บทที่ 6 สินสอด 100 หยวน

“ฉันทำภารกิจสำเร็จแล้วเหรอ ?” ระบบตอบมาคำเดียวว่าสำเร็จ

“ฉันตัดด้ายแดงทิ้งได้ไหม ? ฉันว่าระบบต้องเข้าใจอะไรผิดแน่ ๆ สามีในอนาคตของฉันต้องไม่ใช่หยางอี้เฟิงสิ ถ้าบอกว่าสามีในอนาคตฉันคือคนคนนั้นฉันถึงจะเชื่อ”

แต่ว่า…เธอไม่เคยเจอหน้าคนคนนั้นมาก่อนนี่นา อีกอย่าง…เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาด้วย จ้าวหมิงอวี้แค่อยากจะตามหาคนคนนั้นให้เจอ เธออยากจะขอบคุณ ตอบแทนบุญคุณที่เขาคอยช่วยเหลือเธอก็แค่นั้นเอง แม้ว่าเธอจะสงสัยมากก็เถอะ ว่าทำไมเขาถึงยื่นมือมาช่วยเธอ

[เจ้าของห้องไม่อาจตัดด้ายแดงทิ้งได้ นี่คือพรมลิขิตที่ฟ้ากำหนดแล้ว นิสัย ใจคอ รูปร่าง หน้าตา วิญญาณของทั้งสองเหมาะสมที่จะครองคู่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า นี่ไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ ]

จ้าวหมิงอวี้ได้ยินระบบบอกแบบนั้น เธอถึงกับพูดไม่ออก เธอนิ่งไปครู่นาน กว่าจะเอ่ยปากพูดได้

“แล้ว…ฉันขอแค่ทำภารกิจที่ระบบมอบหมายให้ ไม่แต่งงานกับเขาจะได้ไหม ?”

[ไม่รู้ จะต้องดูว่าระบบมอบหมายภารกิจอะไรให้ทำ ]

“แล้ว…ภารกิจต่อไปคืออะไร ?”

[เจ้าของห้องเจอกับอีกฝ่ายเมื่อไร ระบบถึงจะมอบหมายภารกิจให้ทำ ]

จ้าวหมิงอวี้ถามระบบนานครึ่งวันก็ไม่ได้คำตอบสักที เธอได้แต่ระบายความโกรธไปที่โขดหินที่อยู่ตรงหน้า เธอพยายามระงับอารมณ์โกรธไว้ ก่อนจะเดินกลับไปที่บ้าน ถ้าภารกิจมันยากเกินความสามารถของเธอ เธอจะไม่ทำ เหมือนกับภารกิจในวันนี้

เฉินเทียนหยู่มาที่บ้านจ้าวตกลงเรื่องงานแต่ง งานแต่งจะจัดขึ้นในอีก 20 วันข้างหน้า จ้าวเสี่ยวหลงจำใจต้องยอมให้จ้าวหมิงอวี้แต่งงานกับเฉินเทียนหยู่ แต่…สีหน้าของจ้าวเสี่ยวหลงไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อย จ้าวเสี่ยวหลงเห็นเฉินเทียนหยู่กับแม่สื่อเดินออกจากบ้านไป ก็รีบหันไปถามผู้เป็นแม่ว่า

“แม่ แม่มายุ่งเรื่องของหมิงอวี้ทำไม ?” ถ้าแม่ของตนไม่พูดถึงเรื่องจัดงานแต่ง ตนคงมีโอกาสเรียกค่าสินสอดเยอะกว่านี้แล้ว ทีนี้เป็นอย่างไรล่ะ ? ต้องสูญเงินไปอีกตั้งหลายสิบหยวน

หลีหยูเจินยันไม้เท้าลุกขึ้น ก่อนจะเอ่ยบอกกับผู้เป็นลูกชายว่า “เรื่องดีแบบนี้จะลังเลไปทำไม ? บ้านเฉินไม่ตำหนิหมิงอวี้เป็นหมันก็ดีแค่ไหนแล้ว นี่ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี แกจะเก็บหมิงอวี้ไว้ข้างกายอีกนานแค่ไหน ? คนอย่างหมิงอวี้ รีบ ๆ ขายไปก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ ?”

ถ้าจ้าวซิ่วเหมยไม่มาบอกตนว่า ลูกชายสุดที่รักของตนรักเงินยิ่งกว่าชีวิต งานแต่งก็คงไม่เกิด จ้าวเสี่ยวหลงไม่อยากจะพูดอะไรอีก ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยแทน

“แม่ แม่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง ? ใครบอกแม่ว่าเทียนหยู่จะมาคุยเรื่องหมิง อวี้วันนี้ ?”

