ตอนที่11 ชีวิตที่เลือก

หนึ่งปีต่อมา

         ถงหว่านเหนียน ในคราบของบุรุษ ยืนนิ่งมองไปยังถนนเบื้องล่าง ที่ผู้คนสัญจรไปมาอย่างคับคั่ง ใบหน้าของนางปกปิดเอาไว้ครึ่งหนึ่ง ด้วยหน้ากากที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา นางต้องต่อสู้กับหลายสิ่งอย่าง กว่าจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้

ชูถง! ชื่อที่นางใช้ในสร้างการค้า ไม่เคยมีใครได้รู้เห็นตัวตนของนาง นอกจากคนในบ้านเท่านั้น และแน่นอนว่าถ้าใครคิดที่จะปริปาก ในสิ่งที่นางไม่ต้องการให้คนรู้ นางไม่ได้ใจดีมีเมตตาเก็บไว้

         คนที่นางเลือกมาเดินร่วมทาง ในฐานะของบริวาร ย่อมต้องรู้ดีว่าทุกเส้นทาง จะปูด้วยดอกไม้หรือกลิ่นคาวเลือด ชูถง! เป็นตัวตนของนาง ที่ผู้ร่วมการค้ารู้จัก

แต่ถงหว่านเหนียนเอง ก็ยังคงไม่หายไปที่ใด นางยังคงเป็นคุณหนู ที่คนสกุลถงพลิกแผ่นดินหา เพราะของขวัญที่นางส่งไปให้แก่สกุลถงในเมืองหลวง คงทำให้พวกเขาอยู่กันอย่างครื้นเครง นับตั้งแต่วันที่ได้รับมัน

         “พวกเจ้าเลือกที่จะพบกับปีศาจ ข้ามีหรือจะไม่สนองตอบ ในเมื่อพวกเจ้าไร้หนทางให้ข้าเลือก หมากกระดานนี้ ข้าจะพาพวกเจ้าเดินจนจบด้วยมือของข้าเอง”

         หญิงสาวแสยะยิ้มกว้าง เมื่อสายตาของนาง ได้หยุดอยู่ที่ชายหนุ่มในชุดสีเข้ม โดยรอบกายของเขา มีผู้คุ้มกันหลายคน หึ ๆ ถึงขนาดส่งบุตรชายสุดที่รัก มาตามหานางด้วยตนเอง มิใช่เพราะรักนาง แต่เพื่อให้แน่ใจ ว่านางจะไม่กลับไปสร้างปัญหา

         “นายหญิงเรื่องที่ไปสืบ ได้ความมาแล้วขอรับ”

         ตี้หลงยื่นซองจดหมายให้แก่ผู้เป็นนาย ชายหนุ่มในเวลานี้ ต่างไปจากเมื่อครึ่งปีก่อน ราวกับเป็นคนละคน เขามีรูปร่างที่กำยำกว่าเดิม มีสง่าราศีของผู้สมบูรณ์พร้อม ฝีมือทางการต่อสู้ ก็ได้รับการฝึกฝนจนสามารถปกป้องตนเอง และคนรอบข้างได้ แม้จะยังไม่ทันเทียมนาง แต่ก็ไม่ถือว่าเสียเวลาเปล่าในการฝึกฝน

         “ขอบใจเจ้ามาก”      

         หญิงสาวยื่นมือไปรับมาคลี่อ่าน เรียวปากอิ่มเหยียดออก เรื่องบ้าบอพวกนี้ ยังมีคนงมงานอยู่อีกหรือ ไม่น่าแปลกใจสักนิด ที่พวกเขากลัวว่านางจะเป็นตัวหายนะ ถึงขั้นส่งนางมาอยู่ไกลแสนไกล พอใกล้ช่วงเวลาสำคัญ ของบุตรชายหญิงอันเป็นที่รัก ก็เลือกที่จะลงมือสังหารนาง พร้อมบ่าวแก่ทั้งเรือน จิตใจอำมหิตเยี่ยงเดรัจฉาน

         แต่นางจะยังไม่ให้พวกเขาตายในทันที นางจะค่อย ๆ ทำให้เขาได้ลิ้มรสคำว่าทุกข์ทรมาน เหมือนที่เจ้าของร่างนี้ได้รับ ก็แค่การแต่งงานกับคนสูงศักดิ์ มันจะน่าพิสมัยอันใด ชีวิตคนเราขอแค่มีกิน นอนให้อิ่ม ไม่ทุกข์ร้อน เท่านี้ก็ดีมากแล้ว

