บทที่3. แผนการรัก

ปัง!

เสียงกระแทกปิดประตูตู้คอนเทนเนอร์ออฟฟิศดังสนั่นจนกระจกหน้าต่างบานเกล็ดสั่นสะเทือน ร่างบางของอิงดาวก้าวฉับๆ เข้ามาภายในห้องแอร์ที่เย็นฉ่ำด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่นราวกับมีพายุไฟหมุนวนอยู่ในอก รองเท้าส้นสูงย่ำลงบนพื้นกระเบื้องยางด้วยจังหวะที่หนักหน่วงกระแทกกระทั้น บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างขีดสุด

ไอเย็นระเยือกจากเครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ปะทะเข้ากับผิวกายที่ร้อนผ่าวและชื้นเหงื่อ แต่มันกลับไม่สามารถดับความรุ่มร้อนในใจของหญิงสาวได้เลยแม้แต่น้อย หน้าอกอวบอิ่มภายใต้เสื้อสายเดี่ยวสีขาวรัดรูปกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะการหอบหายใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่เคยเชิดรั้นบัดนี้แดงก่ำไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะแสงแดดด้านนอกที่แผดเผา แต่เป็นเพราะความโกรธและความอับอายที่ถูกผู้ชายคนนั้นฉีกหน้ากลางไซส์งาน!

‘ไสหัวออกไปให้พ้นหน้างานของฉันเดี๋ยวนี้’

ประโยคหยาบคายไร้เยื่อใยและน้ำเสียงทุ้มห้าวที่ตะคอกใส่หน้ายังคงดังก้องวนเวียนอยู่ในโสตประสาท อิงดาวยกมือขึ้นกอดอก กำหมัดแน่นจนเล็บเคลือบสีพีชจิกเข้ากับเนื้อแขนตัวเอง เธอเป็นลูกสาวคนเดียวของเสี่ยดำรง มหาเศรษฐีเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างระดับหมื่นล้าน ตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเธอ ไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงใส่ และยิ่งไม่มีผู้ชายหน้าไหนกล้ามองข้ามความสวยความเซ็กซี่ของเธอไปได้!

แต่ไอ้วิศวกรหน้าตายคนนั้น เขากล้ามองเธอราวกับเธอเป็นแค่ขยะเปียกที่เกะกะขวางการทำงาน!

"อ้าว ยัยดาว เป็นอะไรลูก ปิดประตูดังลั่นเชียว"

เสียงทุ้มเจือความเอ็นดูของเสี่ยดำรงที่นั่งจิบกาแฟดูแบบแปลนอยู่ที่โต๊ะทำงานมุมห้องดังขึ้น ดึงสติของอิงดาวให้กลับมาสู่โลกความจริง ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมขยับแว่นสายตา มองดูลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่ยืนหน้ามุ่ย คิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบว์

อิงดาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับสีหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มอ้าออกเตรียมจะฟ้องผู้เป็นพ่อถึงความจองหองและก้าวร้าวของลูกน้องคนใหม่ เธออยากจะกรีดร้องบอกป๊าให้ไล่อีตาวิศวกรเถื่อนคนนั้นออกไปให้พ้นหน้า บังคับให้เขามาคุกเข่าขอโทษเธอที่กล้าใช้คำพูดต่ำๆ แบบนั้นกับทายาทเจ้าของบริษัท!

แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คำพูดกำลังจะหลุดออกจากปาก ภาพของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่กำยำ ผิวสีแทนคร้ามแดดที่ชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อ และแววตาคมกริบสีนิลที่ดุดันราวกับพญาเสือ ก็แวบเข้ามาในหัว

ถ้าเธอฟ้อง ป๊าจะต้องโกรธมากแน่ๆ

และถ้าป๊าโกรธ ป๊าอาจจะสั่งย้ายเขา ไล่เขาออก หรืออย่างน้อยที่สุด ป๊าจะต้องสั่ง ‘ห้าม’ เด็ดขาดไม่ให้อิงดาวมาเหยียบที่ไซส์งานนี้อีกเพื่อป้องกันไม่ให้เธอไปเจอกับความอันตรายและความกระด้างกระเดื่องของลูกน้องคนนี้

ถ้าเป็นแบบนั้นเธอก็จะไม่ได้เจอเขาอีก

ความคิดนั้นทำให้อิงดาวชะงักงัน หัวใจที่เคยเต้นแรงด้วยความโกรธแค้น จู่ๆ ก็เปลี่ยนจังหวะเป็นเต้นรัวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ซอกซอนขึ้นมาในช่องท้อง มันคือความตื่นเต้น ความท้าทาย และความปรารถนาอันลึกลับที่เธอไม่เคยมองเห็นจากผู้ชายหน้าขาวลูกคุณหนูคนไหนในสังคมไฮโซที่เธอรู้จัก

ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเธอและนั่นทำให้ผู้ชายคนนี้กลายเป็น ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ ที่น่าดึงดูดใจที่สุด

เธอไม่ต้องการให้ป๊าไล่เขาออก เธอไม่ต้องการให้เขามาคุกเข่าขอโทษเพราะโดนเจ้านายบังคับ แต่เธอต้องการจะ ‘สยบ’ ผู้ชายอวดดีคนนี้ด้วยตัวของเธอเอง! เธออยากจะเห็นแววตาเย็นชาคู่นั้นเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลง หิวกระหาย และร้องขอความเมตตาจากเธอแทน

"เปล่าค่ะป๊า" 

อิงดาวกลืนคำฟ้องลงคอ ปรับน้ำเสียงให้ดูงุ้งงิ้งออดอ้อนตามฉบับคุณหนูขี้อ้อนทันที เธอเดินกรีดกรายเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ข้างๆ โต๊ะทำงานของบิดา 

"ก็ข้างนอกมันร้อนนี่คะ แดดเปรี้ยงขนาดนั้น แถมฝุ่นก็เยอะแยะไปหมด ดาวเดินไปได้แค่นิดเดียวก็แสบตาแสบผิวไปหมดแล้ว เลยรีบกลับเข้ามาน่ะค่ะ"

เสี่ยดำรงหัวเราะร่วนในลำคอ ส่ายหัวไปมาเบาๆ อย่างระอาปนเอ็นดู "ป๊าบอกแกแล้วไงว่าไซส์งานก่อสร้างมันไม่ใช่ที่เดินเล่นของลูกคุณหนู นี่โชคดีนะที่ไม่ได้เดินไปลึกกว่านี้ ถ้าไปเจอไอ้แดนมันคุมงานอยู่ตรงนั้นล่ะก็ มีหวังโดนมันไล่ตะเพิดกลับมาแน่ๆ ไอ้นี่มันยิ่งไม่ชอบให้ใครไปเกะกะหน้างานมันอยู่ด้วย ขนาดป๊าไปเดินดูงานยังต้องใส่หมวกเซฟตี้เลย"

คำพูดของบิดายิ่งเหมือนเอามีดมาจี้ใจดำ อิงดาวแอบเบ้ปากในใจ ‘โดนไล่ตะเพิดมาแล้วน่ะสิคะ แถมโดนด่าว่าเป็นตัวถ่วงอีกต่างหาก!’ แต่ภายนอกเธอกลับยิ้มหวานแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

"งั้นเหรอคะ วิศวกรคนใหม่ของป๊านี่ดุจังเลยนะคะ" เธอแกล้งหยั่งเชิง

"เออ ดุชิบหายเลยล่ะ แต่มันเก่ง ป๊าเลยต้องยอมหลับตาข้างหนึ่ง ปล่อยให้มันคุมเบ็ดเสร็จไป เอาล่ะ ในเมื่อเบื่อแล้ว เดี๋ยวป๊าให้คนขับรถพาเรากลับไปส่งที่บ้านก่อนก็แล้วกัน ป๊ายังต้องอยู่เคลียร์เอกสารที่นี่อีกพักใหญ่"

