บทที่ 10

[โรงแรมหรูในตัวจังหวัด]

"ใครจองนะ"

"โรงงานอิทธิพลค้าไม้ค่ะ จองห้องไปหลายห้องเลย"

"ปฏิเสธยังทันไหม"

"คะ?" พนักงานตกใจที่พิทักษ์เจ้าของโรงแรมบอกให้ปฏิเสธโรงงานของพ่อเลี้ยงอิทธิพล "คิดว่าคงไม่ทันค่ะ เพราะคุณม่านฟ้าให้จัดห้องแล้ว"

"ไปเรียกผู้จัดการมาหาฉัน"

"ค่ะ"

เพียงไม่นานผู้จัดการก็มาหาผู้บริหารของโรงแรม

"สวัสดีค่ะ"

"เรื่องลูกค้าของโรงงานอิทธิพลค้าไม้ ผมอยากให้คุณเป็นคนรับผิดชอบเองทั้งหมด"

"แต่เรื่องนี้คุณม่านฟ้า.."

"ไม่ต้องให้ม่านฟ้าทำ" พิทักษ์คิดว่าผู้จัดการโรงงานนั่นต้องมาดูลูกค้าเองแน่ ก็เลยไม่อยากให้ลูกสาวเข้าไปใกล้

"ได้ค่ะ"

ชั้นล่างของโรงแรม..

"พี่ทับทิมคะ"

"คะ"

"เห็นบอกว่าลูกค้าจากต่างประเทศจะมีงานจัดเลี้ยงด้วย"

"เรื่องนั้นเดี๋ยวทับทิมจัดการเองค่ะ"

"พี่ยังมีงานค้างอยู่ไม่ใช่เหรอคะ"

"เอ่อ.."

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"คือว่าทับทิมพูดไม่ได้หรอกค่ะ"

"อย่าบอกนะคะว่าเป็นฝีมือของคุณพ่อ" ตั้งแต่เกิดเรื่องวันนั้นม่านฟ้าก็ยังไม่คุยกับพ่อเลย

"พี่ไม่กล้าพูดหรอกค่ะ"

"ถ้าพี่มีงานอะไรทำก็ไปทำเถอะค่ะ พี่ไม่ต้องไปฟังพ่อของม่านหรอก"

"นั่นเจ้าของโรงแรมเลยนะคะ"

"เดี๋ยวม่านจะคุยกับพ่อเองค่ะ งานพี่ก็เยอะพอแล้ว"

"เอ่อ.."

"เอาตามนั้นแหละค่ะ" ม่านฟ้าแค่ไม่อยากให้งานจุดอื่นหยุดชะงักเพื่อดึงผู้จัดการมาดูจุดนี้ เธอยังพอรับผิดชอบได้อยู่

วันต่อมา..

"ดูความเรียบร้อยรอบโรงงานด้วยนะ ให้เหมาะสมกับการที่ได้รับ ISO มาหน่อย"

"ครับ" วันนี้เกือบทั้งโรงงานต้องเคลียร์ความสะอาด เพราะพรุ่งนี้ลูกค้าก็จะเดินทางมาถึงแล้ว ไม่แน่ใจว่ามาถึงลูกค้าจะขอมาดูโรงงานเลยหรือเปล่า

"อ้าวคุณกวินเรื่องที่พักเป็นยังไงบ้าง"

"เย็นนี้ผมว่าจะเข้าไปดูที่พักโรงแรมหน่อยครับ"

"ดีเลยเดี๋ยวผมไปด้วย"

"คุณจะไปด้วยเหรอ"

"ผมก็อยากช่วยงานคุณบ้าง"

"ผมจะไปค่ำหน่อยนะ แล้วภรรยาคุณล่ะ"

"ก็พาเธอไปด้วย จะได้ทานข้าวนอกบ้านด้วยกัน"

"เอาแบบนั้นก็ได้ครับ" กวินพยายามจะไม่คิดถึงเรื่องวันนั้น ถ้ามันไม่ใช่ก็แค่ถอยออกมา เหมือนที่เขากำลังทำอยู่ในเวลานี้

