ตอนที่8 หาเงิน2

“เจ้าช่วยนำตั๋วเงินนี้ ไปแลกมาให้ข้าที”

ชายหนุ่มล้วงตั๋วเงินออกมาจำนวนหนึ่ง ตามที่ได้แบ่งไว้เป็นสัดส่วน ตั้งแต่อยู่ที่ร้านผ้าแล้ว เขายื่นส่งให้เสี่ยวเอ้อ เพื่อไปแลกเป็นเงินจำนวนต่าง ๆ

“คุณชายรอสักครู่ขอรับ”

เสี่ยวเอ้อรับตั๋วเงินไป ก่อนจะเดินหายไปยังอีกห้องที่อยู่ติดกัน ชายหนุ่มนั่งลงร่วมกับคนอื่นๆ โดยไม่ลืมค้อมศีรษะให้ทุกคนเพื่อเป็นการให้เกียรติ

ซึ่งใครจะรับ หรือไม่หาได้สำคัญ เพราะนี่เป็นการถ่อมตน ตามมารยาทเท่านั้น แต่เมื่อใดที่สิ้นเสียงลูกเต๋า อันนี้คือโชคของแต่ละคน มิจำเป็นต้องกริ่งเกรงในคำว่ามารยาท เพราะทุกการวางเงิน คือการต่อสู้ทั้งสิ้น

“คุณชายเงินที่แลกได้แล้วขอรับ เชิญคุณชายเล่นให้สนุกนะขอรับ ต้องการสิ่งใดเพิ่ม สามารถเรียกใช้ข้าน้อยได้ตลอดขอรับ”

เสี่ยวเอ้อวางกล่องเงินจำนวนไม่น้อย ลงตรงหน้าของชายหนุ่ม ด้วยท่าทางนอบน้อม

“นี่รางวัลของเจ้า”

หญิงสาวยื่นก้อนเงินขนาดเท่านิ้วโป้ง ให้แก่เสี่ยวเอ้อ ที่ตอนนี้โค้งกายให้แก่นาง จนหัวแทบจะจรดพื้นอยู่แล้ว ก่อนที่นางหันกลับไปสนใจสิ่งตรงหน้าต่อ

สิ้นเสียงบอกชัยชนะในรอบเมื่อครู่จบลง การเดิมพันก็ได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง และครานี้หญิงสาว ก็ตั้งใจที่จะฟังเสียงลูกเต๋า โดยไม่สนใจเสียงสนทนารอบด้านเลยแม้แต่น้อย

นางต้องชนะเท่านั้น อาจมีแพ้บ้างเพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ ซึ่งมันหาได้เหนือบ่ากว่าแรงของนาง หากพี่ชายร่วมสาบานทั้งสองอยู่ตรงนี้ นางแทบไม่ต้องลงแรงใดๆ เลย ชัยชนะจะกองอยู่ต่อหน้าในทันที…

สองชั่วยามต่อมา ปัง! กำปั้นหนาทุบลงบนโต๊ะ อย่างคนหัวเสีย หลังจากที่เล่นมากว่ายี่สิบตา เขาพ่ายให้แก่ชายหนุ่มแปลกหน้า ที่ยังไม่พบคำว่าปราชัยสักครั้ง สายตาของผู้พ่าย มองไปที่ชายหนุ่ม ด้วยคลั่งแค้น นี่มิใช่เงินจำนวนน้อยเลย ที่เสียให้กับเจ้าคนแปลกหน้านี่ไป!

“เจ้ากำลังโกงใช่หรือไม่!”

