บทที่ 10 ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน

ผัวะ !! มีคนแปลกหน้าคนหนึ่งเดินมาปัดมือของชายคนนั้นออกอย่างแรง ชายแปลกหน้าอีกคนจัดการต่อยไปที่ท้องชายคนนั้นอีกหมัด

“ยังไม่รีบไสหัวไปอีก !! ” หยางอี้เฟิงตะคอกไล่ชายแปลกหน้าคนนั้นไป นัยน์ตาเรียวคมนั่นเต็มไปด้วยไอสังหาร

ชายแปลกหน้าคนนั้นตกใจกลัวรีบวิ่งหนีหายไป จ้าวหมิงอวี้ตกใจดวงตาเบิกกว้างเท่าไข่หาน เหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เธอไม่ทันได้ตั้งตัวเลย หยางอี้เฟิง เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ? หยางอี้เฟิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า

“เธอคงกลัวฉันมากสินะ” เสียงเข้มทำให้เธอตกใจกลัว รีบถอยห่างจากเขา

“มะ ไม่ใช่นะ” จ้าวหมิงอวี้เห็นหยางอี้เฟิงมีเรื่องกับคนอื่นอยู่บ่อยครั้ง เขาลงมือทำร้ายคนอื่นอย่างไม่ปรานี

ดีนะที่เขามาช่วยเธอไว้ได้ทันเวลาพอดี ถ้าไม่อย่างนั้น…เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าชายแปลกหน้าคนนั้นจะทำอะไรกับเธอบ้าง ความจริงแล้ว…เธอไม่ได้กลัวเขาหรอก เธอแค่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเขาดี หยางอี้เฟิงมองเมล็ดทานตะวันที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถาม

“เมล็ดทานตะวันนี่… ” เข้ายิ้ม ? เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ? เขายิ้มจริง ๆ หยางอี้เฟิงยิ้มให้เธอ รอยยิ้มของเขาไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหรือดูถูกเธอ แต่เป็นรอยยิ้มที่เขาเอ็นดูเธอ

อยู่ ๆ เธอก็รู้สึกโกรธเขา เธอรีบเบนหน้าหนีไปทางอื่น หยางอี้เฟิงเห็นทีท่าอันน่ารักของจ้าวหมิงอวี้ก็อดที่จะขำไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นใบหน้าเต็ม ๆ ชัด ๆ ของเธอมาก่อน เขาไม่คิดอะไรมาก รีบหยิบเอาเมล็ดทานตะวันมาชิมดู

“เธอนี่จริง ๆ เลยนะ ไม่มีใครเขาขายของเหมือนเธอหรอก” จ้าว หมิงอวี้ตกใจมาก เมื่ออยู่ ๆ หยางอี้เฟิงก็แกะกระดาษห่อเมล็ดทานตะวันออก กลิ่นหอมของเมล็ดทานตะวันส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่ว มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านมา ได้กลิ่นหอมของเมล็ดทานตะวันก็ได้เดินเข้ามาถามดู

“เมล็ดทานตะวันนี่หอมมากเลยนะ เธอขายเท่าไรเหรอ ?” หยางอี้เฟิงคลี่ยิ้ม ก่อนจะหันไปมองจ้าวหมิงอวี้

“เอ่อ… 1 ห่อ 8 เหมาค่ะ” ผู้หญิงคนนั้นหยิบเอาเมล็ดทานตะวันมาชิมดู ก่อนจะบอกกับเธอว่า

“หอมอร่อยมาก ฉันซื้อ 1 ห่อ” จ้าวหมิงอวี้ได้ยินแบบนั้นก็ดีใจมาก รีบยื่นเมล็ดทานตะวันให้ผู้หญิงคนนั้น ก่อนจะรับเงินมา

หลังจากที่มีคนมาซื้อเมล็ดทานตะวันจากเธอ ลูกค้าคนอื่น ๆ ก็ได้แวะเวียนมาชิมเมล็ดทานตะวันที่เธอวางขาย หยางอี้เฟิงยืนอยู่ข้าง ๆ ตะโกนเรียกลูกค้าไม่หยุด

“เมล็ดทานตะวันอบแห้งทำเอง หอมอร่อย ใครอยากจะซื้อแวะมาชิมก่อนได้ครับ ไม่ซื้อไม่เป็นไร”

พอทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้นได้ยินว่าสามารถเดินเข้ามาชิมก่อนได้ พวกเขาก็รีบเดินมาชิมเมล็ดทานตะวันดู บางคนกินแล้วถูกปากก็ซื้อกลับไปกินที่บ้าน บางคนพอรู้ราคาแล้วก็ไม่กล้าซื้อ คนที่ซื้อเมล็ดทานตะวันกับจ้าวหมิงอวี้ ส่วนใหญ่จะเป็นคนที่มีฐานะ