“นี่แกห้ามไม่ให้ฉันยุ่งเรื่องครอบครัวแกหรือ ? อำนาจอยู่ในมือฉัน ฉันอยากจะทำอะไรก็ได้”

“แม่ครับ ไม่ใช่อย่างที่แม่คิดนะครับ แม่มีอำนาจจัดการทุกอย่างครับ ผมก็แค่ถามดู”

“ให้หมิงอวี้รีบ ๆ แต่งงานออกเรือนไปก็ดีแล้ว เมื่อสองปีก่อน หมิง อวี้เห็นเหล่ายุวชนไปสอบเกาเข่า หมิงอวี้ก็อยากจะตามไปสอบเกาเข่า อยากจะเรียนมหาลัยเหมือนคนพวกนั้น หมิงอวี้เรียนจบมัธยมปลายได้อะไรติดตัวมาบ้าง ? ไม่ได้อะไรเลย ก่อนวันสอบเกาเข่าดันมาป่วยหนักอีก ดีนะที่หมิงอวี้ป่วยหนัก ไม่อย่างนั้น แม่ไม่อยากจะคิดเลยว่าเราจะต้องอับอายขายขี้หน้าแค่ไหน คนอย่างหมิงอวี้ทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง ให้แต่งงานกับเทียนหยู่แหละดีแล้ว เราจะได้หมดห่วง”

“แม่พูดถูกครับ” จ้าวซิ่วเหมยเดินตามย่ากับพ่อมาติด ๆ ได้ยินแบบนั้นริมฝีปากบางพลันกระตุกยิ้มร้าย

พอกำจัดจ้าวหมิงอวี้ได้ หล่อนจะตามตงหยวนเจียงพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของสวี่หมิงหาวที่หมู่บ้านหลิวฟง ไปหาสวี่หมิงหาวที่นั่น หล่อนได้ยินชาวบ้านที่หมู่บ้านหลิวฟงบอกว่า สวี่หมิงหาวกลับมาเยี่ยมครอบครัวแล้ว ครอบครัวเขาร่ำรวยมาก พอจ้าวซิ่วเหมยนึกถึงคำบรรยายของนักเขียนแล้ว อยู่ ๆ หล่อนก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้า

จ้าวหมิงอวี้กลับมาถึงที่บ้านก็เห็นจ้าวซิ่วเหมยยืนรอที่หน้าประตูใหญ่ จ้าวซิ่วเหมยฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะเดินไปกอดแขนจ้าวหมิงอวี้แน่น

“พี่หมิงอวี้ กลับมาแล้วเหรอคะ ? ตอนที่พี่ไม่อยู่ พี่ไม่รู้หรอกว่าที่บ้านเกิดอะไรขึ้นบ้าง” จ้าวหมิงอวี้ผลักจ้าวซิ่วเหมยออกห่าง

“ปล่อยฉันนะ” แม้ว่าจ้าวซิ่วเหมยจะโกรธจ้าวหมิงอวี้มากก็เถอะ แต่หล่อนก็ไม่ยอมปล่อย

“พ่อจัดการเรื่องงานแต่งระหว่างพี่กับพี่เทียนหยู่แล้วนะคะ พี่เทียนหยู่ปีนี้อายุก็ 30 แล้ว พี่เขามีลูกติดตั้งสองคนแน่ะ เด็กทั้งสองคนนั่นหน้าเหมือนลาเลยพี่ พี่ดีใจไหมที่จะได้แต่งงานกับพี่เทียนหยู่ ?”

พ่อฉวยโอกาสตอนที่เธอไม่อยู่บ้านคุยเรื่องงานแต่งกับคนที่บ้านเฉินอย่างนั้นเหรอ ? จ้าวหมิงอวี้รู้ว่าคนอย่างจ้าวซิ่วเหมยไม่ปล่อยเธอไปง่าย ๆ แน่ ต่อให้เธอพูดอะไรไป พ่อกับแม่ก็ไม่เชื่อเธออยู่ดี เธอขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกออกไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งว่า

“ฉันเห็นเธอมีความสุขมากเลยนะซิ่วเหมย ฉันก็นึกว่าคนที่จะได้แต่งงานกับเทียนหยู่คือเธอซะอีก”

“ฉันดีใจที่พี่จะได้แต่งงานสักทีต่างหากเล่า พี่เทียนหยู่ดีขนาดนั้น จะไม่ให้ฉันดีใจได้อย่างไรเล่า” จ้าวหมิงอวี้ผลักจ้าวซิ่วเหมยออกห่าง ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปในบ้าน

“ฉันยกผู้ชายดี ๆ อย่างเทียนหยู่ให้เธอ เธออยากจะได้เทียนหยู่ไปเป็นสามีไหม ?”

“นี่พี่ ฉันไม่คิดจะแย่งสามีพี่หรอกนะ เรื่องนี้…พ่อเป็นคนจัดการให้พี่เองนะ”

จ้าวหมิงอวี้ไม่อยากจะต่อปากต่อคำให้มากความ เหมาซื่อจวินเห็นสองพี่น้องกำลังคุยกันอยู่ก็เดินมา

“หมิงอวี้ พ่อกับแม่ตกลงให้ลูกแต่งงานกับเทียนหยู่แล้วนะ เทียนหยู่ให้สินสอดมาตั้ง 100 หยวนแน่ะ เทียนหยู่ให้สินสอดมาเยอะ แม่เองก็ไม่อยากทำให้ลูกอับอายขายขี้หน้า แม่จะตัดเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ลูกนะ แม่จะซื้อเครื่องนอนให้ลูกด้วย” จ้าวหมิงอวี้ได้ยินแม่บอกแบบนั้นก็ผลิยิ้ม