"ไม่เป็นไรค่ะป๊า" อิงดาวรีบปฏิเสธ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายเจ้าเล่ห์ "ดาวรอป๊ากลับพร้อมกันดีกว่าค่ะ ดาวนั่งตากแอร์เล่นโทรศัพท์รอในนี้แหละ ไม่กวนป๊าหรอกค่ะ"

เสี่ยดำรงพยักหน้ารับไม่ได้คิดอะไรมาก ก่อนจะหันกลับไปสนใจแบบแปลนตึกตรงหน้าต่อ ทิ้งให้อิงดาวนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาอยู่เงียบๆ

หญิงสาวยกขาขึ้นไขว่ห้าง ปลายนิ้วเรียวที่แต่งแต้มด้วยสีสันสวยงามเคาะลงบนพนักวางแขนเบาๆ อย่างเป็นจังหวะ ในหัวสมองอันชาญฉลาดและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงเอาแต่ใจกำลังประมวลผลและวางหมากกระดานใหม่อย่างรวดเร็ว

‘ไล่ฉันให้กลับไปอยู่ในตู้แอร์งั้นเหรอฝันไปเถอะ’

ริมฝีปากอวบอิ่มเหยียดยิ้มร้ายกาจ มือบางเลื่อนขึ้นมาสัมผัสบริเวณเนินอกของตัวเองแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่ยังคงสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง กลิ่นอายความดิบเถื่อน กลิ่นเหงื่อ และกลิ่นบุหรี่จางๆ ของดินแดนยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ ราวกับมันกระตุ้นสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้น

เธอเกิดมาเป็นพญาหงส์ที่อยู่บนยอดปราสาททองคำ ส่วนเขาเป็นแค่หมาป่าสกปรกที่คลุกฝุ่นอยู่บนพื้นดิน แต่น่าแปลกที่เธอกลับอยากจะสยายปีกบินลงไปคลุกฝุ่น ลงไปเกลือกกลั้วกับความดิบเถื่อนนั้นดูสักครั้ง

พรุ่งนี้เธอจะกลับมาที่นี่อีก ไม่ใช่ในฐานะลูกสาวที่มาเดินเล่นเป็นเพื่อนพ่อ แต่จะมาในฐานะ ‘ผู้หญิง’ ที่พร้อมจะใช้เสน่ห์ทุกหยาดหยดมารยาที่มี ลากคอวิศวกรขาโหดหน้าตายคนนั้นให้ตกลงมาในหลุมพรางที่เธอขุดไว้

เขาบอกว่าเธอแต่งตัวไม่ถูกระเบียบใช่ไหม? ได้.. พรุ่งนี้เธอจะแต่งตัวให้ถูกระเบียบความปลอดภัยทุกตารางนิ้ว เธอจะใส่รองเท้าผ้าใบ ใส่เสื้อผ้ามิดชิด จะยอมสวมหมวกเซฟตี้เหม็นๆ นั่นด้วยซ้ำ! แต่เธอจะทำให้แน่ใจว่า ภายใต้ความมิดชิดนั้น มันจะยั่วยวนและกวนประสาทเขาจนแทบจะคลั่งตาย!

"เราจะได้เห็นดีกันแน่ นายดินแดน..." อิงดาวพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ดวงตากลมโตหรี่ลง ทอประกายแห่งความท้าทายและความปรารถนาอันเร่าร้อน

เกมล่าเหยื่อของเธอเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียวของเธอก็คือการหลอมละลายผู้ชายที่

ชื่อ ‘ดินแดน’ ให้กลายเป็นขี้ผึ้งลนไฟอยู่แทบเท้าเธอให้จงได้!