13.มื้ออาหารพ่อแม่(แฟนไม่เคยเก่า)

*ภัตตาคารสุดหรู*

เสียงไวโอลินบรรเลงคลอเบาๆ ท่ามกลางแสงไฟสลัวมองแล้วย่อมอบอุ่นสายตา ภายในภัตตาคารหรูหราริมแม่น้ำถูกตกแต่งด้วยโทนสีครีมทอง ประกายวิบวับจากแชนเดอเลียร์เหนือศีรษะห้อยระย้าจากบนเพดาน ส่องแสงกระทบแก้วไวน์จนระยิบระยับ แยมเอาแต่ยืนเกร็งตัวอยู่ด้านหน้า ใจเธอเต้นแรงราวกับเด็กที่ถูกครูใหญ่เรียกพบ

"ไม่ต้องกังวลนะหนูแยม พ่อแค่พามาทานอาหารอร่อยกัน ปล่อยตัวตามสบายเถอะนะ" เสียงสุภาพของเปโซเอ่ยขึ้น เขาเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างสูงใหญ่ ผมขาวแซมขมับแต่งตัวด้วยสูทเข้ารูป ดูภูมิฐานจนใครๆ ต้องเหลียวมอง

ข้างกายคือดีนาร์ เธอเป็นภรรยาของเขา หญิงวัยกลางคนที่ยังคงงดงามในชุดกระโปรงผ้าไหมสีงาช้าง ใบหน้าสงบและอ่อนโยน เธอยื่นมือมาสัมผัสแขนแยมเบาๆ แทนกำลังใจ

"แม่เองก็ตั้งใจอยากจะเจอหนูมานานแล้ว วันนี้ถือว่าเป็นโอกาสดีเลยนะ" ดีนาร์กล่าวพร้อมยิ้มหวาน

แยมกะพริบตาปริบๆ มือเรียวกำสายกระเป๋าสะพายไหล่จนแน่น เธอสวมชุดกระโปรงเรียบง่ายที่พยายามเลือกอย่างคัดสรรให้ดีที่สุดแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกไม่คู่ควรกับสถานที่และบรรยากาศเลย เพราะออกจากโรงพยาบาลมาได้ ก็ถูกคุณแม่ของยูโรแปลงโฉมภายในห้างสรรพสินค้าทันที

"ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณลุงคุณป้า" เสียงของแยมสั่นเบาๆ เนื่องจากประหม่าพอสมควร สองมือเล็กจึงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ สมองล้วนจินตนาการคำถามมากมาย เหตุเพราะยังไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน ความรู้สึกทั้งตื่นเต้นและแอบกลัวอยู่เล็กน้อย

เมื่อทั้งหมดเดินเข้ามานั่งตรงโต๊ะบริเวณริมกระจก จึงมองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนที่สะท้อนแสงบนผิวน้ำ แยมก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่ง พนักงานเสิร์ฟเข้ามาอย่างนอบน้อม คอยเปิดรายการอาหารและบริการรินน้ำดื่มให้ แต่เธอแทบไม่รู้จะเลือกอะไร มือสั่นน้อยๆ เพราะกลัวกดดัน

"เอาแบบที่หนูแยมชอบก็ได้นะ อย่าคิดมากเลย พ่อกับแม่แค่อยากให้หนูสบายใจเท่านั้นเอง ต้องมาคอยอยู่ดูแลยูโรตั้งหลายเดือน คงจะลำบากไม่น้อย" เปโซพูดพลางมองเธออย่างอบอุ่น

"ใช่จ้ะ พวกเราไม่ใช่คนแปลกหน้ากันสักหน่อยนะ หนูอยู่ดูแลลูกชายเรามาตลอดเกือบห้าเดือน ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นต้องเหนื่อยขนาดนั้นด้วยซ้ำ" ดีนาร์พยักหน้าเสริมพร้อมรอยยิ้มหวานละมุน