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง…จ้าวหมิงอวี้ก็ขายเมล็ดทานตะวันหมดเกลี้ยง เธอกำเงินในมือแน่นด้วยความดีใจ เธอรีบเก็บของ ก่อนจะเดินไปที่มุมลับตาคนนับเงินที่ขายเมล็ดทานตะวันได้ในวันนี้ เมล็ดทานตะวัน 11 ห่อ เธอขายในราคา 8 เหมา หักลบทุกอย่าง เธอเหลือเงินอยู่ 5 หยวน

จ้าวหมิงอวี้นับเงินนั่นอยู่หลายรอบ ริมฝีปากบางยิ้มไม่หุบ หยางอี้เฟิงยืนพิงกำแพงมองจ้าวหมิงอวี้นับเงินอยู่ก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เธอคงจะมีความสุขมากสินะ

“เธอจะกลับแล้วเหรอ ? ฉันก็จะกลับเหมือนกัน” จ้าวหมิงอวี้รีบส่ายหน้า ก่อนจะบอกกับเขาว่า

“ฉันยังไม่กลับหรอกค่ะ ฉันจะต้องไปซื้อวัตถุดิบก่อน”

“ได้ ฉันจะไปซื้อของกับเธอ” จ้าวหมิงอวี้อยากจะปฏิเสธ ไม่อยากให้หยางอี้เฟิงตามเธอไป ทว่าครู่นั้น…ระบบก็ส่งเสียงแจ้งเตือน

[ภารกิจที่สอง : ใช้เวลาอยู่กับหยางอี้เฟิง 4 ชั่วโมง คะแนนสะสม 20 คะแนน ]

เธอได้สูตรลับจากระบบมาแล้ว และเธอก็ขายเมล็ดทานตะวันได้เงินมาแล้วด้วย ระบบมอบหมายภารกิจอะไรให้เธอทำ เธอจะไม่ปฏิเสธ จ้าวหมิงอวี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ให้เธอใช้เวลาอยู่กับหยางอี้เฟิงสองต่อสอง 4 ชั่วโมง มันไม่นานไปเหรอ ? เธอหันไปมองหยางอี้เฟิง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ

“ได้ค่ะ วันนี้ ฉันขอบคุณพี่มากนะ” เอาละ ยังไงวันนี้หยางอี้เฟิงก็ช่วยเธอจากชายแปลกหน้าคนนั้นนี่นา เขายังช่วยเธอขายเมล็ดทานตะวันด้วย คิดได้แบบนั้น…เธอก็ไม่รู้สึกกลัวเขาอีก เมล็ดทานตะวันยังเหลืออยู่ เธอยื่นไปตรงหน้าเขา

“ฉันให้พี่ค่ะ” หยางอี้เฟิงอึ้ง ๆ มองจ้าวหมิงอวี้ ก่อนจะผลิยิ้ม

“เธอทำเองเหรอ ? หอมมาก” หยางอี้เฟิงไม่คิดว่าจ้าวหมิงอวี้จะทำอาหารเก่งขนาดนี้

จ้าวหมิงอวี้เห็นหยางอี้เฟิงยิ้มอีกแล้ว เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเดินนำเขาไป รอยยิ้มของเขาทำให้หัวใจเธอสั่นไหวรุนแรง

“เราไปที่ร้านขายของกันเถอะ ที่นั่นมีของขายเยอะ” จ้าวหมิงอวี้ไม่พูดอะไร ได้แต่พยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วย

อยู่อีกมุมหนึ่ง…มีหญิงวัยกลางสองคนกำลังเดินเลือกซื้อของกันอยู่ บังเอิญเห็นจ้าวหมิงอวี้กำลังเดินอยู่กับหยางอี้เฟิงเข้าพอดี

“นั่นใช่หมิงอวี้ลูกสาวของเสี่ยวหลงไหม ? ฉันได้ยินมาว่า…หมิงอวี้กำลังจะแต่งงานกับเทียนหยู่ไม่ใช่หรือ ? ทำไมถึงได้มาเดินซื้อของกับไอ้อี้เฟิงได้ล่ะ ? ถ้าคนที่บ้านเฉินรู้เข้า บ้านจ้าวเดือดร้อนแน่”

หญิงวัยกลางคนนั้นหัวเราะคิกคักกับเพื่อน ก่อนจะเดินตามจ้าวหมิง อวี้กับหยางอี้เฟิงไป…

จ้าวหมิงอวี้มาซื้อวัตถุดิบครั้งนี้ เธอตั้งใจทำเมล็ดทานตะวันมาขาย จะไม่แบ่งให้คนที่บ้านกิน หลังจากที่ซื้อของเสร็จ หยางอี้เฟิงก็ได้พาเธอไปทานข้าว พอทานข้าวเสร็จ พวกเขาถึงกลับไปที่หมู่บ้าน เวลานี้ไม่มีรถลากกลับไปที่หมู่บ้านแล้ว พวกเขาต้องเดินเท้าเปล่ากลับไปที่หมู่บ้านแทน