ชายหนุ่มทำงานทั้งวันแทบไม่มีเวลาหยุดพัก จนถึงช่วงใกล้เวลาที่ต้องไปดูห้องพักของลูกค้าที่โรงแรม

"ทำไมพวกคุณไม่ไปก่อนล่ะครับ" กลับมาถึงก็เห็นว่าภรรยาของเจ้านายแต่งตัวสวยนั่งรออยู่

"รอไปพร้อมกันนั่นแหละ คุณเสร็จงานแล้วเหรอ"

"ถ้างั้นผมขอขึ้นไปอาบน้ำแป๊บหนึ่งนะครับ"

อาบน้ำเสร็จกวินก็ลงมา..คืนนี้เพธาอาสาขับรถให้นั่ง

[โรงแรม]

"เข้าไปข้างในกันเถอะครับ" เพธาเห็นว่ากวินเอาแต่ยืนมอง

ทั้งสามเดินตามกันเข้ามาในโรงแรม พนักงานด้านหน้าก็ต้อนรับเป็นอย่างดี

"อยากจะมาสอบถามเรื่องห้องพักที่จองไว้ให้กับลูกค้าในวันพรุ่งนี้ครับ"

"ใช่ลูกค้าของโรงงานอิทธิพลค้าไม้ไหมคะ"

"ใช่ครับ"

"ตามเรามาทางนี้เลยค่ะ" พนักงานที่รอรับลูกค้า พาลูกค้าทั้งสามมาที่ลิฟต์แล้วกดขึ้นชั้นบน

พวกเขาต้องตรวจสอบความเรียบร้อยทุกอย่าง เพราะลูกค้าเดินทางมาจากต่างประเทศ อยากให้พอใจกับการต้อนรับ

ดูห้องเป็นที่เรียบร้อยเพธาก็ชวนกวินมาทานข้าวที่ห้องอาหาร

"ผมว่าคุณพาภรรยาไปดินเนอร์เถอะครับ"

"อ้าวแล้วคุณล่ะ"

"ผมคิดว่าจะไปคุยกับทางโรงแรมเรื่องห้องจัดเลี้ยงครับ"

"เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยคุยก็ได้ ตอนนี้ไปทานข้าวกันก่อน" ว่าแล้วเพธาก็ คว้าแขนของกวินให้เดินตามมา ส่วนอีกข้างก็จูงมือภรรยาด้วย

พอกวินเข้ามาในห้องอาหาร พนักงานที่จำเขาได้ต่างก็มอง

"นั่งโต๊ะนี้ดีกว่า" เพธาสงสัยทำไมพนักงานถึงมองกวินแปลกๆ แต่กวินก็ไม่ได้มองไปที่พนักงานพวกนั้น คงเห็นความหล่อในตัวผู้จัดการของเขามั้ง

"อันนี้น่าอร่อยดีค่ะ" วันพุธเห็นอาหารจานหนึ่งในเมนูที่พนักงานส่งมาให้

"คุณก็สั่งสิ"

"ฉันสั่งเลยนะคะ..ขอปลาพุงแตกค่ะ"

พอพนักงานได้ยินผู้หญิงที่ร่วมโต๊ะกับกวินสั่งอาหารจานนั้นก็อดมองดูหน้าของกวินไม่ได้

"คุณกวินได้หรือยังครับจะสั่งอะไร"

"พวกคุณสั่งเถอะครับผมทานได้ทุกอย่าง" เขาวางเมนูที่อยู่ในมือลง แล้วก็ยกน้ำเปล่าขึ้นมาดื่ม

เพธาก็เลยสั่งเผื่อให้อีกหลายอย่าง

จนถึงเวลาที่อาหารค่อยๆ ทยอยมาวางบนโต๊ะ

"ปลาพุงแตกสมชื่อเลยค่ะดูสิ"

"ถ้าชอบวันหลังเดี๋ยวพามาทานอีก" เพธาเอื้อมไปตักอาหารจานที่ภรรยาชอบแล้วก็วางใส่จานให้กับเธอ