ทว่าคนสกุลถงกลับไม่รู้คิด ลงมือแบบพวกไร้สมอง ชีวิตที่ต้องสังเวยให้กับความเขลานี้ นางต้องทวงคืนให้แก่ทุกคน ศึกย่อมสงบด้วยลมหายใจเท่านั้น มิใช่สงบด้วยคำว่าอภัย

“นายหญิง จะให้ทำเช่นไรกับคุณชายถงผู้นั้นดีขอรับ”

ตี้หลงมองไปยังถนนเบื้องล่าง เขาเห็นแล้วว่าคุณชายจากเมืองหลวง กำลังสอบถามหาผู้เป็นนาย สำหรับเขาแล้วอยากจะลงมือ กำจัดคนผู้นั้นไปเสีย ยิ่งรู้เรื่องที่เกิดกับผู้เป็นนาย ในวันที่นายหญิงรับเขาให้ติดตาม นางต้องผ่านความเจ็บปวดมาอย่างสหัส เขายังจดจำสภาพในวันที่ไปรับเสี่ยวไป๋ได้ ทุกอย่างที่เขาเห็นมันทำให้เขา ไม่คิดที่จะละทิ้งผู้เป็นนายไปที่ใดได้เลย

“ให้คนของเราช่วยเขาหา อีกห้าวัน ค่อยให้เขาไปพบข้าที่กระท่อมชายป่า”

“ขอรับ”

นางไม่ได้สร้างตัวได้ในเวลาสั้น ๆ แน่นอนว่าชีวิตใหม่นี้ นางก็ยังคงได้รับการช่วยเหลือ จากพี่ชายร่วมสาบานในชีวิตเดิม มันคือความบังเอิญหรือโชคชะตาก็ไม่อาจรู้ได้ เมื่อครึ่งปีก่อน นางได้พบกับจ้าวไค และด้วยความเป็นพี่น้องกันมาทั้งชีวิต นางจึงลองเสี่ยงที่จะบอกถึงตัวตนใหม่ของนาง

แน่นอนว่าครั้งแรกเขาไม่ยินยอมที่จะเชื่อ จนหลายสิ่งที่ทำร่วมกันมา วันเวลาต่าง ๆ ที่รู้กันเพียงพวกนาง สามพี่น้องร่วมสาบาน ถูกพูดออกมาจากปากของนาง เขาจึงได้ยินยอมรับฟังเรื่องราวทั้งหมด และช่วยให้นางมีตัวตนใหม่ ที่มั่งคั่งได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ใครจะไปคิดว่าคนไร้แก่นสารแบบพี่ใหญ่ จะร่ำรวยจนนางอยากจะโห่ร้อง กับเมตตาที่สวรรค์มอบให้ ในทางเลือกชีวิตใหม่ของนาง ในอดีตนางเป็นกำลังหนุนให้ผู้อื่นเสมอมา

แต่ในชีวิตใหม่นี้ นางมีพี่ชายสองคน ที่มั่งคั่งดั่งเขาไท่ชานเชียวนะ คอยเป็นทุกอย่างให้นางก้าวเดิน ในคราบของชูถง! และผู้ช่วยชั้นดีของคุณหนูใหญ่สกุลถง สตรีผู้ถูกเลือกให้ตายด้วยน้ำมือของครอบครัว

“คุณหนู นายท่านจ้าวมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”

“เจ้าไปเตรียมสุรา กับอาหารให้พร้อม ข้าจะไปพบเขาเดี๋ยวนี้”

หญิงสาวยังคงไม่ทิ้งตัวตน และท่วงท่าของผู้เป็นแม่ทัพเลยแม้แต่น้อย นางรู้ดีว่าตัวตนในอดีต กับถงหว่านเหนียนมีความต่างกันอยู่มาก แล้วอย่างไร...เวลาย่อมทำให้คนเราพัฒนา ให้ดีขึ้นมิใช่หรือ ถงหว่านเหนียนก็เช่นกัน พัฒนาให้โหดเหี้ยมขึ้น ตามประสบการณ์ที่ได้รับ

ห้องรับรองชั้นบนสุด

         ร่างสูงสง่า ทว่าอยุ่ในชุดราวยาจกของจ้าวไค กำลังนั่งชื่นชมกับไหสุรา ที่เขาเพิ่งได้มาใหม่ ก่อนจะชำเลืองมองไปยังน้องสาว ในคราบของบุรุษ เหอะ! เจ้าตัวแสบ ไม่ว่าจะเกิดกี่ชาติ ก็คงทำตัวให้อ่อนหวานเยี่ยงสตรีไม่ได้ ชอบทำให้พี่ ๆ อับอายขายขี้หน้านัก!

