หารือเรื่องการสร้างบ้าน

"เจ้าว่าอย่างไรนะชิงเอ๋อร์!" เหอหลวนซานที่หายจากอาการตกใจแล้วนั้นก็ได้เอ่ยถามบุตรสาวของตนเองเพื่อยืนยันในสิ่งที่ได้ยินมาเมื่อครู่

"ข้าบอกว่าข้าขายเห็ดหลินจือดำสามดอกได้เงินมาหนึ่งร้อยตำลึงทองเจ้าค่ะ เพียงแต่ข้าอยากจะขอแบ่งให้กับพี่หยางฉีสักห้าสิบตำลึงทอง เพราะถ้าข้าไม่ได้ขึ้นเขาไปกับพี่หยางฉีข้าก็คงจะไม่ได้พบกับเห็ดหลินจือดำพวกนี้หรอกเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยบอกราคาที่ขายเจ้าเห้ดหลินจือดำได้ให้กับผู้เป็นบิดาฟังอีกครั้ง

พร้อมทั้งนางยังต้องการขออนุญาตในการแบ่งเงินอีกจำนวนหนึ่งให้กับชายหนุ่มที่เป็นผู้พาตนเองขึ้นเขาในครั้งนี้อีกด้วย

"จะได้อย่างไรกันนั่นเป็นเงินของเจ้าหาได้เกี่ยวข้องกับบุตรชายของลุงไม่ เจ้าไม่ต้องแบ่งให้เจ้าหน้าตายนี่หรอกเก็บเอาไว้เสีย" แต่ยังไม่ทันที่เหอหลวนซานจะได้เอ่ยตอบอนุญาตหรือไม่กับคำขอของเด็กสาว หยางเฟิงกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาแทนด้วยเขาเองก็ไม่คิดว่าจะต้องจำเป็นถึงขนาดที่เด็กสาวจะต้องแบ่งส่วนแบ่งให้กับบุตรชายของตนเองเพียงเพราะเขาเป็นผู้พาขึ้นไปเท่านั้น

"แต่ว่า...."

"ท่านพ่อพี่พูดถูกต้องแล้วละเจ้าไม่จำเป็นจะต้องแบ่งเงินส่วนแบ่งที่เจ้าเป็นผู้หามาได้ให้กับพี่ เพราะพี่ไม่ได้มีส่วนช่วยหรือว่ารู้เห็นกับของสิ่งนั้นหรอกเข้าใจหรือไม่" หยางฉีเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวมีความต้องการที่จะเอ่ยคัดค้านถึงความจริงในครั้งนี้

"เฮ้อ....ถ้าท่านลุงหยางของเจ้าเอ่ยมาเช่นนั้นก็เอาตามนั้นเถิดชิงเอ๋อร์ เจ้าไม่รู้อะไรท่านลุงหยางนั้นเป็นคนที่หัวแข็งมากถ้าตัดสินใจแล้วไม่มีทางเปลี่ยนใจไปได้หรอก" เหอหลวนซานที่รู้จักนิสัยของพี่ชายคนสนิทของตนดี จึงได้เอ่ยบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อีกทั้งยังไม่วายเอ่ยนินทาชายวัยกลางคนให้กับเด็กสาวฟังอีกเล็กน้อย

"ฮ่า ฮ่า อาซานเจ้าช่างพูดถูกใจลุงยิ่งนัก สมแล้วที่เป็นน้องชายที่สนิทกับอาเฟิงมากที่สุด" ผู้เฒ่าหยางตี้เองก้อดไม่ได้จนต้องระเบิดเสียงหัวเราะออกมาจนน้ำตาเล็ดด้วยความขำขัน

"ท่านพ่อ......"หยางเฟิงที่ไม่สามารถแก้ต่างให้กับตัวเองได้ จึงทำได้เพียงหันไปมองค้อนใส่น้องชายที่รักกับบิดาบังเกิดเกล้าที่เอาแต่หัวเราะเยาะเขาราวกับเด็กสามขวบ

"เอ่อ..ถ้าเช่นนั้นท่านพ่อท่านก็ใช้เงินนี่จ่ายหนี้ที่ท่านยืมท่านลุงมาทั้งหมดเลยก็แล้วกันนะเจ้าคะ" เมื่อเห็นว่าครอบครัวหยางนั้นช่างมีคุณธรรมในใจมากถึงเพียงนี้ ภายในใจของเหอฟ่านชิงเองก้รู้สึกนับถือครอบครัวหยางมากขึ้นกว่าเดิม แต่นางก็ยังคงต้องการที่จะใช้โอกาสในครั้งนี้ให้บิดาได้ชดใช้หนี้ที่ได้หยิบยืมมาจากบ้านสกุลหยางเช่นกัน

