บทที่ 7 สั่งสอนสักหน่อย

น้ำเสียงอันไพเราะนั้น ทำให้เฉินเทียนหยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจ เขารีบลุกจากเตียงเดินไปแหวกผ้าม่านตรงหน้าต่างออก

“หมิงอวี้ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ?”

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่” เมื่อกี้เขายังนึกถึงใบหน้าของเธออยู่เลย ไม่คิดว่าเธอจะปรากฎตัวอยู่ตรงหน้าเขาในยามดึกดื่นเช่นนี้

“มีเรื่องอะไรหรือ ?” มือหยาบลูบไล้ที่แก้มนวลไปมา

“คุยที่นี่ไม่สะดวกเท่าไร เราไปคุยกันที่ตีนเขาดีกว่านะ” เฉินเทียนหยู่ตื่นเต้นอยากจะสัมผัสเรือนร่างของจ้าวหมิงอวี้มาก

“ได้ เราไปคุยกันที่ตีนเขากัน” จ้าวหมิงอวี้ไม่รอให้เฉินเทียนหยู่ได้พูดอะไร เธอก็รีบวิ่งไปที่ตีนเขาทันที

เฉินเทียนหยู่วิ่งตามจ้าวหมิงอวี้ไป นัยน์ตาไม่ต่างจากจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนมีรูปร่างดีเหมือนอย่างจ้าวหมิงอวี้มาก่อน ไฟราคะในกายเขาลุกโชน ทำให้เขาเริ่มควบคุมอารมณ์ตัวเองไว้ไม่อยู่ จ้าว หมิงอวี้วิ่งมาตรงที่ที่ไม่มีผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา

“หมิงอวี้ ดึกดื่นแบบนี้เธอตามพี่ออกมาที่นี่ทำไม ? เธอมีอะไรจะคุยกับพี่เหรอ ? อย่าบอกนะว่าเธออยากจะ… ”

เฉินเทียนหยู่พูดไม่ทันจบ ก็ถูกจ้าวหมิงอวี้ต่อยเข้าที่เบ้าตาอย่างแรง เฉินเทียนหยู่ถึงกับเชถอยหลังไปหลายก้าว พอเขาเลื่อนมือมาแตะที่ใบหน้าของตัวเองดู ถึงได้รู้ตัวว่าเขาโดนจ้าวหมิงอวี้ต่อยเข้าให้ เฉินเทียนหยู่นิ่งไป อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกกลัวจ้าวหมิงอวี้

จ้าวหมิงอวี้รู้สึกดีไม่น้อยที่ได้แก้แค้นเฉินเทียนหยู่ได้สักที คนอย่างเฉินเทียนหยู่ต้องโดนมากกว่านี้ เธอยังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี เธอกลัวเขามาก เธออยากจะทำให้เขากลัวเธอบ้าง เธอมีพละกำลังเหนือกว่าคนอื่น เธอจะต้องเอาคืนให้สาสมกับสิ่งที่เฉินเทียนหยู่เคยทำไว้กับเธอ

จ้าวหมิงอวี้เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินเทียนหยู่ ก่อนจะต่อยไปที่ใบหน้าเขาอีกหมัด ต่อยเสร็จ เธอก็เตะไปที่ท้องเขาอย่างแรง เธอสั่งสอนเฉินเทียนหยู่จนพอใจ ก่อนจะหยุดพักเอาแรง เห็นสภาพของเฉินเทียนหยู่แล้ว จ้าวหมิงอวี้ถึงกับตกใจดวงตาเบิกกว้าง

‘ ยังไม่ตายใช่ไหม ? ’ จ้าวหมิงอวี้ยื่นมือไปแตะที่จมูกเฉินเทียนหยู่ดู เห็นเขายังหายใจอยู่ เธอก็ถอนหายใจโล่งอก

“อย่า อย่าทำฉันเลย ปล่อยฉันไปเถอะนะ” เสียงแหบพร่าขอร้องอ้อนวอนให้เธอไว้ชีวิตเขา

เฉินเทียนหยู่รีบพยุงร่างลุกขึ้น เขาไม่กล้ายุ่งกับจ้าวหมิงอวี้อีกต่อไปแล้ว จ้าวหมิงอวี้กำหมัดจะต่อยเขา ครู่นั้นเฉินเทียนหยู่ก็รีบเอ่ยบอก

“แค่ก ๆ หมิงอวี้ อย่า มีอะไรค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จาก็ได้ อย่าทำร้ายฉัน”

จ้าวหมิงอวี้เห็นเฉินเทียนหยู่ใกล้สิ้นใจตายตรงหน้าเธอแล้ว ครู่นั้นเธอถึงหยุด

“ฉันไม่อยากแต่งงานกับพี่ พี่ไปยกเลิกงานแต่งซะ” แววตาของเฉินเทียนหยู่เต็มไปด้วยความหวาดผวา

