ตอนที่ 1

ดอกฟอร์เก็ทมีน็อท

“อย่าลืมฉัน”

มัสลินมองที่ตรวจครรภ์ในมือ รอบเดือนเธอไม่มาสองเดือนแล้ว จึงได้ลองตรวจดู ผลปรากฏว่ามันขึ้นสองขีด

เธอไม่ได้เศร้า ทว่าใบหน้ากลับแต้มไปด้วยรอยยิ้มบางเบา

“สิ่งนี้เป็นของขวัญที่คุณให้มัสไว้ดูต่างหน้าใช่ไหมคะ คุณโปรด...มัสคิดถึงคุณนะ มัสจะไม่มีวันลืมคุณเลยค่ะ” เหลียวมองที่ข้อนิ้วนางด้านซ้ายที่มีแหวนเพชรที่ทรงโปรดสั่งทำเป็นพิเศษให้เธอ กลีบดอกสีน้ำเงินอมม่วงรอบตัวเพชรเม็ดงาม มันคือ “ดอกฟอร์เก็ทมีน็อท” ซึ่งเป็นดอกไม้สุดโปรดของเธอนั่นเอง

มัสลินเอื้อมมือมาลูบท้องของตัวเองที่ยังคงแบนราบเรียบอยู่ มีสิ่งมีชีวิตกำลังก่อกำเนิดอยู่ในนี้เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาและเธออย่างละครึ่ง

มัสลินคิดอยู่หลายตลบก่อนจะตัดสินใจในวันนี้

“ทำไมจะลาออกซะล่ะมัส แล้วจะไปทำอะไรที่ไหน ยังไง?” ดารณีลนลานถามรุ่นน้องสาวคนสนิทด้วยความเป็นห่วง ทำงานด้วยกันมาหนึ่งปีแทบจะรู้ใจกันมากกว่าพี่น้องที่คลานตามก้นกันมาเสียอีก

มือหล่อนยังคงเกาะกุมมือบางไว้ หล่อนรู้ว่ายามนี้มัสลินแตกสลายเพียงใด มัสลินยังคงอยู่ในชุดเดรสสีดำไว้ทุกข์ให้ทรงโปรด ถึงแม้จะเกิดเรื่องผ่านมาแล้วเป็นวันที่เจ็ดก็ตาม

“ถ้ามัสยังอยู่ที่นี่ คงทำใจได้ยากค่ะ” มัสลินก้มหน้าเอ่ยเสียงสั่น นั่นดารณีก็เข้าใจ การอยู่ในสถานที่ที่เห็นภาพของคนรักยังคงวนเวียนอยู่ทุกที่ ไปที่ไหนในโรงพยาบาลก็คงเห็นภาพเก่าๆ ของทั้งคู่ลอยอบอวลอยู่

“มัสคงกลับบ้านไปอยู่ที่บ้านญาติที่ต่างจังหวัดสักพักค่ะพี่ดา” เธอเอ่ยเสียงแผ่ว วันนี้แค่ต้องการมาร่ำลาดารณีเพียงเท่านั้น มัสลินไม่ใช่พนักงานประจำของที่นี่ โรงพยาบาลต่อสัญญาจ้างให้เธอเป็นปีต่อปี

และมันก็หมดสัญญาลงพอดีเมื่อเจ็ดวันที่แล้ว เธอเลยตัดสินใจที่จะไม่ต่อสัญญาอีก ดารณีพรูลมหายใจออกมาหนักหน่วงในฐานะหัวหน้าประชาสัมพันธ์ หล่อนไม่อยากเสียพนักงานดีๆ อย่างมัสลินไป แต่เธอก็เข้าใจมัสลินที่สุด ดารณีตบที่หลังมือของมัสลินแผ่วเบาเพื่อให้กำลังใจ

“ถ้าต้องการให้พี่ช่วยอะไรก็บอกนะ และที่นี่ก็ยินดีต้อนรับมัสกลับมาเสมอ” มัสลินพยักหน้ารับสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก่อนที่จะกลั้นใจเดินออกจากโรงพยาบาลมา

ความจริงแล้ว เธอไม่มีบ้านต่างจังหวัดอะไรนั่นสักหน่อย ที่ต้องโกหกดารณีไปแบบนั้นเพราะไม่อยากให้หล่อนต้องเป็นห่วงต่างหาก