"จริงสิ เช่นนั้นพี่หยางท่านรับเงินจำนวนนี้ไปเถิดถือเสียว่าเป็นค่าใช้หนี้และค่าน้ำใจจากครอบครัวของข้านะขอรับ" เหอหลวนซานที่เห็นว่าบุตรสาวได้เปิดทางให้จึงรีบเอ่ยกับหยางเฟิง พร้อมกับหยิบก้อนตำลึงทองยัดใส่มือของอีกฝ่ายไปถึงสองตำลึงทองแทนคำขอบคุณ

ทางด้านหยางเฟิงเองก็ไม่สามารถเอ่ยปฏิเสธจำนวนเงินในครั้งนี้ได้ ด้วยเกรงว่าจะเป็นการททำร้ายจิตใจของน้องชายที่เขารักจึงต้องจำใจรับเจ้าก้อนตำลึงทองทั้งสองนี้เอาไว้ ก่อนจะเอ่ยบอกกับเหอหลวนซานด้วยใบหน้าเอ็นดู

"ก็ได้ครั้งนี้ข้าจะรับเอาไว้เพื่อให้พวกเจ้าสบายใจ แต่ครั้งหน้าอย่าได้เกรงใจถึงเพียงนี้อีก มีเรื่องอะไรก็ให้เด็ก ๆ รีบไปบอกกล่าวกับข้าที่บ้านเข้าใจหรือไม่" 

"ขอรับพี่หยาง ข้ากับครอบครัวต้องขอบคุณท่านกับท่านลุงหยางมากที่คอยช่วยเหลือพวกเรามาตลอดหลายปีนี้" เหอหลวนซานเอ่ยกับพ่อลูกสกุลหยางด้วยความซาบซึ่งใจ

แต่ผู้ที่มีสีหน้าเศร้าหมองกลับกลายเป็นเหอหานตงผู้เป็นบิดา เขารู้สึกส่าตนเองช่างเป็นบิดาที่ไร้ความสามารถจนต้องทำให้บุตรชายไปพึ่งพาผู้อื่นเช่นนี้ 

"ท่านปู่เจ้าคะ นี่คือเงินจำนวนห้าตำลึงทองข้าขอมอบให้ท่านปู่เอาไว้ใช้ในยามจำเป็นนะเจ้าคะ แล้วก็ห้ามบอกท่านย่าถึงเงินจำนวนนี้ด้วยเพราะข้าให้เพียงท่านปู่ผู้เดียวเท่านั้น" เหอฟ่านชิงที่เห็นว่าปู่ของนางแท้จริงแล้วก็ไม่ได้ไม่รักบิดาของนาง 

เพียงแต่ท่านเองก็มีความจำเป็นบางอย่างถึงต้องทำเช่นนั้น นางจึงคิดว่าท่านยังเป็นท่านปู่ที่น่าเคารพรักอยู่นั่นเอง เมื่อคิดแบบนี้เด็กสาวจึงได้มอบเงินจำนวนหนึ่งให้อีกฝ่ายถือเป็นความกตัญญูต่อชายชรา

"ชิงเอ๋อร์ มันมากเกินไปเจ้าเก็บเอาไว้ใช้เถิด ปู่เองก็ไม่สมควรที่จะได้รับเงินจำนวนมากถึงเพียงนี้จากพวกเจ้าหรอกนะ" เหอหานตงยิ่งรู้สึกผิดกับครอบครัวของบุตรชายคนเล็กมากขึ้นไปอีก เมื่อเด็กสาวตรงหน้าแสดงความกตัญญูกับตัวเขามากถึงเพียงนี้

"ท่านพ่อ....." 

"ท่านปู่เจ้าคะ ถ้าท่านไม่ยอมรับเงินจำนวนนี้แล้วข้าจะสามารถนำเงินที่เหลือไปสร้างบ้านใหม่ได้อย่างไรกันเล่า เดี๋ยวผู้อื่นก็หาว่าข้าอกตัญญูต่อท่านกันหมดหมู่บ้านพอดีเจ้าค่ะ" เหอฟ่านชิงที่รู้ดีว่าบุรุษในยุคนี้นั้นรักศักดิ์ศรียิ่งกว่าสิ่งใด นางจึงได้เอ่ยถึงเรื่องการสร้างบ้านใหม่ที่เป็นเหตุผลไม่ให้ชายชราปฏิเสธเงินจำนวนนี้ได้อีก

"เจ้าจะสร้างบ้านใหม่อย่างนั้นรึ " เหอหานตงเอ่ยถามหลานสาวคนเล็ก

"เจ้าค่ะ ข้าตั้งใจว่าจะสร้างบ้านใหม่ให้แล้วเสร็จก่อนฤดูหนาวนี้ ดังนั้นท่านปู่จะต้องรับเงินจากข้า เพื่อเป็นการอวยพรในการสร้างบ้านหลังใหม่นี้ของข้านะเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเอ่ยกับชายชราด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

"เจ้าเด็กนี่...เอาเถิดปู่จะรับเอาไว้ก็แล้วกัน แต่ถ้าขาดเหลืออะไรเจ้าต้องไปบอกปู่ด้วยละเข้าใจหรือไม่" เมื่อถูกหลานสาวเอ่ยมาเช่นนี้เหอหานตงก็หมดหนทางจะเอ่ยคัดค้านอีกต่อไป ชายชราจึงได้เอ่ยบอกหลานสาวที่เขาไม่เคยใส่ใจด้วยรอยยิ้มเอ็นดูอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