จ้าวหมิงอวี้มีพละกำลังเหนือกว่าเขาแบบนี้ ต่อให้เธออยากจะแต่งงานกับเขา เขาก็ไม่อยากแต่ง ถ้าเขาแต่งเธอเข้าบ้าน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครเป็นใหญ่ในบ้าน เฉินเทียนหยู่รีบพยักหน้าตอบรับ

“ได้ ๆ พรุ่งนี้ฉันจะไปยกเลิกงานแต่ง”

“อย่าคิดที่จะมาเอาคืนฉันล่ะ ถ้าฉันเจอหน้าพี่ที่ไหน ฉันจะตีพี่ให้ตายคามือฉันเลยคอยดู”

“ได้ ๆ ฉันจะไม่ยุ่งกับเธออีก”

“ฉันจะไม่แค่สั่งสอนพี่นะ ฉันจะนำเรื่องของพี่ไปป่าวประกาศให้ทุกคนทั้งหมู่บ้านได้รู้ พี่นกเขาไม่ขันใช่ไหม ? ถ้าคนอื่นรู้เข้า จะเป็นยังไงนะ ? น่าสนุกดีว่าไหม ?”

เฉินเทียนหยู่ได้ยินคำว่านกเขาไม่ขัน สีหน้าเขาก็พลันถอดสี “เธอ เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ?”

เรื่องนี้…นอกจากหมอที่ตรวจร่างกายเขาแล้ว ไม่มีใครรู้ทั้งนั้น แม้แต่แม่เขาเองก็ยังไม่รู้ จ้าวหมิงอวี้แอบคิด…เขาเป็นคนบอกกับเธอเองนิ เมื่อชาติที่แล้ว…คืนเข้าหอ เธอร้องไห้ไม่หยุด เพราะไม่อยากร่วมรักกับเขา เฉินเทียนหยู่ดื่มหนัก คืนนั้นเขาไม่ได้แตะเนื้อต้องตัวเธอเลย

เช้าวันต่อมา…เฉินเทียนหยู่ลงมือทำร้ายร่างกายเธออย่างไม่ปรานี เขาเลือกที่ที่ไม่มีคนเห็นทำร้ายร่างกายเธอ เขาตบตีเธอถึงขั้นเธอนอนป่วยติดเตียงนานหลายวัน แม่สามีดุด่าต่อว่าหาว่าเธออ่อยลูกชายตน ทุก ๆ คืน แม่สามีของเธอจะมานั่งเฝ้าที่หน้าห้องนอนของเธอ

พอได้ยินเสียงอะไรนิดอะไรหน่อย แม่สามีก็ตะโกนด่าเธอ เฉินเทียนหยู่ทนกับเสียงดุด่าของแม่เขาไม่ไหว สามวันต่อมาเขาก็รีบขนของย้ายไปนอนอีกห้องหนึ่ง จ้าวหมิงอวี้รู้สึกดีมากที่แม่สามีรักและหวงลูกชายตัวเอง แม่สามีทนไม่ได้ถ้าลูกชายของตัวเองมาร่วมรักกับผู้หญิงที่ตนไม่ชอบขี้หน้า

มีอยู่วันหนึ่ง…เฉินเทียนหยู่ดื่มสุราหนักนอนไม่หลับ เขาเมาจนไม่ได้สติ เขาพูดไปเรื่อย เธอถึงได้รู้ความลับของเขาที่ปกปิดมานาน ภรรยาคนเก่าของเฉินเทียนหยู่คือหยินเสียวหลัน หยินเสียวหลันอายุไม่ถึง 18 ก็ถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับเฉินเทียนหยู่

พวกเขามีลูกด้วยกันสองคน เมื่อสามปีก่อน…หยินเสียวหลันท้องลูกคนที่สาม เฉินเทียนหยู่เป็นคนที่ชอบใช้กำลัง เขาทุบตีหยินเสียวหลันจนแท้งลูก เพราะเสียเลือดมาก สุดท้ายหยินเสียวหลันก็จากโลกนี้ไป หยินเสียวหลันมีพี่ชายอยู่หลายคน

พอพี่ชายของหยินเสียวหลันรู้เรื่องเข้า ก็เหมือนคนบ้าเสียสติ มาตามเฉินเทียนหยู่แก้แค้นให้น้องสาว เจ้าหน้าที่ตำรวจมาที่บ้านเฉินตั้งหลายครั้ง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเฉินเทียนหยู่บอกว่าเขาไม่ได้ทำให้หยินเสียวหลันต้องตาย ชาวบ้านทุกคนต่างก็เข้าข้างเขากันหมด

พอพี่ชายของหยินเสียวหลันทำอะไรเฉินเทียนหยู่ไม่ได้ จำใจต้องปล่อยเขาไป แค้นนี้ต้องชำระ พี่ชายของหยินเสียวหลันได้จ้างคนมาทำร้ายเฉินเทียนหยู่ พวกเขาไม่เอาถึงตาย แต่…ให้คนกลุ่มนั้น ทำลายระบบสืบพันธุ์ของเขาแทน คนที่บ้านหยินตั้งใจทำลายชีวิตของเฉินเทียนหยู่ ไม่ให้เขามีลูกกับใครได้อีก