"อื้อหืออร่อยจริงๆ ด้วยค่ะ ถึงว่าคุณกวินชอบมาทานข้าวที่นี่"

เพธาได้ยินภรรยาพูดก็อดมองดูหน้ากวินไม่ได้ มันต้องมีอะไรแฝงอยู่แน่

"เชิญโต๊ะนี้เลยค่ะ" เสียงนี้ดังขึ้นตอนที่กวินกำลังตักอาหารใส่ปาก

"ขอบคุณครับ"

"คุณน่านฟ้าเลือกได้เลยนะคะว่าจะทานอะไร"

"ทานเป็นเพื่อนผมหน่อยสิครับ" น่านฟ้าเห็นว่าอีกฝ่ายไม่นั่ง

"ไม่เป็นไรค่ะฉันกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่"

"นั่งเถอะครับผมคงไม่กล้าทานข้าวคนเดียวแน่เลย"

"ก็ได้ค่ะ" ม่านฟ้ายอมนั่งลงทานข้าวร่วมกับน่านฟ้า

แต่พอนั่งลง ม่านฟ้าก็เห็นสายตาของคนตรงหน้ามองไปด้านหลังของเธอ หญิงสาวอดหันกลับไปมองไม่ได้ "......"

"ใช่เพื่อนของคุณไหมครับ"

"คุณอยากทานอะไรก็สั่งเถอะค่ะ" จังหวะที่เธอมองไปเพธามองมาพอดี แต่กวินไม่ได้มองมา

เพธาคือผู้ชายที่พ่อให้ดูตัวอีกคน วันนั้นมาถึงเขายังไม่ได้นั่งเลยมั้ง พอรู้ว่าพ่อให้มาดูตัวกับเธอ เขาก็อ้างว่าภรรยาทำอาหารรออยู่ที่บ้าน ซึ่งตอนนั้นเขายังไม่มีภรรยา

แต่ม่านฟ้าก็ไม่ได้แปลกใจหรอกเพราะกวินเป็นผู้จัดการโรงงานของเพธา พวกเขามาด้วยกันมันก็ไม่แปลก

"มีอะไรหรือเปล่าคะ" วันพุธเห็นสามีมองไปที่โต๊ะนั้น

"เปล่าหรอกครับผมขอเข้าห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะ" ว่าแล้วเพธาก็เดินออกไป

"อ้าวน่านฟ้าจริงๆ ด้วย พ่อได้ยินคนบอกว่าเห็นเรามาทานอาหารด้วยกัน"

"สวัสดีครับคุณพ่อ"

"ไหว้พระเถอะลูก ทานให้อร่อยนะ"

"ทานด้วยกันสิครับ"

"พ่อไม่กวนการเดทของเราทั้งสองหรอก"

"คุณพ่อพูดอะไร" ม่านฟ้ากลัวว่าเขาจะได้ยิน

"ทำไม" ได้ยินลูกสาวพูดแบบนั้นพิทักษ์ก็เลยหันมองไปดูด้านหลังของลูกสาว ..ไอ้นี่มันไม่เข็ดจริงๆ ด้วย

"คุณพ่อ.." ม่านฟ้าเห็นพ่อเดินไปทางโต๊ะนั้นก็รีบลุกขึ้น

"อ้าววันนี้มากับผู้หญิงที่ไหนล่ะ"

"พ่อคะ!"

"อย่าให้ผู้หญิงจ่ายให้นะมันเสียศักดิ์ศรีผู้ชาย"

"พ่อ!!" ม่านฟ้าคว้าแขนพ่อจะพาออกไป แต่พ่อไม่ยอมขยับเลย

"พ่อว่าดีเหมือนกันนะลูกจะได้สลัดเหลือบไรออกจากตัวได้"

"คุณพิทักษ์ หมายความว่ายังไงครับ" เสียงนี้ดังขึ้นมาจากด้านหลังพิทักษ์และคนที่อยู่ตรงนั้นหันไปมองพร้อมกัน

"คุณเพธา?"