอ่ยตอบเด็กสาวข้างกายด้วยน้ำเสียงบางเบา แถมยังใช้คำแทนตัวเองว่าพี่เป็นครั้งแรกอย่างลืมตัวเองด้วย

"อื้อ เรื่องในวันนี้ข้าต้องขอโทษพี่หยางฉีด้วยที่ทำให้ต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้ แต่ถ้าท่านไม่ต้องการข้าก็ไม่ว่าอันใดนะเจ้าคะ ข้าสามารถแบกรับเรื่องราวพวกนี้เอาไว้เองได้"

เหอฟ่านชิงที่รู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุทำให้ชายหนุ่มต้องมารับผิดชอบหมั้นหมายกับตนเองแทนที่จะได้ไปตบแต่งกับหญิงสาวที่เขารักในวันข้างหน้า

"เด็กโง่ พี่เป็นบุรุษนะทำสิ่งใดไว้ก็ย่อมต้องรับผิดชอบและพร้อมจะแบกรับอยู่แล้ว เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหลเช่นนี้อีก"

หยางฉีที่เห็นสีหน้าฝืนว่าตัวเองเข้มแข็งของเด็กสาวข้างกายก็รู้สึกไม่สบายใจ เขาจึงได้เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยทำกับใครนอกจากมารดาและน้องสาวที่รักของเขาเท่านั้น

"..."

คำพูดที่ดูอบอุ่นปลอดภัยกับท่าทางที่ชายหนุ่มแสดงกับเหอฟ่านชิงในครั้งนี้ ทำเอาใจของเด็กสาวเต้นไม่เป็นจังหวะเสียอย่างนั้น นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้รับการปฎิบัติจากบุรุษที่ไม่ใช่คนในครอบครัว จึงไม่แปลกที่นางจะมีความรู้สึกหวั่นไหวกับคำพูดและการแสดงออกของชายหนุ่ม"อะแฮ่ม....อาฉี

ข้าไม่เคยเห็นเจ้าพูดจาอบอุ่นเช่นนี้กับหญิงสาวคนไหนนอกจากหลิงเอ๋อร์เลยนะ" เหอชงหยวนที่ทนเห็นสหายของตนทำท่าทางเกี้ยวพาน้องสาวสุดรักไม่ไหวจึงได้เอ่ยขัดคอขึ้นมา ทำเอาใบหน้าอบอุ่นของชายหนุ่มอีกคนเลือนหายไปอย่างรวดเร็วและแทนที่ด้วยสีหน้านิ่งเฉยเช่นเดิม

"หน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้จะกล้าไปพูดจาเหลวไหลเช่นนี้กับสตรีอื่นได้อย่างไรกัน ช่างน่าขันยิ่งนัก เฮอะ!"

เหอลี่ถิงเอ่ยขึ้นด้วยวีหน้าเย้ยหยันที่มีต่อชายหนุ่ม ก่อนที่นางจะปรายตาไปจ้องมองใบหน้าของเหอฟ่านชิงด้วยความรู้สึกสาแก่ใจที่อีกฝ่ายจะต้องแต่งงานกับบุรุษที่มีใบหน้าอัปลักษณ์เช่นนี้

"ข้าไม่เคยตัดสินผู้คนว่าจะดีหรือร้ายเพียงหน้าตาเท่านั้นหรอกนะเจ้าคะ เพราะสำหรับข้านั้นหน้าตามันกินไม่ได้ อีกทั้งมันเป็นเพียงแค่เปลือกนอกของมนุษย์เราเท่านั้น ท่านเองก็ควรหัดมองผู้อื่นให้เป็นมนุษย์เหมือนท่านบ้างก็จะดีนะพี่สาว"

เหอฟ่านชิงที่ไม่ได้รู้สึกไม่ดีกับคำพูดที่ดูจะเย้ยหยันในชีวิตของนางจากเหอลี่ถิงเลยแม้แต่น้อย แถมเด็กสาวยังเอ่ยสั่งสอนอีกฝ่ายไปหนึ่งยกจนหน้าชาเช่นกัน

*********************************************************************************

นังนี่ต้องเจอใบหน้าหล่อเหลาของลูกเขยฉันก่อนเถอะแล้วจะร้องกรี๊ดด้วยความเสียดาย

.