เรื่องนี้ทำให้เฉินเทียนหยู่อับอายมาก เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ พยายามเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับมานาน เขาดื่มสุราเมาเมื่อไร เขาจะโทษฟ้าที่ไม่เป็นธรรมกับเขา ทำให้เขาต้องมาทนทุกข์ทรมานแบบนี้ เขาร่วมรักกับใครไม่ได้ คงกลัวว่าเธอจะรู้ความลับของเขา เขาถึงไม่ยอมมีอะไรกับเธอสักที

พอเฉินเทียนหยู่รู้ว่าเขาไม่อาจร่วมรักกับใครได้ เขาก็โกรธ ถึงได้มาลงที่เธอ นึกถึงเรื่องราวในอดีตอันแสนเจ็บปวดที่ไร จ้าวหมิงอวี้รู้สึกปวดใจทุกที เธอถุยน้ำลายตรงหน้า เธอด่าคนไม่เป็น ไม่ชอบทำร้ายคนอื่นด้วย สิ่งที่เธอทำได้ในตอนนี้คือจ้องหน้าเฉินเทียนหยู่เท่านั้น

“หมิงอวี้ พี่ขอร้อง อย่านำเรื่องนี้ไปบอกใครเลยนะ พรุ่งนี้พี่จะไปยกเลิกงานแต่งระหว่างเราสองคน พี่จะไม่ไปยุ่งกับเธออีก”

“อย่าเพิ่งไปขอยกเลิก ฉันบอกพี่ไปขอยกเลิกเมื่อไรค่อยไป เข้าใจไหม ?”

จ้าวหมิงอวี้ยังอยากจะได้เงินกับของใหม่ ๆ จากแม่ของเธออยู่ ยืดเวลาไปอีกนิด เธอน่าจะได้ของเยอะกว่านี้ อีกอย่าง…เธอจะได้ไม่ต้องออกไปทำงานที่ทุ่งด้วย เฉินเทียนหยู่ไม่รู้ว่าจ้าวหมิงอวี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาไม่กล้าถามออกไปตรง ๆ ได้แต่พยักหน้าตอบรับอย่างว่าง่าย

“ได้ พี่จะทำตามที่เธอบอกทุกอย่าง” จ้าวหมิงอวี้ตบมือเปาะแปะไปสองสามที ก่อนจะเดินออกมาจากตรงนั้น

จ้าวหมิงอวี้เดินกลับบ้านไปด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข อยู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ก็ไม่เลว” เสียงนั่นทำให้เธอถึงกับสะดุ้งโหยงตกใจ อยู่โขดหินใหญ่ที่อยู่ไกล มีเงาดำซ่อนตัวอยู่ที่นั่น

“ฉันไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าลงมือสั่งสอนเฉินเทียนหยู่ในที่มืดแบบนี้ ฝีมือเธอใช้ได้”

จ้าวหมิงอวี้ขยับเข้าไปใกล้ ถึงได้รู้ว่าเป็นหยางอี้เฟิง ตอนนี้เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว รอยยิ้มที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขา ไม่ต่างจากรอยยิ้มมาร

“พี่อี้เฟิง ดึกดื่นเช่นนี้ พี่มาทำอะไรที่นี่ ?” หยางอี้เฟิงไม่พูดไม่จาอะไร เขาเดินไปหาเธออย่างช้า ๆ

จ้าวหมิงอวี้ถอยหลังไปหลายก้าว หยางอี้เฟิงอยากจะทำอะไรเธอ ? อยากจะแก้แค้นแทนเฉินเทียนหยู่เหรอ ? หยางอี้เฟิงไม่รู้ว่าจ้าวหมิงอวี้กำลังคิดอะไรอยู่ เขาจ้องหน้าเธอไม่ละสายตา

“ถ้าเธอไม่อยากถูกคนอื่นบังคับ ก็ต้องรู้จักปฏิเสธ อย่าโง่เหมือนเมื่อก่อนอีก”

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเมื่อกี้เธอกับเฉินเทียนหยู่คุยอะไรกัน แต่เขารู้ว่าจ้าวหมิงอวี้ต้องไม่พอใจเรื่องงานแต่งแน่ ๆ จ้าวหมิงอวี้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองหยางอี้เฟิง เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดอะไรอยู่ เธอได้แต่สงสัยว่า…เขาลืมเรื่องเมื่อเช้านี้ไปแล้วเหรอ ? ขณะที่เธอกำลังขบคิดอยู่นั้น อยู่ ๆ ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือน

[ภารกิจใหม่ : สบตากับหยางอี้เฟิง 30 วินาที ภารกิจสำเร็จ จะได้รับ 20 คะแนน ]