“ได้ค่ะ ทำตามที่แม่บอกเถอะ” จ้าวซิ่วเหมยไม่อยากจะเชื่อว่าแม่จะยอมควักเงินออกมาซื้อของพวกนั้นให้จ้าวหมิงอวี้ นั่นคือเงินเก็บทั้งชีวิตของหล่อนเลยนะ

จ้าวซิ่วเหมยไม่อยากอยู่คุยกับจ้าวหมิงอวี้อีก หล่อนรีบเดินออกจากบ้านไปหาตงหยวนเจียง หล่อนอยากจะไปปรึกษาเขาเรื่องของสวี่หมิงหาว เหมาซื่อจวินเดินไปหยิบเอาเงินกับผ้าใหม่มา จ้าวหมิงอวี้เดินตามหลังมาติด ๆ ก่อนจะเอ่ยถาม

“แม่ ฉันกำลังจะได้แต่งงานออกจากบ้านหลังนี้ไปจริง ๆ เหรอคะ” ก่อนที่ผู้หญิงจะแต่งงานออกเรือนไป จะต้องอยู่ที่บ้านทำนู่นทำนี่ ห้ามออกไปเดินเพ่นพ่านข้างนอก

“ใช่ อยู่ที่บ้านทำตัวดี ๆ ล่ะ บำรุงผิวเยอะ ๆ นะ วันนั้นลูกแม่จะต้องเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุด”

จ้าวหมิงอวี้รู้สึกดีมาก ที่เธอไม่ต้องทำอะไร เหมาซื่อจวินเห็นจ้าวหมิง อวี้ไม่พูดไม่จาอะไรก็รู้สึกดีไม่น้อย ตนเลี้ยงดูจ้าวหมิงอวี้มากับมือ พอรู้ว่าลูกสาวจะต้องแต่งงานออกเรือนไป อยู่ ๆ ตนก็รู้สึกเศร้า

“ผ้านี้ ลูกนำกลับไปตัดเสื้อผ้านะ พรุ่งนี้เราค่อยไปที่อำเภอซื้อของก็ได้ แม่ให้เงินลูก 5 หยวน ขาดเหลืออะไรก็ซื้อมาได้เลยนะ”

“ได้ค่ะแม่” จ้าวหมิงอวี้กอดเอาผ้าใหม่เดินกลับไปที่ห้อง เธอรู้ว่าผ้าพวกนี้คือเศษผ้าของจ้าวเหวินปิงกับจ้าวซิ่วเหมย

หลังจากที่ซ่อนเงิน 5 หยวนนั้นไว้ จ้าวหมิงอวี้ก็มานั่งคิดดูว่าเธอจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี เธอไม่อาจขัดคำพูดของพ่อกับแม่ได้ ต่อให้เธอไม่อยากแต่งงานกับเฉินเทียนหยู่ เธอก็ต้องแต่ง อีกอย่าง…พ่อรับเงินสินสอดมาแล้ว พ่อไม่ยอมคืนเงินนั่นให้เฉินเทียนหยู่แน่ เพราะเธอรู้ว่าพ่อโลภมากแค่ไหน

เธอจะต้องไปคุยกับเฉินเทียนหยู่ตรง ๆ สินะ นึกถึงใบหน้าของเฉินเทียนหยู่แล้ว มือเล็กก็กำแน่น แต่ว่า…เธอจะรับมือกับเฉินเทียนหยู่ได้ยังไง ? คนเรามีจุดอ่อนมีความลับไม่อยากให้คนอื่นรู้นี่นา ขอแค่เธอรู้จุดอ่อนของเฉินเทียนหยู่ เธอพูดอะไรเขาก็ต้องทำตาม

อีกอย่าง…เธอมีพละกำลังเหนือกว่าคนอื่น เธอเชื่อว่าเฉินเทียนหยู่ทำอะไรเธอไม่ได้แน่

เย็นวันนั้น…ไม่รู้ว่าจ้าวซิ่วเหมยหายไปไหน ป่านนี้ยังไม่กลับมาเลย จ้าวหมิงอวี้วางเข็มในมือลง ก่อนจะเดินไปดับตะเกียง เพราะอยากจะประหยัดค่าใช้จ่ายในบ้าน แม่ไม่อนุญาตให้เธอใช้ไฟฟ้า เธอแอบย่องออกมาจากบ้าน ก่อนจะเดินไปที่ท้ายหมู่บ้าน

เฉินเทียนหยู่ นอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ ทรุดโทรม เขากำลังนึกถึงภาพคืนวันเข้าหอกับหมิงอวี้อยู่ สุดท้ายเขาก็ได้จ้าวหมิงอวี้มาทำเมียสักที ขณะที่เขากำลังนึกภาพร่วมรักกับจ้าวหมิงอวี้อยู่นั้น อยู่ ๆ เขาก็ได้ยินเสียงของใครบางคนเอ่ยเรียก

“พี่เทียนหยู่ พี่อยู่ข้างในไหม ?”