บทที่ 9 นำของไปขายที่อำเภอ

คนขายนิ่งไปครู่หนึ่ง…มองจ้าวหมิงอวี้ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เธอดูสวยไม่ต่างจากคนที่มาจากเมืองใหญ่ แต่…เห็นเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่เธอสวมใส่แล้ว คนขายก็นึกว่าจ้าวหมิงอวี้มาจากเมืองใหญ่ซะอีก ผู้หญิงทุกคนที่มาซื้อผ้าที่ร้านนำกลับไปเย็บผ้าห่ม ส่วนใหญ่จะซื้อไปจัดงานแต่งกันทั้งนั้น คนขายเดินไปดึงเอาผ้าให้เธอดู

“ชอบแบบไหน ? ผ้าฝ้าย 1 หลา 7 เหมา ผ้าไหม 1 หลา 8 เหมา” ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าสวยขนาดนี้ ฐานะทางบ้านคงดีมากแน่ ๆ คนขายเดินไปดึงผ้าอีกแบบให้จ้าวหมิงอวี้ดู

“ผ้าไหมชนิดนี้เย็บผ้าห่มออกมาสวยมากเลยนะ ราคาอาจจะแพงไปหน่อยแต่ก็คุ้มค่า”

“พี่หมิงอวี้ ผ้านั้นสวยมากจริง ๆ นะคะ” ชิงเยว่เห็นผ้าที่อยู่ตรงหน้ายังชอบเลย มันเงาวาว มันสวยมาก

จ้าวหมิงอวี้เองก็ชอบผ้านั้นเหมือนกัน แต่ว่า…เธอไม่จำเป็นต้องใช้เงินฟุ่มเฟือยไปกับของพวกนี้

“ฉันไม่อยากได้ผ้านั้นค่ะ ฉันชอบผ้าสีแดงนี้มากกว่า ฉันขอซื้อผ้าสีแดงนี้ 4 หลาค่ะ”

เงินที่เธอมีอยู่ไม่พอซื้อผ้าแพง ๆ แบบนั้นหรอก อีกอย่าง…เธอไม่ได้แต่งงานจริง ๆ ซะหน่อย ที่เธอมาซื้อผ้าสีแดงกลับไป เพราะเธออยากจะซื้อไปหลอกตาแม่ต่างหากล่ะ เธอจะใช้ผ้านี้ทำรองเท้า ไม่ก็ทำของใช้อย่างอื่นแทน อยู่ ๆ คนขายก็รู้สึกหงุดหงิด หลังจากที่ได้ผ้ามาแล้ว จ้าว หมิงอวี้กับชิงเยว่ก็รีบเดินออกมาจากร้าน

ชิงเยว่ไม่มีอะไรให้ซื้อแล้วก็รีบกลับไปที่หมู่บ้าน ส่วนจ้าวหมิงอวี้เธอเดินดูของต่อ นาน ๆ ทีเธอจะได้มาที่นี่ อยากจะเดินดูของสักหน่อย วันนี้เป็นวันที่ชาวบ้านนำของมาเร่ขายที่นี่ มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมาเต็มสองข้างทาง จ้าวหมิงอวี้เดินไปซื้อสบู่ 3 เหมา ก่อนจะเก็บมันไว้อย่างดี

พอเธอเดินผ่านร้านบะหมี่ร้านหนึ่ง กลิ่นหอมในร้านชวนหิว ตั้งแต่วันที่เธอได้ย้อนเวลากลับมามีชีวิตอีกครั้ง เธอยังไม่ได้กินอะไรอร่อย ๆ เลย จ้าวหมิงอวี้ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปในร้านสั่งบะหมี่มากิน หลังจากที่กินบะหมี่เสร็จ เธอก็เดินไปที่ร้านซื้อเมล็ดทานตะวันมาชิมดู