คำพูดเหล่านั้นทำให้หัวใจแยมไหววูบ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยเหลือบมองช้อนบนจาน ริมฝีปากคลี่ยิ้มจางๆ ก่อนจะตอบกลับ

"หนูยินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว อย่าเกรงใจกันขนาดนั้นเลยค่ะ เขาก็ยังเป็นคนสำคัญของหนู ถึงพวกเราจะไม่ได้เป็นแฟนกันแล้ว แต่…" เสียงเธอเบาลงอย่างเขินอาย ผู้ใหญ่ตรงหน้าอาจจะฟังไม่ทันจบประโยค แต่ทั้งคู่สบตากันก่อนจะหัวเราะเบาๆ ในความซื่อตรงจริงใจของเธอยังคงเหมือนสมัยวัยเยาว์ไม่เปลี่ยน

"ลูกชายลุงไม่ค่อยพูดเรื่องความรู้สึกสักเท่าไหร่ แต่ที่ผ่านมาลุงเห็นชัดว่าเขามีกำลังใจขึ้นมากเพราะมีหนูอยู่ข้างๆ " เปโซเอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงความซาบซึ้ง

"แม่ยังจำได้อยู่เลยนะ สมัยตอนเด็กช่วงที่หนูไม่อยู่ ตอนนั้นลูกชายแม่ทำหน้าบึ้งตึงจนใครก็ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่พอแยมเข้าไปเท่านั้นแหละ เขากลับยอมให้ป้อนข้าว ยอมฟังที่เธอบอก… หนูรู้ไหมคะ ว่าแค่ตรงจุดนั้น มันทำให้พ่อแม่คนหนึ่งโล่งใจมากแค่ไหน" ดีนาร์ยื่นผ้าเช็ดปากให้แยมอย่างอ่อนโยน

"หนูไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ แค่…อยากให้เขาหายดี" น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย ดวงตาแยมพราวระยับอย่างเก้อเขิน แต่ภายในอกกลับรู้สึกอุ่นวาบเสียอย่างนั้น

"เฮ้อ~ เจ้าเด็กคนนี้นี่นะ พูดเหมือนมันง่าย แต่ถ้าไม่ใช่คนที่จริงใจมากพอ ใครจะอดทนอยู่กับคนเจ็บที่เอาแต่หงุดหงิดได้ทุกวัน" เปโซหัวเราะอยู่ภายในลำคอหลังจากกล่าวจบ

อาหารจานหรูทยอยถูกเสิร์ฟมาเรียงราย ไม่ว่าจะเป็นสเต๊กเนื้อโคชั้นดี ปลาแซลมอนราดซอสเลมอนและพาสตาไวน์ขาว แยมมองทุกอย่างตาโต เธอไม่ชินกับการใช้มีดส้อมหรูหรา แม้จะเคยไปศึกษาที่ต่างประเทศมา แต่อาหารเหล่านี้เธอก็ไม่ได้ชอบทานอยู่เป็นประจำ จึงเลียนแบบดีนาร์ด้วยความระมัดระวัง จนอีกฝ่ายหลุดขำเบาๆ

"ไม่ต้องเกร็งหรอกลูก ใช้แบบที่เราถนัดก็ได้จ้า" ดีนาร์พูดพร้อมวางส้อมลง หันมาช่วยแกะกุ้งให้แยมอย่างเป็นกันเอง ราวกับแม่ดูแลลูกสาวด้วยใจจริง

บรรยากาศผ่อนคลายมากขึ้น มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแทรกเป็นระยะ เปโซเล่าเรื่องสมัยลูกชายยังเด็ก เขาชอบทำเรื่องซุ่มซ่ามและเกเรจนโรงเรียนเชิญผู้ปกครองบ่อยๆ ส่วนดีนาร์เล่าว่าลูกชายเคยร้องไห้ใหญ่เพราะโดนเพื่อนล้อเรื่องตัวอ้วน แยมฟังไปก็เผลอยิ้มกว้างอย่างลืมตัว