"แน่นอนเจ้าค่ะว่าข้าจะไม่ไป ข้ากลัวท่านย่าจะมาแหกอกท่านพ่อท่านแม่แทน" เหอฟ่านชิงเอ่ยหยอกล้อปู่ของตนด้วยความสดใส ทำให้บรรยาการที่ดูจะอึดอัดในตอนแรกกลายเป็นบรรยากาศอบอุ่นไปในทันที

ภาพสองปู่หลานที่พูดคุยหัวเราะต่อกระชิกกันนั้นสร้างรอยยิ้มให้กับทุกคนภายในกระท่อมได้เป็นอย่างดี จนในที่สุดหยางตี้มที่ต้องการให้ครอบครัวเหอมีช่วงเวลาที่ดีจึงได้เอ่ยขอตัวกลับบ้านของพวกตนเองในที่สุด

"เช่นนั้นพวกข้าขอตัวกลับบ้านก่อนก็แล้วกัน พวกเจ้าจะได้พูดคุยปรึกษาหารือเรื่องอื่น ๆ ได้ไปอาเฟิงอาฉี"

"ขอรับท่านพ่อ / ขอรับท่านปู่" สองพ่อลูกสกุลหยางเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของชายชรา จึงได้เอ่ยตอบรับในทันที จากนั้นคนสกุลหยางก็พากันเดินทางกลับบ้านของตนเอง ตอนนี้บริเวณหน้าบ้านจึงเหลือเพียงคนสกุลเหอเท่านั้นที่กำลังนั่งล้อมวงเพื่อพูดคุยปรึกษาเรื่องการสร้างบ้านหลังใหม่ของพวกเขา

"ท่านปู่จะกลับเลยหรือขอรับ" เหอชงหยวนเอ่ยถามชายชราเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังลุกขึ้นยืนตั้งท่าจะเดินจากไป

"ใช่แล้วละ นี่ก็นานมากแล้วเดี๋ยวท่านย่าของพวกเจ้าจะโมโหข้าอีก อีกอย่างพวกเจ้าจะได้หาลือกันเรื่องสร้างบ้านใหม่ด้วย" ชายชราหันมาเอ่ยตอบหลานชายคนรองด้วยน้ำเสียงอบอุ่น หลังจากที่เขายอมรับความจริงได้แล้วท่าทีที่แสดงออกต่อครอบครัวบุตรชายคนเล็กจึงได้เปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน

"ให้หลานไปส่งดีหรือไม่ขอรับท่านปู่" คำถามที่แสดงออกถึงความเป็นห่วงของเหอชงอี้ทำเอาชายชราถึงกับเผยรอยยิ้มอย่างเอ็นดู ก่อนที่เขาจะส่ายหน้าไปมาเพื่อเป็นการปฏิเสธ จากนั้นชายชราก็เดินจากไปในที่สุด

เมื่อเหลือเพียงสมาชิกภายในครอบครัวเหอฟ่านชิงจึงได้หันไปมองสบตากับพี่ชายคนโตของตนเองเพื่อส่งสัญญาณให้เอ่ยเล่าเรื่องราวในวันนี้ทั้งหมดที่พวกเขาไปทำมาให้กับทุกคนได้รับฟัง

เหอชงหยวนเองก็ไม่รอช้ารีบเอ่ยเล่าเรื่องราวตั้งแต่ไปขายสัตว์จนไปขายทองและจบลงด้วยไปขายเห็ดหลินจือดำ ก่อนจะเอ่ยบอกถึงจำนวนเงินที่บ้านมีทั้งหมดในตอนนี้ให้กับทั้งสามคนได้ฟัง

"....." เพียงแต่ดูเหมือนว่าสติของทั้งสามคนนั้นจะปลิวหายไปตั้งแต่รู้ว่าพวกเขาสองพี่น้องไปขายก้อนทองได้เงินมาถึงสองร้อยกว่าตำลึงทองแล้ว จนเมื่อเด็กหนุ่มเอ่ยจบลงแล้วก็ยังไม่มีใครเอ่ยปากถามขึ้นมาเลย มีเพียงแค่ความเงียบที่ปกคลุมในตอนนี้

"ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่รองเจ้าคะ" เหอฟ่านชิงเมื่อเห็นว่าสมาชิกในบ้านทั้งสามคนยังคงนิ่งเงียบก็รู้สึกเป็นห่วงจึงได้เอ่ยเรียกทั้งสามด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้น

เฮือก! เฮือก! เฮือก!

*************************************************************************************

ลูกสาวเราจะทำให้พ่อแม่หัวใจวายตายวันละหลาย ๆ รอบแบบนี้ไม่ได้นะ แต่ในที่สุดท่านปู่ก็แสดงความรักกับหลาน ๆ ของตัวเองเสียที