ครืด ... ครืด

มีเบอร์แปลกโทรเข้ามา เธอชั่งใจสักครู่ ไม่อยากรับสาย เพราะกลัวว่าจะเป็นพวกมิจฉาชีพที่โทรเข้ามาป่วนเธออยู่เป็นประจำ

ทว่า...สุดท้ายก็ตัดสินใจกดรับสายอยู่ดี

“ค่ะ”

‘นี่ใช่เบอร์หนูมัส ลูกแม่ไหมหรือเปล่าจ๊ะ” สำเนียงของหล่อนออกไปทางเหน่อ มัสลินไม่รู้ว่าหล่อนเป็นคนที่ไหน แต่มีสำเนียงค่อนข้างจะแตกต่างจากเหน่อสุพรรณที่เธอเคยได้ยิน

“ใช่ค่ะ ไม่ทราบว่าใครโทรมาคะ?” ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นถามต้นสายกลับไปเช่นกัน มิจฉาชีพจะรู้กระทั่งชื่อเล่นของแม่เธอเหรอ?

“นี่ป้าเฟื้องเอง ป้าเป็นพี่สาวพ่อเรือง พ่อของหนู”

“คะ? พ่อเหรอ ป้าน่าจะจำผิดคนแล้วค่ะ หนูไม่เคยมีพ่อ” ร่างบางขมวดคิ้วมุ่นเป็นคำรบที่สอง เธอเคยมีพ่อที่ไหนกัน ป้าคนนี้อาจจะแค่บังเอิญโทรมาผิด และบังเอิญทักถูกคนก็ได้

เรื่องบังเอิญจริงๆ น่ะเหรอ?

“จำไม่ผิดหรอกอีหนูเอ๊ย พ่อกับแม่หนูเลิกกันไปตั้งแต่หนูอายุได้ไม่ถึงขวบดี แม่หนูหอบลูกหนีไปอยู่กรุงเทพฯตั้งแต่ตอนนั้นล่ะ ป้าจะโทรมาบอกว่าพ่อเราเขาเสียแล้วนะ ทรัพย์สมบัติก็แบ่งให้ลูกเมียบ้านใหญ่นั้นไปหมดแล้ว เหลือแต่เพียงส่วนของหนูกับแม่นี่แหละ มีบ้านพร้อมที่ดินแปลงเล็กอีกสี่ไร่ และเงินสดอีกสิบล้านบาทอยากให้หนูมารับ พอดีป้าติดต่อแม่ไม่ได้เลย จำได้ว่า “ไหม” เคยให้เบอร์หนูกับป้าไว้ เลยลองเสี่ยงโทรมา ดีนะที่หนูยังไม่เปลี่ยนเบอร์น่ะ” หล่อนร่ายยาว แต่มัสลินฟังไม่ได้ศัพท์ เพราะสติหลุดไปตั้งแต่ได้ยินเรื่องเงินสิบล้านบาทแล้ว

“สะ สิบล้านเลยหรือคะ?”

‘จ้า’

“ป้าหลอกหนูหรือเปล่า? ไม่ใช่มิจฉาชีพแน่นะ” ตอนนี้มิจฉาชีพกำลังระบาดอยู่ด้วย เธอต้องมีสติยังคงต้องฟังหูไว้หู คนเราหมดตัวเพราะความโลภมานักต่อนักแล้ว

‘ป้าไม่ได้หลอกจริงๆ แล้วแม่เราเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม ป้าติดต่อไหมล่าสุดเมื่อสองปีที่แล้ว ขอโทษนะที่ป้าห่างหายไปเสียนาน’

“แม่เสียแล้วค่ะ เมื่อปีที่แล้ว” มัสลินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเศร้า และเธอก็รับรู้ได้ว่าต้นสายที่โทรมา ก็มีน้ำเสียงเศร้าสลดใจลงไปไม่น้อยเช่นกัน

แม่ของเธอไม่เคยเล่าเรื่องญาติฝั่งพ่อให้ฟังเลยสักครั้ง และเธอก็ไม่เคยที่จะติดต่อกับญาติฝั่งนั้นด้วย แต่จะว่าไปเธอไม่เคยรับรู้การมีอยู่ของพ่อเลยด้วยซ้ำ

