บทที่ 5 หวงไข่ไก่

กลิ่นหอมของพะโล้ทำให้แม่สามีจับได้ว่าเธอแอบกินเนื้อ แม่สามีดุด่าต่อว่าเธอนานหลายวัน ดูเหมือนคนคนนั้นจะรู้ว่าเธอถูกแม่สามีดุด่าต่อว่า ตั้งแต่วันนั้น เขาก็ไม่นำเนื้อหมูมาให้เธอกินอีกเลย วันไหนที่เธอออกไปทำงานกลับมาที่บ้านดึก คนคนนั้นจะแอบตามมาส่งเธอที่บ้านเฉิน

ปกติแล้ว…เวลานั้นเฉินเทียนหยู่จะเฝ้าจับตาดูเธอไม่ให้คลาดสายตา แต่…เธอทำงานกลับมาที่บ้านดึกทุกวัน กลับมาถึงที่บ้าน เฉินเทียนหยู่ก็หลับแล้ว คนคนนั้นแอบเดินมาส่งเธอ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นหัวใจมาก หลายครั้งที่จ้าวหมิงอวี้อยากจะหันกลับไปดูว่าเป็นใครกันแน่ที่แอบตามเธอมา

แต่…อีกฝ่ายไม่อยากให้เธอรู้ตัวตนของเขา เธอก็ไม่อยากทำให้เขาลำบากใจ พอย้อนกลับมาคิดดู จ้าวหมิงอวี้รู้สึกเสียใจมากที่ไม่หันกลับไปดูว่าคนคนนั้นเป็นใคร เธอจำได้แค่ว่า…ที่แขนของเขามีรอยแผลเป็นอยู่ แขนเขาแกร่งมาก เป็นผู้ชายที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ ไม่ก็มากกว่าเธอไม่สองสามปี

จ้าวหมิงอวี้ขบคิด…เธอจะไปตามหาคนคนนั้นที่ไหน เธออยากจะขอบคุณเขา แต่…พอนึกถึงภารกิจที่ระบบได้มอบหมายให้เธอทำแล้ว คิ้วโก่งสวยก็ขมวดแน่น ครู่นั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินมาตรงที่เธออยู่ พอหันกลับไปดูก็เห็นมีชายหนุ่มสองคนกำลังเดินลงมาจากเขา จ้าวหมิงอวี้อยากจะหลบไปทางอื่น ครู่นั้น…เจิ้งเวยกวงบังเอิญเห็นเธอเข้าก็เอ่ยขึ้น

“หมิงอวี้ เธอมาทำอะไรตรงนี้ ?” เจิ้งเวยกวงหันไปสะกิดคนข้าง ๆ แต่…คนข้าง ๆ กลับไม่พูดไม่จาอะไร เอาแต่จ้องจ้าวหมิงอวี้อยู่อย่างนั้น จ้าวหมิงอวี้ไม่มีทางเลือกอื่น จำใจต้องลุกขึ้นเดินไปหาเจิ้งเวยกวง

“พี่เวยกวง ฉันมาต้มไข่กินที่นี่น่ะ” 

“หมิงอวี้ วันนี้ตาเธอไม่ดีหรือเธอมองไม่เห็นกันแน่ ? เห็นไหมว่าพี่มากับใคร ? ยังไม่เอ่ยทักเขาอีก” จ้างหมิงอวี้เหลือบไปมองหยางอี้เฟิงด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก

“พี่อี้เฟิง” หยางอี้เฟิงไม่แสดงสีหน้าใด ๆ เขาตอบคำเดียวว่าอืม แล้วก็เบนหน้าหนีไปทางอื่น

ชายหนุ่มทั้งสองที่อยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้ จ้องหน้าเธอไม่กะพริบตา อีกคนมองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา อีกคนกลับมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ อยู่ ๆ จ้าวหมิงอวี้ก็รู้สึกกลัว เธอกลัวสายตาของหยางอี้เฟิงที่สุด