ปกติเธอไม่ชอบกินอะไรแบบนี้ พอนึกถึงสูตรลับที่ระบบให้เธอมา เธอถึงได้ไปที่ร้านซื้อมาชิมดู ราคาขายค่อนข้างแพง ได้มาแค่ห่อเล็ก ๆ เท่าฝ่ามือเอง จ้าวหมิงอวี้อยากจะลองทำตามสูตรลับที่ระบบให้มาดู เธอก็เดินไปที่ร้านขายของซื้อวัตถุดิบมา เธออยากจะลองทำเมล็ดทานตะวันอบแห้งตามสูตรลับนั้นชิมดู เธอไม่ลังเลที่จะซื้อวัตถุดิบ สุดท้าย…เธอก็ใช้เงินที่มีอยู่จนหมดตัว

กลับมาถึงที่บ้าน…จ้าวหมิงอวี้ก็เดินไปอ้อนแม่ ขอวัตถุดิบจากแม่เพิ่ม เหมาซื่อจวินไม่คิดอะไรมาก รีบเดินไปเปิดตู้เก็บอาหาร หยิบเอาดอกทานตะวันมาให้เธอ

“แม่ให้ลูก อย่ากินเยอะล่ะ”

“แม่คะ แค่นี้ไม่พอหรอกค่ะ ฉันขอเพิ่มอีกได้ไหม ? ฉันจะนำมาทำเมล็ดทานตะวันอบแห้งให้ทุกคนกินค่ะ พี่เหวินปิงกับซิ่วเหมยชอบกินไม่ใช่เหรอคะ ? ฉันจำได้ว่า…พ่อกลับมาจากอำเภอที่ไร มักจะซื้อเมล็ดทานตะวันกลับมาให้พี่เหวินปิงกับซิ่วเหมยไม่ใช่เหรอคะ ?”

“ลูกทำไม่อร่อยเท่าที่ร้านขายหรอกนะ”

“แม่ แม่ไม่เชื่อในฝีมือฉันเหรอคะ ? ถ้าฉันทำไม่อร่อย แม่ลงโทษฉันได้เลย”

เหมาซื่อจวินได้ยินแบบนั้นได้แต่ส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ตั้งแต่วันที่จ้าวหมิงอวี้รู้ว่าจะได้แต่งงานกับเฉินเทียนหยู่ก็เปลี่ยนไปมาก พูดจาน่าฟัง ยิ้มง่าย ลูกสาวกำลังจะแต่งงานออกเรือนไป เหมาซื่อจวินก็ไม่อยากขัดใจลูกสาว อีกอย่าง…ดอกทานตะวันนี่ ก็ไม่ได้ใช้เงินซื้อมาซะหน่อย

จ้าวเหวินปิงกับจ้าวซิ่วเหมยก็ชอบกินเมล็ดทานตะวัน ถ้าจ้าวหมิงอวี้ทำออกมาได้อร่อยก็ดีไม่ใช่หรือ ? คิดได้แบบนั้น…เหมาซื่อจวินก็ได้เดินไปเอาดอกทานตะวันมาให้จ้าวหมิงอวี้ เธอดีใจมากรีบลงมือทำเมล็ดทานตะวันอบแห้งทันที เมล็ดทานตะวันที่ได้มาได้มาทั้งหมด 9 จิน

เหมาซื่อจวินได้เดินเข้ามาช่วยลูกสาวอีกแรง ทำความสะอาดเมล็ดทานตะวันเสร็จ ก็นำมาเคี่ยวกับวัตถุดิบที่จ้าวหมิงอวี้ได้เตรียมไว้ จ้าว หมิงอวี้เคี่ยวไฟอ่อน ๆ เธอดูตั้งใจทำมันมาก หลังจากที่ทำเสร็จ ภายในห้องครัวก็ส่งกลิ่นหอมไปทั่ว เหมาซื่อจวินไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าจ้าวหมิงอวี้ใส่อะไรลงไปบ้าง ถึงได้หอมแบบนี้

จ้าวหมิงอวี้ลองนำเมล็ดทานตะวันที่เธอเพิ่งจะทำเสร็จมาชิมดู รสชาติหอม อร่อยกว่าที่ร้านมาก พอเธอหันไปเห็นแม่กำลังตักเอาเมล็ดทานตะวันอยู่ เธอก็รีบเดินไปตักมาเก็บไว้ จ้าวหมิงอวี้อยากจะนำเมล็ดทานตะวันนี้ไปขายที่อำเภอดูว่าจะได้เงินมาเท่าไร

“หมิงอวี้ ลูกตักเยอะแบบนี้คิดจะเก็บไว้กินคนเดียวหรือ ? ไม่คิดจะแบ่งให้คนอื่นกินบ้างหรือ ?”

“แม่คะ อีกไม่กี่วันฉันก็ต้องแต่งงานออกเรือนไปแล้ว ฉันอยากจะเก็บเมล็ดทานตะวันนี้ไว้ให้แขกชิมในวันงานค่ะ”

จ้าวซิ่วเหมยเดินเข้ามาในบ้านก็ได้กลิ่นหอมโชยมาจากในครัว หล่อนรีบเดินเข้าไปในครัวดู เห็นแม่กับจ้าวหมิงอวี้กำลังตักเมล็ดทานตะวันอยู่ หล่อนก็รีบเดินเข้าไปตัก

“แม่ แม่ดูพี่หมิงอวี้สิคะ มีอะไรอร่อย ๆ ก็เก็บไว้กินคนเดียว” จ้าว หมิงอวี้ไม่ชอบเอาใจคนอื่น ได้ยินจ้าวซิ่วเหมยพูดแบบนั้นเธอก็ไม่อยากใส่ใจ ได้แต่หันไปมองหน้าแม่ทำหน้าสงสารให้แม่เห็นใจ

เหมาซื่อจวินเห็นสายตาอันน่าสงสารที่มองมาแล้ว ตนถึงกับพูดไม่ออก อีกไม่กี่วันจ้าวหมิงอวี้ก็แต่งงานออกเรือนแล้ว เมล็ดทานตะวันแค่นี้ไม่ทำให้ตนจนได้หรอก อีกอย่าง…จ้าวหมิงอวี้แต่งงานไปอยู่ที่บ้านเฉินแล้ว จะได้กินของพวกนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้

“เหมยเหมย ลูกพูดอะไรของลูก ลูกก็รู้ว่าหมิงอวี้กำลังจะแต่งงาน ลูกไม่อยู่บ้านช่วยแม่ก็พูดให้มันน้อย ๆ หน่อย วัน ๆ ไม่ทำงานทำการอะไร เอาแต่ออกไปเดินเตร็ดเตร่ข้างนอก แม่ได้ยินชาวบ้านบอกว่า…ลูกออกไปเที่ยวเตร่ไกลมากแล้วนะ ขืนทำตัวแบบนี้อีก ไม่มีใครเขาอยากจะได้ลูกไปเป็นลูกสะใภ้หรอก”

จ้าวซิ่วเหมยไม่สนใจสิ่งที่แม่พูด หล่อนรีบหยิบเอาเมล็ดทานตะวัน ก่อนจะเดินออกจากบ้านไป หล่อนไม่แต่งงานกับคนที่นี่หรอกนะ ผู้ชายที่หล่อนอยากจะแต่งงานด้วยมีแค่สวี่หมิงหาวเท่านั้น…

เมื่อวาน…จ้าวซิ่วเหมยตามตงหยวนเจียงไปที่หมู่บ้านเทียนเฟิง หล่อนได้เจอหน้าสวี่หมิงหาวด้วย คนอะไรทั้งหล่อทั้งใจดี เขาบอกกับหล่อนว่า…เขาดีใจมากที่ได้รู้จักกับหล่อน ถ้ามีเวลาว่างให้หล่อนแวะมาหาเขาที่บ้านบ่อย ๆ น้ำเสียงเขาทั้งนุ่มทั้งน่าฟัง ผู้ชายอะไรจะหยิบจะจับอะไรก็ดูดีไปหมด

สวี่หมิงหาวคือชายในฝันของผู้หญิงทุกคน เพราะเขารวยมาก จ้าวซิ่วเหมยรู้มาว่า…เขาสู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก เขามีอย่างทุกวันนี้ได้ก็เพราะน้ำพักน้ำแรงของเขา รถลากที่ชาวบ้านที่หมู่บ้านเทียนเฟิงใช้กันอยู่นั้น ก็ได้มาจากเขา เขาทั้งใจดีมีเมตตา ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ เหมาะกับหล่อนเท่านั้น