         “ไม่ด่าข้าออกมาเลยเล่าเจ้าคะ จะด่าด้วยหางตาทำไมกัน”

         ด้วยรู้นิสัยของกันดี หญิงสาวจึงเย้าพี่ชาย ด้วยถ้อยทำที่รู้ว่านาง จะถูกจิกกัดไม่หยุดอย่างแน่นอน

         “ด่าไปแล้วเจ้าสำนึกหรืออย่างไร ข้าอุตส่าห์มีน้องสาวหน้าตางดงาม ราวเทพธิดา แต่ดูสิ่งที่เจ้าทำสิ! มีตรงไหนเรียกว่าหญิงงาม”

         “อิ่มท้องหรือไม่...”

         “อะไร!”

         “ความงาม...มันกินได้อิ่มท้องไหม แล้วถ้าข้าเป้นสาวงามในสายตาผู้คน ใครมันจะยำเกรงข้า หืม...”

         “ฮ่า ๆ ต่อให้เจ้าอยู่ในร่างสาวงาม คนก็กลัวเจ้าอยู่ดีน้องพี่ นี่เจ้าไม่เคยรู้ตัวเลยหรือ ว่าสายตาของเจ้า สามารถทำให้คนกลั้นใจตายได้เลย”

         จ้าวไคไม่ได้พูดเกินจริง สายตาที่เต็มไปด้วยความเลือดเย็น ของน้องสาว คือสิ่งที่ทำให้ศัตรูอกสั่นขวัญแขวนมาแล้ว เขาและนางเป็นศิษย์ร่วมอาจารย์ ย่อมรู้ดีว่านางเป็นเช่นไร

แต่สิ่งที่เขากับน้องรองไม่คิดฝันมาก่อน คือเพียงแค่ไม่กี่เดือนที่เขาหายตัวไป เพื่อท่องยุทธภพ น้องสาวของเขากลับตายอย่างไรสาเหตุได้ เจ็บป่วยหรือ...เหอะ! ช่างเป็นสิ่งลวงโลก ถ้านางป่วยจริง ย่อมต้องเรียกหาลู่หยางให้มาตรวจรักษา ไม่มีวันที่น้องเล็กจะปล่อยตนเองเจ็บป่วยจนตาย

“ข้าจะเข้าเมืองหลวง”

คำพูดต่อมาของหญิงสาว ทำให้คนที่กำลังสุดดมกลิ่นของสุรา จำต้องหันมองน้องสาว ด้วยความไม่เข้าใจ

“เจ้าจะไปชิงเจ้าบ่าวหรือ คนไร้ค่าแบบนั้น เจ้าจะเอามาทำอันใด เงินทองพี่ก็มีให้เจ้าไม่ขาดมือ”

“ไม่ใช่! แต่ข้าจะไปหาความจริง เรื่องการตายครั้งก่อน”

หญิงสาวไม่ได้อยากรื้อฟื้น แต่เรื่องบางอย่าง นางต้องสะสางเพื่อคนข้างหลังในชีวิตเดิม ส่วนเรื่องสกุลถงนางก็ไม่อาจปล่อยผ่าน มันควรได้รับการเรียบเรียงใหม่ให้ถูกเส้นทาง เพื่อความสงบของนางในภายหน้า

จ้าวไคจ้องเข้าไปในดวงตาของน้องสาว เรื่องนี้ใช่ว่าเขาไม่เคยทำ แต่เพราะตอนนั้นเกิดเรื่องขึ้นกับลู่หยางเสียก่อน เขาจึงไม่ได้สืบหาความจริงต่อ จนกระทั้งมาพบกับหญิงสาว ที่เรียกชื่อเขาในตอนที่นาง กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ครั้งนี้ข้าจะไปด้วย เราจะไปหาพี่รองของเจ้าด้วย”

ชายหนุ่มหันกลับไปสนใจสุราของเขาต่อ เสียงน้ำสีอำพัน ไหลลงสู่ก้นถ้วยกระเบื้องเคลือบชั้นดี ถ้วยเหล้าของพี่ชายนาง ใหญ่กว่าถ้วยข้าวเสียอีก แต่กระนั้นเขายังไม่มีทีท่าว่าจะเมามายสักครั้ง คงมีเพียงนางกับพี่รองเท่านั้น ที่เมาหัวทิ่มก่อนทุกครั้ง นับตั้งแต่นางเริ่มหัดดื่มสุราเป็นครั้งแรก จนกระทั้งนางเกิดในร่างนี้