“พะ…พี่สองคนอยากจะกินไข่ต้มไหม ? ไข่น่าจะสุกแล้ว”

“กินสิ พี่ขอหนึ่งฟองนะ” จ้าวหมิงอวี้รีบเดินไปตักเอาไข่มาให้เจิ้ง เวยกวง พอเธอจะเอาไข่ไก่ไปให้หยางอี้เฟิง อยู่ ๆ เสียงระบบก็ดังขึ้น

[สัมผัสร่างกายของอีกฝ่าย ระบบจะทำการเปิดใช้งาน ] จ้าวหมิงอวี้นึกถึงของตอบแทนที่เธอจะได้รับจากระบบ อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกลังเลขึ้นมา

หยางอี้เฟิงเห็นมือเล็กจับไข่อยู่สั่นระริก เขาก็คลี่ยิ้มรับไข่ในมือเธอมา จ้าวหมิงอวี้กำลังคิดอยู่เลยว่าจะแตะมือเขายังไงดี พอหันกลับมาอีกที ไข่ในมือของเธอก็หายไปแล้ว เธอรีบหันขวับไปมองเขา ดวงตากลมโตเบิกกว้าง หยางอี้เฟิงจ้องหน้าจ้าวหมิงอวี้อยู่ครู่หนึ่ง ก็รีบหมุนกายเดินออกมาจากตรงนั้น

จ้าวหมิงอวี้ขบคิด…เธอยังทำภารกิจไม่สำเร็จ ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอเขาอีก เธอก็รีบวิ่งไปคว้าแขนเขาไว้ แต่ว่า…ตรงที่เธอจับอยู่นั้น เสื้อผ้าปกปิดมิดชิด มือเธอไม่โดนอะไรเลย

“ระ…รอเดี๋ยวค่ะ” นัยน์ตาเรียวคมมองที่มือเล็กพลันกระตุกวูบ

“มีอะไร ?” จ้าวหมิงอวี้ได้ยินเสียงเข้มเอ่ยถามทำให้เธอถึงกับกลัว ครู่นั้น…เธอฉุกคิดได้ว่า ยังมีไข่ไก่เหลืออีก 2 ฟอง

“ฉันมีไข่ไก่เหลืออยู่ 2 ฟอง ฉันให้พี่หมดเลย” หยางอี้เฟิงได้ยินแบบนั้นถึงกับนิ่งไป

จ้าวหมิงอวี้ฉวยโอกาสนั้นยื่นไข่ไก่แตะไปที่มือเขา เธอไม่กล้ามองหน้าเขาด้วยซ้ำ เธอไม่รู้ว่าจะต้องจับมือเขานานกี่วิถึงจะเสร็จสิ้นภารกิจ พอหยางอี้เฟิงได้สติ เขาก็เห็นมือเล็กวางอยู่บนมือของเขาอยู่ นิ้วเรียวเล็กขาวเนียน เขาเห็นมีอะไรบางอย่างติดอยู่ที่มือของเธอ น่าจะเป็นเลือด เขาก็รีบเอ่ยบอก

“รีบเอามือออกไป อย่ามาโดนตัวฉัน” แม้ว่าจ้าวหมิงอวี้จะกลัวเขามากก็เถอะ แต่เธอก็ไม่ยอมชักมือกลับ เธอได้แต่คิดว่า…ทำไมระบบไม่แจ้งเตือนสักที หยางอี้เฟิงเห็นจ้าวหมิงอวี้ไม่ยอมทำตามที่เขาบอก นัยน์ตาเรียวคมพลันดับวูบ เขาเลื่อนมืออีกข้างขึ้น ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกว่า

“ถ้าเธอโดนตัวฉันอีกครั้ง อย่าหาว่าฉันใจร้ายกับเธอนะ” ใบหน้าพริ้มเพราเงยหน้าขึ้นมอง นึกว่าหยางอี้เฟิงจะลงมือทำร้ายเธอ เธอถึงกับเผลอร้องออกมา แขนขาเธอไร้เรี่ยวแรง ล้มพับไปที่พื้น

