ตอนที่10 แขกผู้มาเยือน

“คุณชาย ขอเพียงท่านช่วยท่านแม่ของข้า ทั้งชีวิตข้าย่อมมอบแก้ท่านได้ขอรับ”

         ตี้หลงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น นี่คือโลกแห่งความเป้นจริง ว่าผู้มีเงินตราและอำนาจเท่านั้น จึงจะกำหนดชีวิตตนเองได้ ในเมื่อเขาไม่มี เขาก็พร้อมที่จะสวามิภักดิ์ต่อผู้เหนือกว่า

         “แค่ไม่แทงข้างหลังข้า ในยามที่ข้าล้ม เท่านั้นข้าก็ไม่คิดที่จะทอดทิ้งเจ้าแม่ลูก”

         รอยยิ้มของชายหนุ่มนั้น มันบอกได้หลากหลายความหมาย และตี้หลงเข้าใจมันดี ที่บิดาของเขาตกที่นั่งลำบาก ก็เพราะมิตรสหายหักหลัง และญาติพี่น้องซ้ำเติม ในเมื่อมีคนมอบโอกาสยืนอีกครั้งให้แก่เขา เขาจะไม่มีวันทำเรื่องต่ำช้าเช่นนั้น

         “ข้าน้อยสาบานขอรับ วันนี้อาจเป็นเพียงลมปาก แต่เวลานับจากนี้ ข้าจะทำให้คุณชายได้เห็นขอรับ ว่าข้าน้อยมิได้โป้ปด”

         “ดี! เช่นนั้นเจ้าช่วยตัวให้ท่านป้า ไปโรงหมอเถิด เรื่องข้างนอกข้าจะจัดการเอง”

         ตี้หลงสบตากับผู้เป็นนาย ใบหน้าของเขาพลันตึงขึ้นหลายส่วน เป็นอย่างที่คิดมีคนติดตามมา ถงหว่านเนียนยกพักขึ้นแตะที่เรียวปากของตนเองเบา ๆ เป็นการบอกให้ตี้หลง ไม่ต้องเอ่ยสิ่งใด เพราะหญิงชราในอ้อมแขนของตี้หลง คงไม่อาจทนทานรับได้ หากต้องเห็นการเข่นฆ่า

         ตี้หลง ขยับกายออกห่างจากมารดา แล้วลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู เขาโค้งกายให้แก่ผู้เป็นนายเล็กน้อย ก่อนจะดึงประตูให้ปิดลลง แล้วก้าวกลับไปช่วยมารดาแต่งกาย สำหรับออกจากบ้านหลังนี้

         เมื่อประตูบ้านปิดลง ถงหว่านเหนียนก็หันกลับไปยังหน้าประตูใหญ่ เท้างามก้าวตรงไปยังประตูหน้าซึ่งยังเปิดอ้าอยู่ ฮึ! ไม่มีปัญญาคว้าชัยชนะเอง และยังจะมาช่วงชิงของผู้อื่น ช่างน่าตายนัก! หญิงสาวก่นด่าคนที่กำลังซุ่มอยู่ด้านนอก ด้วยความไม่พอใจ ช่างเสียเวลาของนางยิ่งนัก

         “พวกเจ้าช่างไร้สามัญสำนึกนัก! ไร้ฝีมือไม่พอ ยังเป็นโจรชั้นต่ำอีกหรือ!”

         คำพูดที่หยามเหยียดจากคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ซึ่งเปิดอ้าอยู่ เอ่ยขึ้นลอย ๆ ทว่าคนที่แอบซ่อนอยู่ รู้ได้ว่านี่คือคำพูด ที่หมายถึงตัวพวกเขา

         “น้องชาย...เจ้ากำลังด่าทอพวกข้าอยู่สินะ!”

         ชายใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยแผลเป็น บอกได้ถึงตัวตนว่าใช้ชีวิตมาอย่างโซกโซนเพียงใด ทว่าแววตาภายใต้หน้ากากนั้น หาได้แสดงความแตกตื่นกับความดุดันนั้น แผลที่ไม่เกิดจากการสร้างประโยชน์ต่อผู้ใด มันน่ารังเกียจ กว่าคำว่าน่าเกรงขาม

         “หือ...พวกท่านเป็นใครกัน มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”

         ช่างเป็นการแสดงที่จอมปลอมสิ้นดี ในสายตาของผู้มาเยือน ก็ในเมื่อชายหนุ่มผู้นี้รู้อยู่เต็มอก ว่าพวกเขาติดตามมาจนถึงที่นี่ แต่ก็ช่างเถอะ! สิ่งที่พวกเขาต้องการคือเงิน และชีวิตของเจ้าหนุ่มนี่เท่านั้น