"เห็นไหมล่ะ จริงๆ เขาไม่ได้เย็นชาอย่างที่คนอื่นคิดกันหรอก เพราะพ่อแม่เองก็เลี้ยงเขามาอย่างอิสระ ถ้าได้อยู่กับคนที่เขาสบายใจ เขาก็เป็นเด็กขี้อ้อนอยู่เหมือนกันนะ" เปโซเอ่ยขึ้น

"ค่ะ! หนูรู้ดี!" แยมชะงักไปเล็กน้อย รู้สึกเหมือนถูกเปิดเผยความลับ เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ พร้อมก้มหน้าหลบสายตาผู้ใหญ่ หลังมื้ออาหารจบลงพนักงานจึงยกของหวานมาเสิร์ฟ เป็นชีสเค้กเบอร์รีที่ตกแต่งอย่างสวยงาม

"ลองชิมดูสิลูก ร้านนี้ขึ้นชื่อมากนะ" ดีนาร์ตัดแบ่งชิ้นเล็กให้แยม เธอรับมาชิมแล้วเผลอทำตาโตอีกครั้ง หลังจากลิ้นได้สัมผัสความนุ่มหวานละมุน

"อร่อยมากเลยค่ะ" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส จนทั้งคู่หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

"ไม่ใช่ของมีค่าอะไรหรอก แค่สิ่งของที่อยากให้จำไว้ว่าพ่อกับแม่ซาบซึ้งใจจริงๆ " เมื่อถึงเวลาต้องแยกย้าย เปโซยื่นถุงกระดาษเล็กๆ มอบให้เธอเป็นของฝากเล็กน้อย

"อุ้ย! ไม่ต้องหรอกค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรใหญ่โตขนาดนั้น ทั้งเครื่องแต่งกายทั้งอาหารแสนอร่อยก็มากพอแล้วค่ะ" แยมรีบโบกมือปฏิเสธ

"สำหรับคนเป็นพ่อแม่น่ะ มันยิ่งใหญ่เสมอที่เห็นลูกตัวเองไม่ต้องโดดเดี่ยว… ขอบใจมากนะหนูแยม" ดีนาร์จับมือเธอเบาๆ บีบอย่างอ่อนโยน แววตามีแต่ความรักและความเอ็นดูอย่างลึกซึ้ง

คำพูดนั้นก้องสะท้อนอยู่ภายในใจเธอ ขณะเดินออกจากภัตตาคารสุดหรู แสงไฟระยิบระยับจากเมืองหลวงสะท้อนกับน้ำตาเอ่อรื้น แยมเผลอยกมือแตะอกตนเองที่ยังอุ่นซ่านด้วยความรู้สึกอบอุ่น

"พวกท่านยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ สิ่งของไม่มีค่าอะไรกันเล่า ชุดเครื่องเพชรแวววาวจนสะท้อนแสงจันทร์ขนาดนี้ หากทำหายไปพวกท่านต้องโกรธฉันมากแน่เลย" แยมกล่าวด้วยน้ำเสียงตกใจ หลังได้เปิดกล่องดูว่าเจ้าของฝากนี้มันคืออะไรกันแน่ เธอรีบปิดฝากล่องลงทันที และเรียกใช้รถบริการแบบส่วนตัวตรงกลับบ้าน เพราะพกของมีค่ามากเกินไปยามดึก

ส่วนพวกท่านมีงานค้างอยู่จึงรีบกลับไปก่อน คราแรกพวกท่านจะให้ลูกน้องย้อนมารับอีกรอบ แต่แยมก็ต้องรู้สึกเกรงใจ จึงปฏิเสธไปพร้อมอ้างว่าเดี๋ยวลูกน้องตนเองมารับแทน ซึ่งแน่นอนว่าข้ออ้างเป็นเรื่องโกหก ลูกน้องของแยมต่างหัวหมุนกันอยู่ภายในร้านเพราะเจ้านายไม่อยู่