ตอนที่เธอจะล้มพับไปที่พื้น เธอเผลอผลักมือเขาออกอย่างแรง พอเธอได้สติ เธอก็เห็นหยางอี้เฟิงนอนจมที่บ่อโคลนตรงหน้า ‘ ตายแน่ ๆ ฉันไม่ได้ตั้งใจผลักเขาตกลงไปในนั้นนะ ’ หยางอี้เฟิงลุกขึ้น มองจ้าว หมิงอวี้ด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง

‘เขาไม่ได้โกรธฉัน อยากจะตบตีฉันใช่ไหม ? ’ จ้าวหมิงอวี้ไม่รู้จะต้องทำยังไง เธอรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็วแสง หยางอี้เฟิงน่ากลัวเกินไป เธอไม่อยากทำภารกิจบ้า ๆ นี้อีกแล้ว เธอไม่อยากได้เขามาเป็นสามีด้วย คนอย่างเขาฟ้าส่งมาโปรดเธอได้ยังไงกัน

ระบบจะต้องมีอะไรผิดพลาดแน่ ๆ จ้าวหมิงอวี้วิ่งหายไปแล้ว เจิ้งเวย กวงยังยื่นนิ่งมองหยางอี้เฟิงคลานขึ้นมาจากบ่อโคลนอยู่เลย

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายนี่ตลกจริง ๆ เลยนะอี้เฟิง” เจิ้งเวยกวงไม่อยากจะเชื่อว่าหยางอี้เฟิงจะถูกผู้หญิงที่ตนแอบรักมานานหลายปีผลักตกลงไปในบ่อโคลน แรงหยางอี้เฟิงเยอะกว่าจ้าวหมิงอวี้ไม่ใช่หรือ ? เขาตกลงไปในนั้นได้ยังไง ? เจิ้งเวยกวงขำหยางอี้เฟิงไม่หยุด

หยางอี้เฟิงถอดเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนออก ก่อนจะโน้มตัวลงไปเก็บเอาไข่ไก่ที่จ้าวหมิงอวี้ให้ที่ตกอยู่ที่พื้นขึ้นมา เขาห่อไข่ไก่นั้นไว้อย่างดี ก่อนจะหันไปมองเจิ้งเวยกวงแล้วบอกกับเขาว่า

“เอาคืนมา” เจิ้งเวยกวงได้ยินแบบนั้นถึงกับขมวดคิ้วแน่น

“อะไรของนาย ?” ครู่นั้นเหมือนเจิ้งเวยกวงจะรู้ว่าหยางอี้เฟิงหมายถึงอะไร เขาก็รีบเอ่ยขึ้น

“อะไรของนาย ? ก็แค่ไข่ไก่เอง ไข่ไก่นี้ หมิงอวี้เป็นคนให้ฉันนะ”

“หมิงอวี้บอกว่า…ไข่ไก่ที่เธอมี เธอให้ฉันทั้งหมด”

“สมองนายมีปัญหาหรืออี้เฟิง ? หมิงอวี้หมายถึงไข่ไก่สองฟองนั่นต่างหากเล่า”

หยางอี้เฟิงเห็นเจิ้งเวยกวงไม่ยอมคืนไข่ไก่นั้นให้เขา เขาก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก รีบจับเจิ้งเวยกวงกดลงไปที่พื้น ก่อนจะแย่งไข่ไก่ในมือเจิ้ง เวยกวงมา จากนั้นเขาก็รีบห่อไข่ไก่นั้นไว้นำกลับไปเก็บไว้ที่บ้าน เจิ้งเวย กวงโกรธหยางอี้เฟิงมาก เขารีบวิ่งตามหยางอี้เฟิงไปที่บ้านหยาง

หลังจากที่กลับมาถึงที่บ้าน หยางอี้เฟิงก็รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนจะนำเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนนั้นไปซัก เจิ้งเวยกวงเดินมาก็เห็นน้ำที่ชามเปลี่ยนสี เขาก็รีบเอ่ยขึ้น

“ที่นายไม่อยากให้หมิงอวี้โดนตัวนาย เพราะกลัวมือของหมิงอวี้จะเปื้อนเลือดเหรอ ?”