         “อย่าโยกโย้น้องชาย หากเจ้ายังอยากที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ส่งตั๋วเงินที่เจ้าได้มา ให้แก่พวกข้าเสีย แล้วเรื่องที่เราพบกันในวันนี้ ข้าผู้เป็นพี่ชายจะถือเสียว่ามิเคยเกิดขึ้น”

         “เงินที่ข้าหามาด้วยตนเอง ไยต้องยื่นให้ผู้อื่นโดยไม่มีข้อแลกเปลี่ยนด้วยเล่า”

         ชายหนุ่มยกยิ้มละมุน ช่างเป็นโจรที่ดี กล้าพูดมาได้อย่างไม่อายปาก ว่ามิเคยเกิดขึ้น แต่น่าเสียดาย...ที่เขาเป็นคนที่หวงของเป็นที่สุด และทุกการลงมือต้องหมายถึง ไม่มีสิ่งใดยุ่งยากในภายหน้า

         “อย่าเสียเวลา จัดการมันซะ! เอาตั๋วเงินมาให้ข้า!”

         ชายใบหน้าดุดัน ชี้นิ้วไปยังชายสวมหน้ากาก ทั้งหมดค่อย ๆ ย่างสามขุมเข้าหาชายสวมหน้ากาก ที่เวลานี้เดินออกมายืนอยู่กลางถนนแคบ ๆ ในตรอกแล้ว ทุกก้าวที่ทั้งหมดเหยียบย่าง ตั้งใจจะข่มขวัยชายหนุ่มแปลกหน้า อ๊าก!! ทว่าสิ่งที่พวกเขาไม่คาดคิด คือชายหนุ่มกลับพุ่งเข้าหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว

         เป็นความเร็วที่มองแทบไม่ทัน ทั้งหมดทั้งเท้ารัวเข้าใส่พวกเขา เรียกว่าทุกจุด คือจุดสำคัญทั้งสิ้น นั่นทำให้จากที่ตั้งใจข่มขวัญชายหนุ่ม กลายเป็นพวกเขาต้องรุมล้อมเข้าหาชายหนุ่ม ประหนึ่งหมาไนรุมทึ้งเหยื่ออย่างไรอย่างนั้น

         ถงหว่านเหนียนรู้ดี ว่าตนเองเสียเปรียบ ทั้งร่างกายและจำนวนคน หากนางไม่เร่งลงมือให้จบในเวลาอันสั้น คงได้ตายรอบสอง และเสียเงินจำนวนมหาศาล ที่หามาได้ในวันนี้ด้วย และนี่คือความยินยอมที่นางจะไม่มีวันให้เกิดขึ้น เพิ่งลืมตาจะมารีบตายอีกรอบไปทำไม

         พัดในมือตวัดรอบการโจมตี ที่ไร้ซึ่งหลักการฝึกยุทธ มันง่ายนักในการรับมือ ปึก! อึก! ทว่านางก็พลาดเข้าจนได้ หมัดหนัก ๆ ที่เหวี่ยงสะเปะสะปะของชายหน้าบาก กระแทกเข้าสีข้างของนางเต็มแรง หญิงสาวรู้ดีว่ากระดูกเหมือนจะร้าว

         หญิงสาวปล่อยพลังปราณไปที่พัดในมือ ตวัดกางออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปลิดชีพของชายหน้าบากผู้นั้นในทันที กรามเล็กขบกันแน่น เพื่อข่มความเจ็บปวดที่ทวีขึ้นมาอย่างรุนแรง นางถอยยังไม่ได้ ทั้งชีวิตใหม่ สาวใช้ผู้ภักดี รวมไปถึงสองแม่ลุกในบ้าน ยังรอการปกป้องจากนางอยู่

         “นายท่าน!”

         เสียงเรียกจากด้านหน้าประตูบ้าน ทำให้เหล่าผู้มาดร้ายหันไป และนั่นเองที่หญิงสาวฉวยจังหวะเคลื่อนกายถอยห่าง มือเรียวเลื่อนมากุมสีข้างเอาไว้ ดวงตาที่คิดว่ามันแจ่มกระจ่าง คล้ายจะพร่าเลือนไปด้วยความเจ็บปวด

         ตี้หลง ตวัดขวานสำหรับผ่าฟืนเข้าใส่คนที่หันมาเล่นงานเขา ชายหนุ่ม ไม่มีคำว่าเกรงกลัวต่อคู่ต่อสู้ ยิ่งเห็นอาการของผู้เป็นนาย ที่ยืนพิงกำแพงอยู่อีกด้าน เขารู้ได้ในทันทีว่านายท่านของเขา กำลังบาดเจ็บหนัก

