บทที่2. คุณหนูอิงดาว

ดินแดนหมุนตัวเดินกลับมายังหน้างานโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองหญิงสาวร่างบางที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่เบื้องหลัง รองเท้าเซฟตี้หัวเหล็กหุ้มข้อสีน้ำตาลเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นซีเมนต์ ย่ำหนักๆ ลงบนพื้นกรวดลูกรัง เขาสาวเท้ายาวๆ ผ่านโครงเหล็กเส้นและนั่งร้านด้วยความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอก

อากาศช่วงใกล้เที่ยงของเดือนเมษายนร้อนระอุจนแทบจะหลอมละลายทุกสิ่ง ไอร้อนเต้นระยิบระยับอยู่เหนือพื้นคอนกรีตที่เพิ่งเทเสร็จใหม่ๆ แต่ความร้อนของอากาศยังไม่สู้ความหงุดหงิดในใจของวิศวกรหนุ่มวัยสามสิบสองปีคนนี้ เขาเกลียดความไม่เป็นมืออาชีพ เกลียดความมักง่าย และที่สำคัญที่สุด เขาเกลียดพวกคนรวยที่คิดว่าตัวเองจะทำอะไรหรือไปเดินกรีดกรายที่ไหนก็ได้โดยไม่สนกฎเกณฑ์

“เฮ้ย! ไอ้พวกที่ผูกเหล็กตรงนั้นน่ะ เร่งมือเข้าหน่อย! รถปูนคิวต่อไปใกล้จะเข้าแล้ว ถ้าไม่เสร็จพวกมึงโดนโอทีต่อแน่!” น้ำเสียงทุ้มห้าวตะโกนสั่งงานดังก้องแข่งกับเสียงเครื่องจักร แววตาคมกริบดุดันกวาดมองไปรอบบริเวณ ไร้ซึ่งร่องรอยของความหวั่นไหวใดๆ

“ลูกพี่! ชิบหายแล้วลูกพี่!”

เสียงตะโกนแหบพร่าพร้อมกับเสียงฝีเท้าวิ่งกระหืดกระหอบดังขึ้นจากด้านหลัง ดินแดนละสายตาจากเครนยกของ หันไปมอง ‘เข้ม’ โฟร์แมนหนุ่มลูกน้องคนสนิทที่วิ่งหน้าตื่นเข้ามาหา เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มใบหน้าคล้ำแดด ไม่รู้ว่าเพราะความร้อนหรือเพราะความตกใจกันแน่

“ชิบหายอะไรของมึงไอ้เข้ม รถปูนคว่ำหรือไง” ดินแดนถามเสียงเรียบ ยกท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลซึมหน้าผาก

“ไม่ใช่เรื่องรถปูนพี่! แต่เรื่องผู้หญิงคนเมื่อกี้ต่างหาก” เข้มละล่ำละลัก ชี้มือไม้สั่นๆ ไปทางตู้คอนเทนเนอร์ออฟฟิศที่อยู่ห่างออกไป 

“ลูกพี่ไปตวาดไล่เขาแบบนั้นไม่ได้นะเว้ย! รู้ไหมว่านั่นใคร!”

“ใคร? เด็กเสี่ยคนไหนล่ะถึงได้กล้าแต่งตัวบ้าๆ บอๆ ใส่ส้นสูงมาเดินล่อเป้าในดงคนงานเป็นร้อยแบบนี้” ดินแดนแค่นหัวเราะในลำคอ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ตัวเก่ง หยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ในปากแล้วจุดไฟแช็ก สูดอัดควันสีเทาเข้าปอดลึกๆ เพื่อดับความหงุดหงิด

“ไม่ใช่เด็กเสี่ยพี่! นั่นน่ะ ‘คุณหนูอิงดาว’ ลูกสาวคนเดียวของเสี่ยดำรง! ลูกสาวเจ้าของบริษัทที่เราทำงานให้อยู่นี่ไง! ลูกสาวคนเดียวเลยนะเว้ยพี่! ไปด่าเขาฉอดๆ แบบนั้น เดี๋ยวก็โดนเด้งฟ้าผ่าหรอก!” เข้มอธิบายรัวเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นแทนเจ้านาย 