เดินไปได้ครึ่งทางฟ้าเริ่มมืด ดวงดาวบนท้องฟ้าส่องประกาย จ้าวหมิง อวี้เดินนำหน้าหยางอี้เฟิง ส่วนหยางอี้เฟิงเดินช้า ๆ ตามหลังจ้าวหมิงอวี้ไป พวกเขาสองคนเหมือนคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ข้าวของที่จ้าวหมิงอวี้ซื้อวันนี้ หยางอี้เฟิงเป็นคนถือให้เธอ

จ้าวหมิงอวี้หยุดเดิน ก่อนจะหันกลับไป สีหน้าของเธอตอนนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไรนัก เธอโน้มตัวลงไปถอดรองเท้าออก

“เจ็บจังเลย” หยางอี้เฟิงเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งไปหาจ้าวหมิงอวี้

“เธอเป็นอะไร ?” จ้าวหมิงอวี้เม้มปากแน่น พยายามข่มอาการเจ็บไว้

“ฉันเจ็บเท้าค่ะ ฉันเดินไม่ไหวแล้ว” นัยน์ตาเรียวคมมองไปที่เท้าเล็กขาวเนียน เขาเอาแต่โทษตัวเองในใจ

เมื่อกี้เขามีความสุขที่ได้อยู่ใกล้จ้าวหมิงอวี้ เขากลัวว่าจะทำให้เธอกลัว ถึงได้เดินห่างออกมา ระหว่างทางเขาไม่ได้สังเกตว่าเธอมีอาการผิดปกติ หยางอี้เฟิงนั่งยอง ๆ ตรงหน้าจ้าวหมิงอวี้ ก่อนจะยื่นถุงผ้าให้เธอถือ

“ขึ้นมาเถอะ”

“อะ…อะไรนะ ?” จ้าวหมิงอวี้ไม่อยากจะเชื่อว่าหยางอี้เฟิงจะยอมให้เธอขี่หลังเขา

“รีบ ๆ ขึ้นมาเถอะน่า จากที่นี่ไปที่หมู่บ้านหลีอีกตั้งไกล เธอเดินไม่ไหวหรอก”

เสียงเข้มทำให้จ้าวหมิงอวี้ตกใจกลัว เธอไม่มัวรีรอ รีบขี่หลังเขา ขืนเธอมัวแต่ชักช้า เขาได้เอาเธอตายแน่ บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงบ ไม่มีผู้คนเดินผ่าน ลมเย็นพัดผ่านทำให้จ้าวหมิงอวี้รู้สึกง่วง ระหว่างทางกลับไปที่หมู่บ้าน จ้าวหมิงอวี้ได้ยินหยางอี้เฟิงฮัมเพลงไปด้วย เธอเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ตัว

“หมิงอวี้ ตื่นได้แล้ว ถึงหมู่บ้านหลีแล้ว กลับไปนอนต่อที่บ้านนะ” ได้ยินเสียงปลุก จ้าวหมิงอวี้สะลึมสะลือตื่น

“พี่อี้เฟิง ขอบคุณมากนะคะ” เธอรู้สึกอายเล็กน้อย ที่ปล่อยให้เขาแบกเธอกลับมาที่นี่

“กลับบ้านเถอะ ดูสภาพเธอตอนนี้สิ ตาลืมไม่ขึ้นแล้ว” หยางอี้เฟิงอยากจะอยู่กับจ้าวหมิงอวี้แบบนี้ไปนาน ๆ ไม่อยากห่างเธอไปไหน แต่…เขาจะอยู่กับเธอแบบนี้ไม่ได้

“ดึกมากแล้ว รีบกลับไปพักเถอะ” ครู่นั้น…เหมือนจ้าวหมิงอวี้จะฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ระบบมอบหมายภารกิจให้เธอทำนี่นา ให้เธอใช้เวลาอยู่กับเขา 4 ชั่วโมงไม่ใช่เหรอ ? ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอใช้เวลาอยู่กับเขาไปนานแค่ไหนแล้ว เธอรีบถามระบบ พอเห็นเวลาที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอได้แต่ถอนหายใจแรง ยังเหลือเวลาอีก 10 นาทีถึงจะครบ 4 ชั่วโมง ยังไงเธอก็รับทำภารกิจนี้แล้ว อีก 10 นาทีเอง อดทนหน่อยก็แล้วกัน

“ฉันหายง่วงแล้ว” เธอไม่กล้ามองหน้าเขาตรง ๆ จ้าวหมิงอวี้ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น