         ถงหว่านเหนียนหลับตาลงนิ่ง รอบกายของนางหมุนคว้างราวลูกข่าง ที่กำลังหาจุดสิ้นสุด เพื่อจะหยุดหมุน นางรวบรวมสมาธิ กำหนดให้ปราณทั้งหมด เคลื่อนไปข่มความเจ็บปวดเอาไว้ อย่างไรนางก็ต้องรอดไปได้ ชีวิตสองชาติต้องมีสักชาติที่นางรอดชีวิตอย่างสวยงาม

         ดวงตาที่ปิดอยู่เปิดขึ้น ภาพที่เห็นทำให้นางอดขบขันไม่ได้ ตี้หลง ไม่เก่งกาจเชิงยุทธ แต่นางกลับเลือกเขามาเป็นผู้คุมกัน หึ ๆ สรุปแล้วเป็นนางเสียเองกระมัง ที่ต้องคุ้มกันทุกคนเอง แต่อย่างไรเขาก็คือผู้ติดตามที่นางพอใจไม่น้อย ถ้าเป็นคนอื่นย่อมหาหนทางเอาตัวรอด แต่ตี้หลงเลือกที่จะพยายามฝ่าคู่ต่อสู้มาหานาง เพื่อปกป้อง...เท่านี้การพิจารณาขั้นแรกของเขา ก็ผ่านได้อย่างสวยงาม ส่วนมันจะเป็นการเสแสร้งหรือไม่ ให้ภายหน้าตัดสิน

         หญิงสาวก้มลงเก็บหินก้อนเท้าหัวแม่มือขึ้นมากำหนึ่ง ก่อนจะเร่งเร้าพลังปราณมาที่ฝ่ามือ ฟิ้ว! เพียงก้อนหินเหล่านั้น หลุดออกจากมือของหญิงสาว คนที่หมายเอาชีวิตนาง ก็ร่วงลงสิ้นใจ ประหนึ่งใบไม้แห้งที่ร่วงหล่นลงจากต้น

         “อึก! พรู๊ด!!!”

         “นายท่าน!”

         ตี้หลงที่ตื่นจากอาการนิ่งอึ้ง พุ่งเข้าประคองผู้เป็นนายเอาไว้ มิให้ล้มลง ก่อนจะช่วยพยุงนายท่านเข้าไปภายในบ้าน ถงหว่านเหนียนนั่งลง พร้อมกับพยายามปรับลมหายใจให้คงที่ ความเจ็บปวดมันทวีความรุนแรงขึ้น จนนางแทบสิ้นสติแล้ว

         “เอานี้ไปร้านขายโลงศพมานำร่างพวกมันไปจัดการเสีย แล้วเจ้าไปหาบ้านเช่าที่ห่างตัวเมืองสักหน่อย สำหรับพวกเรา จำไว้ว่าหลังไม่ต้องเล็กจนคับแคบ ต้องเผื่อทาส ที่ข้าจะไปซื้อมาไว้ใช้งานด้วย จำไว้ว่าเจ้าต้องรีบกลับ”

         “ข้าน้อยจะรีบไปขอรับ”

         “เดี๋ยว เอานี่ไปด้วย แล้วไปยังบ้านสกุลถงฝั่งตะวันออก นำสิ่งนี้ไปมอบให้แก่สาวใช้ของข้า นางชื่อเสี่ยวไป๋ พานางไปหาบ้านเช่าพร้อมกับเจ้า ช่วยนางนำส่งของทั้งหมดออกมา บอกนางว่าปลอดภัยดี”

         นางรู้สภาพของตนเองดี ว่าคงไม่มีเวลาวิ่งกลับไปกลับมา ทั้งบ้านหลังใหม่ และกลับไปบ้านเดิมเพื่อรับเสี่ยวไป๋ สู้ให้ตี้หลงไปรับเสี่ยวไป๋ด้วยเลย เพราะอย่างไรทั้งบ้านก้เหลือแค่เสี่ยวไปคนเดี๋ยว

         “ข้าน้อยจะไม่ทำให้นายท่านผิดหวัง ข้าจะรีบพานายท่านกับท่านแม่ไปหาท่านหมอนะขอรับ”

         “ยังไม่ใช่ตอนนี้ รอเจ้ากับเสี่ยวไป่กลับมาก่อน”

         หญิงสาวใช้เลือดที่เกิดจากบาดแผล เขียนลงบนเศษผ้า ยัดใส่มือของตี้หลง เพื่อเพิ่มสิ่งยืนยันตัวตนของนางต่อเสี่ยวไป๋ หาไม่แล้วสาวใช้ตัวน้อยของนาง คงไม่วางใจจนยืดเยื้อเวลาออกไป ครานี้นางมีหวังได้เป็นผักยาวนานอย่างแท้จริง