คำถามของชายผู้นั้น ทำให้ทุกสายตาหันมองมาที่เขา ชายหนุ่มในชุดสีเข้ม ที่กำลังขยับพัดกับอกเบาๆ เพื่อคลายร้อน

“พี่ชายมือข้านี้อยู่บนโต๊ะตลอด ส่วนมืออีกข้าง ข้าก็พัดวีให้ตนเองอยู่มิเคยลดลงสักครั้ง ข้าจะเอาส่วนใดเล่า เล่นตุกติกต่อท่านได้ อีกอย่าง...ข้าก็หาใช่คนเดียว ที่คว้าชัยชนะในทุกตา ซึ่งนี้เป็นโชคดีของข้าในวันนี้ก็เท่านั้น พี่ชายก็อย่าได้ใส่ความข้าเลย”

ชายหนุ่มชี้แจงอย่างใจเย็น เขาไม่จำเป็นต้องโกง ซึ่งนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผล ที่บ่อนพนันมักไม่ชื่นชอบ ให้คนฝึกยุทธ์มาเล่น เพราะประสาทการรับฟัง และแยกแยะนั้น จะมีมากกว่าคนโดยทั่วไป

ทว่าเขาในตอนนี้ ที่มีเพียงพัดกับเงินติดกาย จะมองอย่างไรเขาก็ไร้วิชายุทธ์ ชัยชนะที่ได้มา จึงยกให้เป็นความชอบ ของคำว่าโชคช่วยล้วนๆ แต่ก็เป็นที่เข้าใจได้ ใครบ้างเล่าจะไม่มีโทสะ หากต้องเสียเงินจำนวนมาก โดยไม่มีมาทดแทนของเดิมเลยสักอีแปะ

“แต่ข้ามิเคยเห็นเจ้ามาก่อน”

ชายผู้นั้นยังไม่ยินยอมจำนน และคงมิใช่เขาเพียงคนเดียว ที่คิดเยี่ยงเขาว่าชายหนุ่มผู้นี้ ไม่เคยย่างกลายเข้ามาในโรงน้ำชานี้เลยสักครั้ง

“ข้าเป็นเพียงนักเดินทาง ที่คิดจะมาหาลู่ทางการค้า ในยามว่าง ข้าก็แค่มาผ่อนคลายเท่านั้น จึงไม่ใช่เรื่องแปลก ที่ท่านจะมิเคยพบเห็นข้า”

ชายหนุ่มตอบไปตามบทบาท ที่เขาสร้างขึ้น แน่นอนว่านักเดินทางจำนวนไม่น้อย ที่แวะเวียนผ่อนคลาย ในระหว่างเดินทาง ยิ่งเหล่าพ่อค้าที่มีเงินติดตัว การผ่อนคลายเช่นนี้เป็นเรื่องปกตินัก

“โกหก!”

ชายผู้เสียเงินจนแทบหมดตัว ตวาดลั่นด้วยความไม่เชื่อ เขาเล่นมาตั้งแต่เมื่อวาน จนถึงตอนนี้ ยังไม่เคยแพ้ติดกันเท่านี้มาก่อน แต่พอชายสวมหน้ากากคนนี้ ก้าวเข้ามานั่งร่วมโต๊ะ

เขาแทบสิ้นเนื้อประดาตัวเลยก็ว่าได้ อะไรมันจะโชคดีได้ขนาดนั้น วางครั้งไหนก็ชนะในครั้งนั้น เขาที่ตั้งใจจับเสียงมาเป็นอย่างดี กลับไม่เคยที่จะวางเงินถูกตำแหน่งเลย

“คุณชายหวัง โปรดสงบใจสักหน่อยขอรับ หากยังคงสร้างความวุ่นวายอีก อย่าได้หาว่าทางเราใจดำนะขอรับ”

ชายผู้เป็นคนเขย่าลูกเต๋าเอ่ยขึ้น ด้วยน้ำเสียงอันราบเรียบ ที่นี่คือโรงน้ำชา คำพูดของคุณชายผู้นี้ มันมิต่างกับการกล่าวหาเขา ว่าร่วมมือกับชายสวมหน้ากาก

คุณชายหวังตวัดสายตาไปที่คนพูด ก่อนจะทำเสียงฮึดฮัด เพราะในโรงน้ำชาแห่งนี้ เขายังไม่มีอำนาจจะข่มเหงใครได้ ต่อให้เขาเป็นบุตรชายเศรษฐีก็ตามที