คำบอกเล่านั้นทำให้คนงานหลายคนที่อยู่ใกล้เคียงและแอบฟังอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ต่างคนต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก เพราะใครๆ ก็รู้กิตติศัพท์ความหวงลูกสาวของเสี่ยดำรงดี

แต่ผิดคาดกลับ ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกบนใบหน้าคร้ามแดดของดินแดนแม้แต่น้อย เขายังคงยืนนิ่ง พ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสายยาว นัยน์ตาสีนิลสงบนิ่งราวกับผิวน้ำลึกที่ไม่สะทกสะท้านต่อพายุ

“ลูกสาวเสี่ยดำรงแล้วไงวะ?” ดินแดนยักไหล่กว้างอย่างไม่ยี่หระ 

“ต่อให้เป็นเมียประธานาธิบดี ถ้าไม่ใส่หมวกเซฟตี้ ไม่ใส่รองเท้าหุ้มส้น กูก็ไล่ตะเพิดออกจากไซส์งานกูหมดแหละ”

“โธ่พี่แดน! นั่นลูกเจ้านายนะเว้ย ยอมๆ หรี่ตาข้างนึงพูดจาหวานๆ หูหน่อยไม่ได้หรือไงวะ เกิดคุณหนูแกไปฟ้องเสี่ยดำรงว่าพี่ทำตัวกระด้างกระเดื่อง พวกเราไม่ซวยกันยวงเหรอพี่” เข้มยังคงโอดครวญ

ดินแดนทิ้งก้นบุหรี่ลงบนพื้นดินแล้วใช้ปลายรองเท้าบูทขยี้จนดับสนิท เขาหันมาจ้องหน้าลูกน้องคนสนิท แววตาจริงจังและเด็ดขาดจนเข้มต้องหดคอหนี

“มึงฟังนะไอ้เข้ม เสี่ยดำรงจ้างกูมาเดือนละหลายแสน จ้างมาให้คุมงานก่อสร้างคอนโดพันล้านนี่ให้เสร็จตามกำหนดและปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ แกไม่ได้จ้างกูมาเป็นพี่เลี้ยงเด็ก หรือจ้างมาเดินตามเช็ดก้นลูกคุณหนู” น้ำเสียงของวิศวกรหนุ่มหนักแน่นและทรงพลัง 

“เหล็กเส้นที่ตกลงมาจากชั้นสิบ มันไม่สนหรอกนะว่าคนที่ยืนอยู่ข้างล่างมีเงินในบัญชีกี่พันล้าน ถ้าโดนหัวก็คือสมองไหลตายห่าเหมือนกันหมด!”

เข้มอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

“เสี่ยดำรงรู้จักนิสัยกูดี” ดินแดนพูดต่อ น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อยแต่ยังคงความหนักแน่น 

“ตอนที่แกมาทาบทามกูมาจากบริษัทเก่า กูยื่นคำขาดไปแล้วว่าถ้ากูคุมไซส์นี้ กูต้องมีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด กฎต้องเป็นกฎ ถ้าแกไม่พอใจที่กูไล่ลูกสาวแกออกจากพื้นที่อันตราย แกก็แค่ฉีกสัญญาทิ้งแล้วจ่ายค่าชดเชยให้กู ซึ่งกูมั่นใจว่าคนจริงอย่างเสี่ยดำรง แยกแยะออกว่าอะไรคืองาน อะไรคือเรื่องส่วนตัว”

พูดจบ ดินแดนก็ตบไหล่ลูกน้องคนสนิทแรงๆ สองที “เลิกพล่ามเรื่องไร้สาระแล้วไปคุมลูกน้องมึงเทปูนโน่นไป มัวแต่กลัวตกงาน เดี๋ยวถ้างานก็ไม่เดินพวกมึงได้ตกงานจริงๆ แน่!”

เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวของเจ้านาย เข้มก็ลอบถอนหายใจยาว พยักหน้ารับคำสั่งแล้ววิ่งกลับไปประจำจุดของตัวเอง ทิ้งให้ดินแดนยืนอยู่ท่ามกลางเสียงอึกทึกของไซส์งานเพียงลำพัง

ชายหนุ่มขยับหมวกเซฟตี้สีขาวบนศีรษะให้เข้าที่ แสร้งทำเป็นจดจ่ออยู่กับแบบแปลนในมือ ทว่าลึกๆ ลงไปในความรู้สึก เขากลับไม่สามารถลบภาพของหญิงสาวร่างบางคนนั้นออกไปจากหัวได้อย่างที่ปากพูด

ดินแดนไม่ใช่พระอิฐพระปูน เขาเป็นผู้ชายเต็มตัว วัยสามสิบสองที่เปี่ยมไปด้วยฮอร์โมนและความต้องการตามธรรมชาติ แน่นอนว่าตั้งแต่วินาทีแรกที่เขามองลงมาจากนั่งร้านเหล็ก เขาเห็นทรวดทรงองค์เอวที่เย้ายวนนั้นชัดเจนเต็มสองตา

เสื้อสายเดี่ยวสีขาวตัวบางจ๋อยที่รัดรึงหน้าอกอวบอิ่ม กางเกงขาสั้นกุดที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนละเอียดตัดกับสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นโคลน ผิวขาวจัดที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อน ทุกองค์ประกอบของ ‘อิงดาว’ คือสิ่งเร้าชั้นดีที่สามารถปลุกสัญชาตญาณดิบของผู้ชายทุกคนในไซส์งานนี้ให้ลุกโชน

แต่สำหรับดินแดน สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดใจไม่ใช่แค่รูปร่างหน้าตาที่ถูกปั้นแต่งมาอย่างเพอร์เฟกต์ แต่เป็น แววตา ของเธอต่างหาก

ในตอนที่เขาเดินเข้าไปต่อว่า แววตาคู่กลมโตนั้นมีความตกใจ มีความโกรธที่ถูกหยามเกียรติ แต่ลึกๆ แล้ว มันมีความดื้อรั้น อวดดี และท้าทาย ซุกซ่อนอยู่อย่างปิดไม่มิด มันไม่ใช่แววตาของลูกคุณหนูขี้แยที่โดนด่าแล้วจะวิ่งไปฟ้องพ่อ แต่มันเป็นแววตาของ ‘นางสิงห์’ ที่พร้อมจะกระโจนเข้าขย้ำคอคนที่กล้ามาขวางทาง

และที่บ้าที่สุดคือกลิ่นตัวของเธอ

ท่ามกลางกลิ่นเหม็นอับของเหงื่อ และกลิ่นฝุ่นควัน จมูกของเขากลับรับรู้ถึงกลิ่นหอมหวานอ่อนๆ คล้ายกลิ่นดอกไม้ป่าผสมกับวนิลา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ระเหยออกมาจากผิวกายเนียนนุ่มเมื่อปะทะกับไอร้อน มันเป็นกลิ่นที่ยั่วยวนจนทำให้กระแสเลือดในกายของเขาสูบฉีดแรงขึ้นชั่วขณะหนึ่ง

ตอนที่เขายืนเผชิญหน้ากับเธอในระยะประชิด เขาต้องใช้ความอดทนอย่างหนักที่จะไม่หลุบตาลงมองร่องอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจของเธอ เขาต้องแสร้งทำเป็นดุดัน ก้าวร้าว และใช้คำพูดหยาบคาย เพื่อสร้างเกราะกำบังให้กับตัวเอง และเพื่อไล่ ‘ตัวอันตราย’ ให้ออกไปจากพื้นที่ของเขาให้เร็วที่สุด

ตัวอันตราย ที่อาจจะทำให้สมาธิในการทำงานของเขาพังทลายลงไม่เป็นท่า

“หึ...” ดินแดนแค่นยิ้มมุมปาก สลัดความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว “คุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแบบนั้น โดนด่าไปฉาดเดียว พรุ่งนี้ก็คงไม่กล้าโผล่หน้ามาเหยียบที่นี่อีกแล้วล่ะวะ ร้อนชิบหายแบบนี้ คงกลับไปนอนแช่น้ำแร่ในคฤหาสน์แล้ว”

เขาบอกตัวเองอย่างนั้น มั่นใจว่าผู้หญิงที่เติบโตมาในตู้กระจกติดแอร์ ไม่มีทางทน

รับความดิบเถื่อนและสภาพอากาศที่เลวร้ายของโลกแห่งความจริงได้หรอก