เธอรับรู้แค่เพียงว่าพ่อกับแม่แยกทางกันและต่างก็ไปใช้ชีวิตของใครของมันตั้งแต่เธอยังเล็ก และไม่เคยรับรู้อะไรเกี่ยวกับพ่อ แม้แต่รูปสักใบของพ่อ แม่ก็ไม่เคยให้เห็น

ส่วนแม่มีอาชีพเป็นช่างเย็บผ้า ส่งเสียเลี้ยงดูเธอมาจนโต เมื่อปลายปีที่แล้วแม่เพิ่งเสียชีวิตจากโรคหัวใจกะทันหัน ทุกอย่างในชีวิตของเธอพังครืนทะลายลงมาต่อหน้าต่อตา เป็นครั้งแรกที่มัสลินเสียใจมากที่สุดในชีวิต

และมาในปีนี้...เธอมาสูญเสียคนรักไปอีก ความสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่างประดังประเดเข้ามาทับถมจนเธอแทบไม่มีแรงเดินต่อ

บางทีแล้ว...การไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย อาจจะทำให้จิตใจของเธอสงบลงก็ได้...

มันทำให้เธอคิดถึงสำนวนนี้ขึ้นมา...

‘Every cloud has a silver lining’

‘ในเรื่องร้ายก็ยังมีเรื่องดีเสมอ’

รถทัวร์จากหมอชิตออกเดินทางจากสถานีเดินรถ จุดหมายปลายทางคือบริเวณชายแดนทางภาคตะวันตกของประเทศไทย

รถโดยสารชั้นเดียว มุ่งเข้าสู่เขตจังหวัดปลายทาง วิ่งตัดผ่านถนนหนทางคดเคี้ยวเลี้ยวลดตามแนวหุบเขา

อากาศก็ค่อยๆ เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ระยะทางกว่าสามร้อยกิโลเมตร ใช้เวลาเดินทางไม่ต่ำกว่าห้าชั่วโมง

เมื่อมาถึงตัวอำเภอทองผาภูมิ จ.กาญจนบุรี ป้าเฟื้องที่เธอได้คุยกันจนสนิทใจแล้ว นับว่ามีส่วนอย่างมากที่ทำให้มัสลินตัดสินใจมาที่นี่ ป้ามารอรับเธอที่ตัวอำเภอด้วยตัวเอง

‘มาอยู่ที่นี่ด้วยกันนะลูก หลานในท้องป้าจะช่วยเลี้ยงเอง’

ป้าเฟื้องขับรถกระบะสี่ประตูคันสีดำมารับ หล่อนช่วยมัสลินยกกระเป๋าเดินทางขึ้นกระบะด้านหลังเรียบร้อยเสร็จสรรพ แล้วทั้งคู่ก็ขึ้นมานั่งในห้องโดยสารรถยนต์

“ป้าเสียใจเรื่องแม่ด้วยนะ พ่อกับแม่คงไปเจอกันบนสวรรค์แล้ว” ป้าเฟื้องเอ่ยขึ้นขณะที่ขับรถออกจากตัวอำเภอมาได้สักพักแล้ว

“อยู่ที่นี่ให้สบาย ไม่ต้องห่วง คนบ้านใหญ่พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก เขาอยู่ในตัวอำเภอกันหมด แต่พวกเขาก็แวะเวียนมาเยี่ยมป้าบ่อยๆ ส่วนบ้านหลังนี้พ่อเขาตั้งใจเก็บไว้ให้หนูเลยนะ” ป้าเฟื้องคลี่รอยยิ้มบางเปรยกับเธอ

“พ่อเขารู้สึกผิดกับหนูและแม่มาก...ก่อนที่เขาจะตายเขาฝากฝังป้าเรื่องนี้เอาไว้”

และวันนี้เธอได้รับรู้เหตุผลจากปากของป้าเฟื้อง เรื่องที่แม่ต้องหนีไป เพราะว่าแม่มารู้ความจริงทีหลังว่าแม่เป็นภรรยาที่มาทีหลังนั่นเอง...