คนอย่างจ้าวหมิงอวี้ เหมาะกับเฉินเทียนหยู่แล้ว ชาตินี้…จ้าวหมิงอวี้ไม่มีทางได้ดิบได้ดีไปกว่าหล่อนหรอก จ้าวซิ่วเหมยหัวเราะคิกคักคนเดียว ก่อนจะรีบวิ่งไปที่บ้านของตงหยวนเจียง…

สามวันต่อมา…จ้าวหมิงอวี้แอบออกมาจากบ้านไปที่อำเภอ ในถุงผ้าของเธอมีเมล็ดทานตะวันจำนวน 4 จิน เงินที่แม่ให้เธอมาเมื่อคราวก่อน เธอนำไปซื้อวัตถุดิบหมดแล้ว เพราะไม่มีเงินติดตัวเลยสักเหมา วันนี้เธอถึงต้องเดินเท้าเปล่าไปที่อำเภอแทน

เดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็ต้องหยุดเดิน พอเดินมาถึงที่อำเภอก็เที่ยงแล้ว จ้าวหมิงอวี้นำผ้าเก่า ๆ ไปปูข้าง ๆ ทาง ก่อนจะนำเมล็ดทานตะวันออกมาวางขาย เธอแบ่งเป็น 13 ห่อ ใช้กระดาษหนังสือมาห่อไว้อย่างดี วางไว้บนผ้าเก่าที่เธอซักทำความสะอาดอย่างดีก่อนนำมาปูขายที่นี่

ขณะที่นั่งรอลูกค้ามาซื้อ จ้าวหมิงอวี้พลางนวดเท้าไปด้วย เธอรู้สึกเหมือนว่าที่ปลายเท้าของเธอจะมีตุ่มใสอยู่ ทั้งเจ็บทั้งปวด นั่งไปได้สักพัก จ้าวหมิงอวี้หันกลับมามองเมล็ดทานตะวันที่อยู่ตรงหน้า ยังเหลือเท่าเดิม ไม่มีใครมาถามซื้อเลยสักคน เธอร้อนใจมาก ถ้าวันนี้เธอขายเมล็ดทานตะวันไม่ได้ เธอจะเอาเงินที่ไหนใช้

“คนสวย ขายอะไรหรือ ?” จ้าวหมิงอวี้ได้ยินเสียงผู้ชายกระซิบที่ข้างหูของเธอ เธอตกใจมากรีบหันไปดู

เธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนี้โผล่มาอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไร รูปร่างอ้วนท้วน สวมชุดทหาร พอเธอหันหน้าไปมอง เขายังผิวปากทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เธอด้วย ชายคนนั้นไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนหน้าตาสวยเหมือนจ้าวหมิงอวี้มาก่อน เธอก็แค่หญิงบ้าน ๆ คนหนึ่ง แต่กลับมีใบหน้าสวยหวานราวกับนางฟ้าบนสรรค์

ชายแปลกหน้าคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าจ้าวหมิงอวี้ ก่อนจะวางมือที่ไหล่เล็ก

“คนสวย พี่จะช่วยซื้อของพวกนี้เอง แต่เธอต้องไปทานข้าวกับพี่นะ ตกลงไหม ? ”

ทานข้าวแล้วยังไงต่อ ? ต้องตามเขาไปทำเรื่องอย่างว่าไหม ? เห็นสายตาที่มองมาแล้ว จ้าวหมิงอวี้ก็ยิ่งขยะแขยง ชายแปลกหน้าเห็นแก้มนวลค่อย ๆ เปลี่ยนสี เขาก็ยิ่งชอบ มือหนาเลื่อนมาแตะที่แก้มนวลเบา ๆ จ้าวหมิงอวี้ยังตกใจไม่หาย พอได้สติ มือหนานั่นก็เลื่อนต่ำมาอยู่ที่คอเธอแล้ว