พวกเขาสองคนขึ้นเขาไปล่าสัตว์ตั้งแต่เช้ามืด วันนี้พวกเขาล่าสัตว์มาได้เยอะมาก พวกเขาแค่ไม่ได้นำสัตว์ที่ล่ามาได้กลับมาด้วย แต่ยังมีเลือดของสัตว์ป่าติดตัวพวกเขาอยู่ หยางอี้เฟิงเป็นคนล่อสัตว์ป่าและล่าสัตว์ป่าพวกนั้น ร่างกายเขาจึงเต็มไปด้วยเลือด

หยางอี้เฟิงไม่พูดไม่จาอะไร เขารีบซักเสื้อที่เปื้อนเลือดนั้น ก่อนจะเดินไปที่ลานบ้าน เขามองที่มือหยาบของตัวเอง ไออุ่นจากมือเล็กนั้นยังตราตรึงอยู่ในใจเขาอยู่เลย จ้าวหมิงอวี้กลัวเขามากไม่ใช่เหรอ ? ทำไมเธอถึงอยากจะแตะต้องตัวเขา ? เขารู้สึกได้ว่าเธอจับมือเขา มือเล็กนั่นนุ่มราวกับนุ่น

“นี่ อี้เฟิง ถ้านายชอบหมิงอวี้ขนาดนั้นก็จับเธอมาทำเมียซะสิ ฉันจะบอกอะไรให้นะ ผู้ชายทั้งหมู่บ้านนี้ใคร ๆ ก็ชอบหมิงอวี้กันทั้งนั้น ไม่ได้มีแค่นายหรอกนะที่ชอบหมิงอวี้น่ะ”

หยางอี้เฟิงจ้องหน้าเจิ้งเวยกวงเขม็ง ถ้าเขาจับเธอทำเมียได้คงทำไปนานแล้ว เขาคงไม่กลุ้มใจอย่างนี้หรอก เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจแรงแล้วรีบเดินเข้าไปในบ้าน…

จ้าวหมิงอวี้วิ่งมาไกลมาก เห็นว่าหยางอี้เฟิงไม่ได้ตามเธอมา เธอก็หายใจโล่งอก เธอมองที่มือของตัวเอง เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะจับมือปีศาจหน้าตายนั้นได้ มือเธอเมื่อก่อนทั้งหยาบทั้งแข็ง แต่ตอนนี้…มืออันหยาบกร้านของเธอได้เปลี่ยนไปแล้ว ครู่นั้น…จ้าวหมิงอวี้ก็สังเกตเห็นว่ามือของเธอมีเลือดสีแดงสดติดอยู่ เธอก้มหน้าไปดมดู มันคือเลือดจริง ๆ

มันคือเลือดของปีศาจหน้าตายนั่น เธอสะบัดมืออย่างแรง เธอไม่รู้ว่าหยางอี้เฟิงไปทำอะไรมา ทำไมตัวเขาถึงเต็มไปด้วยเลือดแบบนี้ ทันใดนั้น…เหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างได้ เมื่อกี้ตอนที่เธออยู่ใกล้เขา เธอได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวเขานี่นา เธอกลัวจนลืมคิดเรื่องนี้ไปเลย

เธอไปแหย่ประสาทคนอย่างหยางอี้เฟิงได้ยังไงกัน ไข่ต้มของเธอ เธอให้เขาไปหมดแล้วนี่นา เธออยากจะกินไข่ไก่มานานแล้ว เธอจะต้องทำยังไงล่ะทีนี้ ? ไม่อยากจะคิดอะไรมาก จ้าวหมิงอวี้รีบวิ่งกลับไปที่บ้านทันที พอกลับมาถึงที่บ้าน ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือนว่าเธอทำภารกิจสำเร็จ ครู่นั้นเธอถึงรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย