ตอนที่9 ผู้ติดตาม

“ถือว่าวันนี้ข้าไม่มีดวง!”

         เมื่อทำสิ่งใดไม่ได้แล้ว คุณชายหวังจึงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอ แต่ก็ต้องจำยอมที่จะล่าถอย และเขาต้องรู้ให้ได้ ว่าเจ้าหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้ เป็นใครมาจากไหน

         ชายหนุ่มแปลกหน้า ทำเพียงค้อมหัวให้แก่เสี่ยวเอ้อ ที่ช่วยจัดการกับความยุ่งเหยิ่งนี้ให้สงบลง และเขาก็รู้ดีว่าคุณชายผู้เสียพนันจนหมดหน้าตัก จะไม่มีวันยอมรามือต่อตนเองอย่างแน่นอน และการเดินออกจากที่นี่ ย่อมไร้ซึ่งความปลอดภัย เพราะเงินจำนวนมากที่หาได้ในวันนี้ มันล่อตาล่อใจของหลายคน และเงินที่แบกไปด้วยความคลั่งแค้นของผู้ที่เสียพนัน

         “พี่ชาย อยากทำงานกับข้าหรือไม่”

         ชายหนุ่มเอ่ยถาม ชายผู้แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเก่ามอซอ เขามองเท่านี้ก็รู้ว่าชายร่างกำยำมิใช่มือพนัน แต่คงมีเหตุให้มาเสี่ยงดวง เพราะมีสิ่งจะเป็นต้องใช้เงินอย่างเร่งด่วน ดูได้จากการลังเลในทุกครั้งที่เขาจะวางเดิมพัน การเข้ามาในส่วนนี้ ก็ต้องมีเส้นสายเข้ามา ซึ่งก็หาใช่เรื่องยากที่จะเสาะหารหัสลับมา เพื่อเข้ามาในส่วนที่คนเงินหนาเท่านั้น จึงจะมานั่งได้

         “คุณชาย ท่านคิดจะให้ข้าทำสิ่งใดกัน”

“คุ้มกันข้า เท่านั้นคือสิ่งที่ท่านต้องทำ แล้วปัญหาของท่านข้าจะช่วยสะสาง”

         ชายผู้นั้นถึงกับหันมองชายหนุ่ม ด้วยแววตาที่หวาดระแวง คนแปลกหน้าที่กล้ามาจ้างวานเขา ให้ช่วยคุ้มกัน ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แม้กระทั้งไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเขามีฝีมือหรือไม่

หากจะว่าไปเขาลงทุกตาตามชายหนุ่ม ก็ได้กำไรมาไม่น้อยแล้ว หลังจากที่เขากำลังจะหมดตัว กับเงินก้อนสุดท้าย ที่เขานำมาเพื่อเสี่ยงดวง ด้วยมันคือทางออกเดียว ที่เขาจะได้เงินเร็วที่สุด เพื่อสะสางเรื่องที่กำลังเป็นปัญหาใหญ่ของครอบครัว

         “การเล่นพนัน มันไม่ได้เสมอไป แค่สนุกสนานพอได้ แต่ถ้าติดตามข้า ย่อมไม่อดอยากเท่าที่ยังเป็นคนของข้า และไม่แปรพรรค”

         ชายหนุ่มเอ่ยสำทับออกมาอีกครั้ง เมื่ออ่านสายตาของชายผู้นั้นได้อย่างกระจ่าง ชีวิตเดิมนางคือแม่ทัพเชียวนะ ถึงจะพลาดตรงที่วางใจคนในบ้าน จนถึงแก่ความตาย แต่เรื่องอ่านสายตาผู้คนที่ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย มันง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ

         “ได้! ข้าจะติดตามคุณชาย หากว่าท่านสามารถช่วยเหลือข้าได้จริง”

เมื่อไม่มีอะไรให้เสีย ชายผู้นั้นจึงตอบตกลงในทันที ชีวิตของเขามันก็ไม่ได้มีค่ามากมาย ที่ยังสู้อย่างสุดกำลังในทุกวันนี้ ก็เพื่อคนข้างหลังทั้งสิ้น ยอมเสี่ยงกับคนแปลกหน้าสักครั้ง มันคงไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว

         “เช่นนั้นเรากลับกันเถอะ เสี่ยวเอ้อ ข้าต้องการแลกเป็นตั๋วเงินทั้งหมด และนี่คือส่วนน้ำใจของเจ้า”

         ชายหนุ่มลุกขึ้น พร้อมกับแจ้งความประสงค์ของตนเองกับเสี่ยวเอ้อ ที่รีบกุลีกุจอมายกถาดใส่เงินจำนวนมาก เดินไปแลกเป็นตั๋วเงิน โดยไม่ลืมที่จะเก็บสินน้ำใจ เข้าในอกเสื้ออย่างลิงโลด

         “ข้าน้อยตี้หลงขอรับ”

         “อืม! เราไปรอรับเงินกันเถอะ”

         ชายหนุ่มเอ่ยเสียงขรึม ก่อนจะเดินนำไปรอเสี่ยวเอ้อ ที่ไปแลกตั๋วเงินให้แก่เขา

         “นี่ขอรับ คุณชายตั๋วเงินของท่าน”

         ชายหนุ่มรับมาตรวจทานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มเล็กน้อย หางตาของเขาเห็นแล้ว ว่ามีหลายคนจับจ้องมาที่เขา ในบ่อนพนันย่อมมีโจรแฝงตัวอยู่มาก ใครมือขึ้นก็มักตกเป็นเป้าหมายในทันที แบบนี้ก็ดี! จะได้ทำให้ตี้หลงได้เห็นอีกด้านของตัวเขา

         ทั้งสองก้าวออกจากโรงน้ำชา เดินไปตามท้องถนน ที่ยังคราคร่ำไปด้วยผู้คนจากทั้งในและนอกแคว้น ที่มาจับจ่ายซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้ากัน

         “คุณชายมีนามว่าอย่างไรขอรับ”

         “ถง...เรียกข้าว่าคุณชายใหญ่ถง”

         หญิงสาวยังไม่ได้บอกถึงตัวตนอันแท้จริง จนกว่านางจะได้รู้ถึงปัญหาของคนข้างกายเสียก่อน อย่างไรนางก็คือสตรี ประมาทในตัวบุรุษมากไปไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก

         “ขอรับ”

         “สิ่งที่เจ้าต้องสะสาง บอกข้ามาได้แล้วหรือยัง”

         “บ้านข้าอยู่หลังตรอกไปไม่ไกลขอรับ”

         ตี้หลง ชี้ไปยังตรอกข้างหน้า ก่อนที่จะเดินนำนายจ้างไป ด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ แม้ว่าเงินที่เขามีในตอนนี้ จะสามารถชะลอปัญหาลงได้บ้าง แต่มันยังไม่ทั้งหมดเสียทีเดียว

         ทั้งคู่เดินมาจนถึงประตูหน้าบ้าน ที่เก่าคร่ำครึบอกได้ว่าข้างในคงไม่ได้โอ่อ่าอันใดนัก ตี้หลงผลักบานประตูให้เปิดออก ก่อนจะรู้สึกกระดากอายผู้เป็นนายจ้างนัก ที่บ้านเขามันเก่าทรุดโทรมเหลือเกิน แค่ก ๆ ก่อนที่เสียงไอแห้ง ๆ ดังออกมาจากภายในบ้าน

         ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปข้างใน ภาพมารดาไอจนตัวโยนทำให้ตี้หลง รีบถลันเข้าประคอง ก่อนจะใช้มือลูบหลังให้ผู้เป็นแม่ด้วยความห่วงใย

         “ท่านแม่ ข้าได้เงินมาแล้วขอรับ ข้าจะเอาไปซื้อยาให้ท่านแม่นะขอรับ”

         “พานางไปโรงหมอเถอะ ค่ารักษาข้าจะออกให้เอง”

         ถงหว่านเหนียน เอ่ยขึ้นหลังจากที่นางมองหญิงชราอยู่ครู่หนึ่ง บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาก็เป็นได้ ที่ทำให้นางรับคนเยี่ยงตี้หลง มาใช้งานข้างกาย โดยที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้นกันมาก่อน แต่จากที่นางสำรวจด้วยสายตา บ้านแม้จะเก่า ทว่ากลับเรียบร้อยสะอาดตา ไร้กลิ่นเหม็นอับ คนที่ดูแลทุกอย่างได้ จะต้องมีระเบียบในหน้าที่อย่างแน่นอน ถึงจะต้องใช้เวลาในการดู นางก็จะใช้เงินในมือโปรยเมตตา สร้างบุญคุณไปพร้อมเสียเลย

         “ข้าน้อยยังไม่ได้ทำงานให้คุณชาย ไหนเลยจะกล้ารับน้ำใจนี้ขอรับ”

         “เจ้าทำงานกับข้า ก็ต้องพักที่บ้านข้า รวมถึงมารดาเจ้าด้วย และงานแรก ที่ข้าต้องการให้เจ้าทำ คือพานางไปไว้ที่โรงหมอ แล้วไปหาบ้านเช่าหลังใหญ่ ที่มีทุกอย่างพร้อมสรรพ และต้องหาให้ได้ในวันนี้ก่อนมืด เพราะเราทุกคนต้องย้ายเข้าไปอยู่ในทันที เจ้าคิดว่าทำได้หรือไม่”

         “ย้ายหรือขอรับ”

         “แน่นอน...เจ้าทำงานให้ข้า จะเทียวไปเทียวกลับมาดูแลมารดาเจ้าได้อย่างไร สู้ย้ายไปอยู่ด้วยกัน ข้ามีสาวใช้คอยดูแลนางได้ ในยามที่ข้าต้องออกไปข้างนอกพร้อมกับเจ้า”

         “ใครกันหรือหลงเอ๋อร์”

         หญิงชราเอ่ยถามบุตรชาย ก่อนจะพยายามเพ่งมองไปยังผู้มาเยือน แต่ด้วยดวงตาที่ฝ้าฟางจากความชรา และอาการเจ็บป่วย ทำให้นางไม่อาจเห็นได้ชัดว่าบุตรชายพาใครกลับมาด้วย

         “คุณชายถง นายจ้างของข้าขอรับ”

         ชายหนุ่มบอกกับมารดา ที่ยังไอหนัก ๆ อยู่กับอกของบุตรชาย

         “คุณชาย บุตรชายข้าน้อยผู้ชราไร้วาสนานัก มีคู่หมายก็ถูกปฏิเสธ เพียงเพราะบ้านเราตกอับ การงานก็ไม่มีให้ทำได้ตลอด อีกทั้งเราเป็นหนี้บ้านสกุลสายหลักของสามี เราแม่ลูกลำบากยากไร้นัก ตั้งแต่สิ้นสามีไปเมื่อหลายปีก่อนเจ้าค่ะ”

         หญิงชราไม่มีสิ่งใดให้ต้องรู้สึกอับอาย ชีวิตหญิงหม้ายเยี่ยงนาง มันอาภัพเหลือเกิน หลังจากสิ้นสามี วาสนาอันรุ่งโรจน์ก็ดับลงไปพร้อมกัน บุตรชายถูกบีบบังคับ จนไม่อาจก้าวเดินต่อในเส้นทางที่วาดฝัน หนี้สินที่ติดสกุลสายหลัก ล้วนมาจากการหยิบยืมเพื่อรักษาสามี แต่สุดท้ายมันก็ไม่มีลอันใด สามีจากไปในที่สุด นางสองแม่ลูกจำต้องระเห็ดมาอยู่ยังบ้านหลังซอมซ่อนี้

         “มีหนี้ก็ใช้ เจ็บป่วยก็รักษา สิ่งเดียวที่ข้าต้องการ คือความซื่อสัตย์ เรื่องอื่นใดข้าช่วยชี้แนะได้อยู่แล้ว ท่านป้าไม่ต้องกังวลไปเลย”

         ถงหว่านเหนียนยังคงไม่เผยตัวตน ว่าเป็นสตรี จนกว่านางจะได้รู้เห็นหลายสิ่งให้มากกว่านี้ แต่ในความเป็นจริงแล้ว ถ้าอยากได้ใจคน ก็ต้องแลกด้วยความจริงใจ แต่อย่างไรนางก็ต้องระแวดระวังไว้ก่อน อีกอย่างตอนนี้ หน้าบ้านมีผู้มาเยือนแล้ว คงต้องจัดการเสียให้เสร็จสิ้น ร่างกายนี้ยังอ่อนแอ แต่ก็หนีไม่ได้อยู่ดี